უსულო

– არ შეგრცხვება?
კითხვაზე მტკივნეულად გამეღიმა და სული გავყიდე.
რაც უფრო გადიოდა დრო, მით მეტად მექაჩებოდა სული სხეულზე, მძიმდებოდა და ეკვროდა.
სიმწრისგან ავიძრე და იმხელაზე ვიღრიალე, რომ ხმა ყელიდან არ ამოვიდა.
დაბალი კურსი დაემთხვა, თან ისედაც ეწურებოდა ლიმიტი, ასე რომ მხოლოდ ლიმონი მომივიდა და ლიმნიანი ჩაი მოვუდუღე.
ნეტა გამოკეთდეს მეთქი, – ხელებს ვიფშვნეტდი და ვიჭამდი.
ფრთხილად მოწრუპა და ოფლისგან დაცლილი ტუჩებით მითხრა, რომ სიცხე აღარ აქვს.
გაჭირვებით გაახილა თვალები, მე კი სიხარულისგან მივნაბე, – მთავარია, რომ გამოკეთდა.
საბანზე გადავწექი და სახე სხეულთან ახლოს მომიტანა.
პირიდან ლიმნის ქერქი გადმოაგდო და თქვა:
– უსულო ჩანხარ. მომშორდი.
ლამაზი საღამო იყო.
მრცხვენია მეთქი.
მიხარიაო.

2 responses to “უსულო

  1. უცნაურია მთელი ღამე სულის გაყიდვაზე მომდიოდა ფიქრები, ამაზე უნდა იყოს ჩემი ახალი პოსტიც. შენ ბლოგზე რომ შემოვდივარ საკუთარ თავს იმდენგან ვპოულობ რომ მუდმივად გაოცებული და ენაჩავარდნილი ვრჩები ხოლმე.

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s