მეცადინეობა თავისუფალ ვარდნაში ნ1

არაცნობისმოყვარე ხალხი მაკვირვებს, წარსულში რომ დავბრუნდე, მაინც არაფერს შევცვლიდიო, რომ ღადადებენ. ბიტკოინს მაინც არ იყიდიდნენ? პარადოქსისთვის თავიანთ ბაბუებს არ მოკლავდნენ? და კიდევ ბუდას ფოლოუერები მაკვირვებენ. გაქვთ ისეთი რელიგია, რომლის რთული არქეტიპი თქვენ იქნებოდით? ჩემთვის ასეთია ბუდიზმი. აი, მე ეთერით თუ დანარჩენი არაასტრალური ტანით რიგითი, მედიუმ სტატისტიკური ქრისტიანი ვარ ვნების განსაცდელში “ცეცხლითა და მახვილით” მორკინალი. ბუდა მეუბნება, თუ გინდა ბედნიერი იყო, სურვილი არ უნდა გაგაჩნდესო. ქრისტე მეუბნება, თუ გინდა ბედნიერი იყო, მე უნდა გსურდეო. ამიტომ ქრისტეს ფოლოუერებს სურვილების მიმართვა უფრო გამოგვდის მათ დეზოლუციაზე მეტად. მგრძნობელობის ნაკადი სიარულშიც მეტყობა, რაშიც დაუკვირვებელი პირიც ამოიცნობს ჩემს ოჯახურ თუ კარიერულ სიტუაციას იმ ლოკალურ დროში: სწრაფი ნაბიჯებით, წაქცევებით, შუა გზაზე გაჩხერვით. აი, თამარამ, მყინვარის მეტეომდე ბასანოჩკებით ავდივარ ხოლმეო. მე კიდევ ჩემი სალაშქრო ტიპის ფეხსაცმლით ბორჯომის გოგირდის აუზებამდე ძლივს მივაღწიე მდინარის ქვები ისეთი მოყინული იყო. ჩამიქროლეს პენსიონერებმა ძაღლებით, ორსულებმა “კალიასკებით”, ჰოკინგიც კი იდრიფტავებდა თავისი სმარტ სავარძლით.

ამ ზაფხულს კოგნიტიური ფსიქოლოგიის თერაპევტს ვეწვიე, ვინც თავის პრაქტიკაში სხეულის ენას იყენებს სამკურნალოდ. ცდილობდა სხეული ზედმეტი დაჭიმულიობისგან ეხსნა, მაგალითად, ბუმბულით დაღუტუნების დროს იმდენად უნდა გამეთიშა ლოკალური ნერვებისგან ყურადღება, რომ აღარ გამცინებოდა. პრაქტიკას ტკივილზეც გავდიოდით, ხელოვნურად ვიღებდი და განვიზიდავდი მას. სეანსის დასაგვირგვინებელი ფაზა კი ერთდროულად ყველა კუნთის იმ დონეზე მოდუნება იყო, რომ წავქცეულიყავი. ინსტრუქტორმა მირჩია, როდესაც რაიმე საშიშის გაკეთება მიწევდა, რაიმე სასიამოვნო გამეხსენა ჩემი წარსულიდან. ანუ სასიამოვნო მოვლენის წარმოდგენის ქვეშ წავქცეულიყავი. თქვენ რა მოვლენას წარმოიდგენდით? აი, მე არაფრით წარმომედგინა რამე იმდენად სასიამოვნო, რომ წაქცევის დროს მუხლი ოდნავ მაინც არ შემეტეხა. შემრცხვა და ახალი გამოსავალი ვიპოვნე. ვარდნის დროს ოთახის ერთ-ერთი ჩუქურთმიანი აქსესუარი ამოვიჩემე და გონებაში იმ ჩუქურთმების ხაზვა დავიწყე. გამომივიდა. ესეც სუფთა ქრისტიანული მიდგომაა, როცა აბსტრაქციის მატერიალიზაციას ვახდენ.

ბორჯომის გოგირდული აუზი ტყიურ პირობებში საკმაოდ კომფორტულია, თუ გრილ წყალში ბანაობა გხიბლავთ. რადგან თოვლით გარშემორტყმული ცხელი წყალი საკუთარ ფარენჰეიტს ვერ ინარჩუნებს და ცივდება. აბასთუმანში გოგირდის ავზებს საბჭოთა არქიტექტურა ახურავს, ძველი სანატორიუმების მოზაიკები აგია და საღამოობით, მთვარის შუქი ჩაბნელებულ ინტერიერში სარკმელებიდან შემოდის, ისიც ხეთა ტოტები თუ განეფარებიან. შიგადაშიგ გვერდითა აუზიდან სომეხი ქალების ყიჟინა გაისმის, რომლებიც ტანსაცმლიანად შემოდიან წყალში, მაგრამ შებინდებისას შემიძლია ისე ვიწვე ამ ღვთისგან დალოცვილ ქიმიურ წყალში, რომ უქარო დაბაში საკუთარი ექოც არ მეყურადებოდეს. ვარ ამგვარ სიმშვიდეში, მოდის მირიანი და მახრჩობს, წყალში სამჯერ მაყურყუმელავებს. მერე ეგ და სანდრო წყალზე წოლას მასწავლიან. სანამ პირში ჰაერი გაქვს დაგუბებული, არ დაიხრჩობიო. მე კიდევ ძალიან მეშინია და იქამდე ვცურავ, სანამ ჰაერის შეკავება შემიძლია. სანდრო ჩემი რუმმეითია, მისი საწოლი ჩემგან ოთახის მეორე ბოლოშია. ოთხ საათზე, მაინც უნდა ავდგეთ, ამიტომ საუბრებით გაგვაქვს თავი. სიტყვა მიცვალებულებზე ჩამოვაგდეთ და ჩემი მორგის სოლო გამოცდილებები მოვუყევი, მერე სოლო ღამის ლაშქრობებიც. მთელი ღამე ეშინოდა, მგონი ჩემიც. უკვე მეჩვენებოდა მისგან აქა-იქ “მამაო ჩვენო”. როგორი უშიშარი ხარო, წარმოიდგინეთ, მე და უშიშარი. ტყუილია, მაგრამ ამის მოსმენა მაინც მესიამოვნა. რა ვიგრძენი? სიამოვნება? ხვალ ავდგები და სიამოვნების ქვეშ გავცურავ მეთქი. თბილისში რომ ჩავალ, სიამოვნების ქვეშ წავიქცევი მეთქი. შექებისგან გამოწვეული სიამოვნება უნდა დავიმახსოვრო მეთქი.

20180210_150428.jpg

მე მიხარია შენი დაბადების დღე!

768b919fa22206ad0360afc9e99e9a8e

TRUE FRIENDSHIP: Walking into a persons house and your wifi connects automatically.

ერთხელ წამოსცდა, ნეტა, ოდესმე ვინმეს ისე თუ შევუყვარდები, რომ ჩემთან ერთად სიარული მოუნდესო. მე კიდევ პირველად ვნახე გეოგრაფიული კრეტინიზმით დაავადებული პირი ამდენს მოგზაურობდეს ეულად. მოიკიდებს ხოლმე ჩემოდანს და თვეობით ქრება ქვეყნიდან და ჰენგაუთიდან.

აი, ისეთი მეგობარია, ვისი ჩანთიდანაც შემიძლია ფოტო მოვიპარო, რომ მერე ჩუმად დავუბრუნო. “წერილის” კონცერტზეც კი მხიარული ვიჯდე თუ გვერდით მყავს. შეუძლია უეცრად სამსახურში მომაკითხოს და ოთხნაირი კერძი მომიტანოს სადილად და მერე ხორციანები თვითონ შემიჭამოს. დავემუქრო, რომ მის საიდუმლოებებს გავცემ თუ სურვილებს არ შემისრულებს და აკურატულად მიმანიშნოს, რომ თვითონაც იცის ჩემზე კანფეტები, და საერთოდაც, ჩემი ბლოგის მისამართს მიაგნო. როგორ მახსოვს შემთხვევით მის მონიტორზე რომ მოვკარი მერც ანნას საიტს თვალი. ამიტომ სხვა გზა არ დაგვრჩა, უნდა ვიმეგობროთ საიდუმლო ამბების ხათრით. მაგრამ მეგობრობის მე კიდევ ერთი მიზეზი მაქვს.

შარშან აღდგომა მის ოჯახში გავატარე შემთხვევით. შემთხვევით რა, ზრდილობის ხათრით დაპატიჟებულზე დავთანხმდი. პასკები და ნამცხვრები ერთმანეთს ენაცვლებოდა, კარტი ვითამაშეთ, დილით ცხელი კაკაოთი გამიმასპინძლდა, კვერცხები დავამტვრიეთ. თავი ნამდვილ აღდგომაში მეგონა, აი, ამერიკულ ფილმებში როა, სადღესასწაულოდ ოჯახი რომ ერთად იკრიბება და ვიღაც ურჯულო რომ შეუერთდება გარედან. მისთვის არასდროს მითქვამს რომ გამათბო იმ ორმა დღემ.

მომწონს რომ გარემოს შეცვლა საკუთარი ტრანსფორმაციით დაიწყო. ამით მენიშნა, რომ თავს საზოგადოებრივი კოლექტივის ნაწილად გრძნობს და გამოყოფის ამბიცია არ აქვს. მომწონს მის მაღალ ხუმრობებს სეკულარიზმსა და კაპიტალიზმზე შავი სექსისტური ხუმრობები რომ ენაცვლება. წიპა, How many economists does it take to change a light bulb? None. The darkness will cause the light bulb to change by itself. და ის იცი? Behind every angry woman is a man who has absolutely no idea what he did wrong. რაღაც ასეთები.

და როგორ უიმედოდ ცდილობს აბსტრაქტული რჩევის გაცემაში რომ გამომწვრთნას. მაგრამ ყველაზე მეტად მისი სახე მომწონს საერთო ნაცნობებთან რომ ეკლებით მტოვებს, შემთხვევით მასზე რამე არ წამომცდეს. ბლოგს რომ შიშით სტუმრობდა მასზე კომენტარში რამე ზედმეტი არ წამომცდენოდა. არ უთხრათ, რომ მორიელს მიყვარს ეს მერწყული და მის ამბებს (თფუ-თფუ, კაკ-კუკ) დაშორების მერეც გავუფრთხილდები, იყოს, მემეგობროს.

პირველი თოვლები და 8 მიზეზი რატომ არ უნდა მიყვარდეს ზამთარი

როცა შეყვარებული ხარ, სანაცვლოდ ყოველთვის უნდა გძულდეს რამე არამისნაირი, რადგან შეგრძნება შედარებებში უკეთ ვლინდება. მე მზესა და პაპანაქება სიცხეზე ვარ შეყვარებული, შესაბამისად, საზამთრო ამინდები, მითუმეტეს, ნესტიანი თბილისის კვალობაზე, ჩემთვის მარგინალურია, ანტიქრისტე და ზღვარს გადასული ამორალურობა. ოღონდ თეორიულ ჭრილში, რადგან პრაქტიკულად არასდროს მიგუნდავია თოვლში, ბავშვობაშიც კი, როდესაც თბილისში ჟანგბადი ნაკლებად ნესტიანი და ტყვიით ნაკლებად კომბინირებული გახლდათ, თანაც გზებს მარილით არავინ წმენდდა. შეიძლება შვიდთაობიანი თბილისელი დედის ბრალია, ვისაც კურორტებზე არასდროს დავყავდი, რადგან პროვინციებში სიარული თავად არ უყვარდა და, მითუმეტეს, ზამთარში სახლიდან მაღაზიაში თუ გავიდოდა. ან პოლკოვნიკ-გამომძიებელი მამის, რომელიც არასდროს იღიმოდა მეკობრესავით შრამიანი თვალით, ბავშვობაში ბულდოგს რომ შეებრძოლა და მოუგო. ამბობდა: “იგუნდავებ, გაცივდები და მოგკლავ!” ნელ-ნელა მეც შემზიზღდა თოვლი და ყინვა, რადგან გრიპთან ასოცირდებოდა. არ დაიწყოთ ახლა მორალი, გრიპი ვირუსებისგან ჩნდება, სიცივისგან კი არაო. გრიპის ვირუსები სიცივეში ცოცხლობს, სიცხეში იხარშება. ხალხი მეუბნებოდა, რომ ჩემი შურდათ, პირველი თოვლისადმი აღფრთოვანება წინ რომ მქონდა, თითქოს თოვლი რამე ბესტსელერი წიგნი ყოფილიყოს. ამიტომ წელს მოვიფიქრე, რომ თუ თოვლის მტრობა მინდა, უნდა ვიცოდე მაინც რა არ მიყვარს ასე გამალებით.

“დიდუბეში იყავი ერთ საათში ჩვენს ადგილზე”, – შეტყობინება დავუტოვე მეგობარს, ვისაც თოვლი და ზამთარი ძალიან უყვარს. სიურპრიზი გავუკეთე და გუდაურში წავიყვანე. სიხარულისგან თოვლზე გაწვა, კოცნა, მეხუტებოდა, ყვიროდა, რაც ჩემთვის სრულად გაუგებარი იყო. მითუმეტეს, ბოლოსკენ, ავტოსტოპით მოვიფიქრეთ გვიან წამოსვლა და მლეთამდე არავინ გვიჩერებდა, შეიძლება იმიტომ, რომ ზედა უღელტეხილი გადაკეტილი იყო და მანქანები არ მოძრაობდნენ, ან იმიტომ რომ რაც მოძრაობდა იმას, ყინულიან გზაზე დამუხრუჭება უჭირდა ან უბრალოდ დათოვლილები ვიყავით. ბნელდებოდა და აქა-იქ მგლების ლაპარაკი მელანდებოდა უკვე, “აუუუმ”, – კაი ვედური ბერებივით რომ ყმუოდნენ.  და მე უნდა მეპასუხა: “ჰარე კრიშნა, ჩარი რამა, რამა რამა, ჰარე ჰარე”. სათვალე არ მეკეთა და თვალები მეწვოდა. ღამდებოდა და ვბრმავდებოდი, რა უნდა ყოფილიყო ამაზე კარგი. მლეთის პოლიციასთან გაგვიჩერა დელიკამ და ჩაგვსვა. ვიფიქრეთ, რომ გადავრჩით, მაგრამ ანანურის გადასახვევთან ზედ მანქანას მიაცურდა, მიასრიალა, შეასკდა. აი, ხომ ხვდებით რატომ არ მიყვარს თოვლი.

“წამო ბაკურიანში 3 დღით, ვისრიალოთ”, – ახლა მეორე მეგობარს მივწერე და გავეშურეთ გირჩის მურაბებისა და მარხილების მხარეში. გარეგნობით ბაკურიანი უფრო მომეწონა ვიდრე გუდაური, თუმცა გზებზე თოვლი არ იდო, მხოლოდ სასრიალო ქედები იყო მოყინული, თითქოს ხელოვნურად გააციესო. შევდექი 25-იანების ტრასაზე თხილამურებით და პირველივე ჯერზე ჩამოვსრიალდი წაუქცევლად უბრალოდ იმიტომ, რომ მეხმარებოდნენ. არა და დამოუკიდებლად მხოლოდ დგომაც კი გამიჭირდა. ჩემი გამოცდილებით, შეცდომაა სრიალის სწავლა 25-იანების ტრასით დიდველთან შედარებით, რადგან 25-იანები იმდენად მოკლე და ხალხმრავალი ტრასაა, ტარაკნებივით ფეხებში გეჩხირებიან, და ამიტომ გრძელი, მაგრამ დაუბრკოლებელი დიდველი სჯობს. ბაკურიანიდან ბორჯომში გადავედით ელ.მავლით. იმდენად არ მომწონდა ბუნება, რომ ფირი ვერ დავხარჯე. 1,5 პორტრა მეყო სამი დღე. აი, თითქოს მრაველფეროვანი ნახატი აიღეს და ლოკაციებში პასტის თეთრი საშლელით გადახაზეს. ხო მაინტერესებს რა იმალება თეთრი საშლელის ქვეშ? რატომ უნდა მოსწონდეს ვინმეს ორგანული იდუმალება. აი, მე-19 საუკუნიდან რომ მოდაშია თხრობის გაუგებრად დასრულება, ვისაც რა უნდა – იგულისხმოს.

მესამე უქმეებზე ჯავახეთში წავედი და თოვლი მომეწონა. არ შემყვარებია, მაგრამ მომეწონა. ბარდნიდა, ნამქერი სახეში მეყრებოდა, თეთრი ნისლი და ბინდი თეთრ მიწას აწვებოდა. უზარმაზარი მინდვრები თეთრი საშლელით იყო გადახაზული. მაგრამ მე უბრალოდ ჯავახეთი მიყვარს და შესაბამისად, ყველაფერი მომწონს რაც მას ემართება. იქამდე მაინც, სანამ ნაყარ ქვებზე დადებულ თოვლზე ფეხი არ ჩავდგი და ჩავვარდი. გამოვფხიზლდი რომანტიკისგან და ვფიქრობ, განა მშობლების აღზრდის გამო, ან ჩემი პაპანაქება მზის რელიგიის გამო არ მიყვარს თოვლი, უბრალოდ არაპრაქტიკულია. ჩამოვწერე 8 მიზეზი რატომ არ მიყვარს თოვლი.

  1. ჰაერს წმენდსო, იტყვით. კი, განსაკუთრებით ბოლოსკენ, როცა ატალახდება და ჟანგბადი ძალიან ბინძურდება. მე კიდევ ყოველ ჯერზე რომ ვცივდები, ვფიქრობ, “და აი, დადგა ჟამი აღსასრულისა”.
  2. ვიზუალურად ლამაზი ეს უკიდეგანო თეთრი ჯავახეთის ტრიალი მინდვრები მხოლოდ რამდენიმე წუთია. შემდეგ ფერების ლომკა მეწყება.
  3. თოვლი ადამიანს ინფანტილურობისკენ ლინკავს, გართობის ხასიათზე მოყავს, ძილბურანს რევს, აზარმაცებს. მე კიდევ არ მომწონს ამჩატებული ჩემი თავი. თან სულ ენდორფინები მაკლია და ზამთარში მითუმეტეს. ჰო მოვიკალი თავი დეპრესიით.
  4. თოვლისა და წვიმის დროს საცობები იქმნება და სამსახურში მაგვიანდება. ამიტომ ისედაც ზარმაც ხასიათზე გაღვიძებულს სამსახურისთვის სწრაფად გამზადება მიწევს.
  5. ყოველდღიური, და მითუმეტეს, სალაშქრო ტანსაცმელი უფრო ძვირი ღირს და დამატებითი ხარჯის გაწევა ჩემი ბიუჯეტიდან ასევე ინფანტილური ქმედებაა. ეს როცა ზამთრის კვების რაციონიც კი ძვირადღირებულია.
  6. თოვლის დროს პანიკურად მშია, რადგან გამხდარ ორგანიზმს ცხიმი სჭირდება გასათბობად. შესაბამისად, დიეტას ვერ დავიცავ ჯანმრთელობის ხარჯზე და მერე საკუთარი წონა არ მომწონს.
  7. ზოგადად, დაუგეგმავია თოვლიანი დღეები, არასტაბილურია, მე კიდევ სიურპრიზების ატანა არ მაქვს.
  8. იდეა მაქვს რომ სილამაზის კონკურსებში დაამატონ კატეგორია “კონკურსანტი ყინვაში”. და თუ სილამაზემ ტემპერატურას გაუძლო, ის ნამდვილი სილამაზეა, ხომ ვიცით.

გადაყვარება

არსებობს რამდენიმე დავალება, რათა გავთავისუფლდეთ საყვარელი ადამიანის ლანდისგან დაშორების მერე და განვიცადოთ კათარზისი: 1) ვეცადოთ გავხდეთ უფრო ბედნიერები, ვიდრე ყოფილ პარტნიორთან თანაარსებობის დროს, რადგან ბედნიერი წუთების გახსენებამ ეფექტი დაკარგოს; 2) ვეცადოთ ხალხს კეთილად მოვექცეთ, რადგან აქამდე დაგროვილი სითბო უადრესატოდ არ დარჩეს და ბოღმად არ დაილუქოს. მაგალითად, გავანებივროთ ხალხი საჩუქრებით. მაგრამ რა უნდა ვქნათ, თუ საყვარელი ადამიანი არ არის მატერიალურად არსებული და საკუთარი თავის ხატს, ავატარს წარმოადგენს. შეიძლება გადაიყვაროს საკუთარი პიროვნება ბილი მილიგანმა ან ქრისტემ გაღმერთებისას?

მოვიფიქრე, რომ აზერბაიჯანისთვის მეორე შანსი მიმეცა, რადგან გობუსტანში სოლო ლაშქრობისას უპასუხო შეკითხვები გამიჩნდა. სხვა სტატიაში გობუსტანი აღვწერე, როგორც აზერების ოცნება ეთნიკური ვიკინგები ყოფილიყვნენ. აი, როგორც ქართველებს გვაქვს ოცნება “ვეფხისტყაოსნის” რენესანსურ პიონერობაზე, თუმცა დანარჩენი სამყაროსთვის ეს თეორია პატარა ერის კომპლექსად რჩება, “ვეფხისტყაოსანი” კი – კარგი ხარისხის მაგრამ, მაინც სადევ-გმირო რომანად. სად დანტე და ბოკაჩო თავიანთი ცოდვილი რომის პაპებითაც კი, და სად რუსთაველი, პერსონაჟები ჯერ კიდევ არაადამიანურები ჰყავსო.

ამ ფოტოზე ვარ მე, ანდოგინი ანგელოზი და პლაგიატი მათე, იქვე კარავაჯოს ხელმოწერა იგულისხმება, აკაკი წერეთელივით რომ მწერალს მისიონერული პოზიცია მიაწერა. სხვა სახარებებიდან მათეს წიგნი ყველაზე გამოკვეთილად აღწერს ქრისტეს ადამიანურობას. კარავაჯოს ჩანაფიქრით კი ჩვენთვის ღმერთი ქრისტე, ციური სამყაროსთვის მაინც ადამიანია. ეს მათეს ქრისტეს “ჩორტის” ბრალია ისტორიულ სომხეთთან ურთიერთობა რომ გაგვიფუჭდა.

საახალწლო უქმეებზე სამ დღიანი კასპიის კრუიზი მოვიწყე. სხვა ქვეყანაში ვიყავი, მაგრამ შემეძლო მთელი დღე მეარა ოთხკუთხედ ოთახში ჩემი შავი კიმონოთი და მესმინა პელევინის პოსტაპოკალიპტური საბჭოთა კავშირისთვის. არ მესმის როგორ უნდა იკითხო პელევინი. პელევინს უნდა მოუსმინო აუდიო წიგნებით. თუნდაც იმიტომ, რომ პელევინის შემოქმედება ჯერ მპ3 ხარისხით გამოდის და მერე იწერება. მაგრამ რუმმეითმა ჩემზე იძალადა, ოთახში მასე თბილისშიც გამოიკეტებიო, რა დროს ძილია, ჯერ ათი საათიაო, ახალი წელიაო.

ვერ წარმოიდგენთ როგორ მეზარებოდა უცხო ქვეყანაში დალევა. მაგრამ რუმმეითის დაჟინებული თხოვნის, საბნის გადაწევის, წყლით გამოფხიზლების მერე, სადაც მეოთხე ტეკილას რომ ვსვამდით ბზრიალა ცათამბრჯენზე, ვკითხე, რას გაურბიხარ, რომ ერთობი მეთქი. ეს შენ რას გაურბიხარ, “ალი და ნინოს” წიგნის მაღაზიაში ჯერ მარტო ერთ წიგნში 59 მანათი რომ მიეციო. ეტყობა ვერ ვერთობი, უნარი დამეკარგა მეთქი.

ბაქოს ბოლო დღეს კარავაჯოს გამოფენას ვესტუმრე და ბოლო კვირების მერე პირველად გავიღიმე. სევდიანია, როცა ხვდები, ალკოჰოლი რომ აღარ გართობს, არც გლამურული სპა სალონები “კაიუტაში”, არც ოთახთან დატოვებული თაიგულის ავტორის ვინაობა გაინტერესებს, არც ნაპოვნი 1000 რეალის დაგუგვლა გაცინებს და აღმოჩენა რომ ამით 1 დოლარიც არ მოგივა. აი, თურმე რატომ იციან აზიელებმა მათემატიკა, მაღალ რიცხვებთან აქვთ შეხება. მაგრამ აი, მათეს სახე ძალიან მამხიარულებს და რა ვქნა. ასაკი ალბათ. გადაყვარებაზე ვსაუბრობდი და ალბათ საკუთარი სურვილები უნდა გადავიყვარო, საზოგადოებას რომ სახარებასავით მინდა მოვახვიო.

4656567

#17

თურმე ლავიწების დაცალკევების გამო არ შეგვიძლია ადამიანებს ფრენა, ევოლუციურად აიდოსტი გვაქვს გადატეხილი. ის ძვლები, გამხდარ ქალებს რომ უხდებათ და აპოზიორებენ. მგონია, რომ ადამიანის რომელიმე პრელუდიას ფრენა შეეძლო სანამ ლავიწები არ გაიტეხა. მას მერე თუ ფრინველის გულ-მკერდს მივირთმევთ, მას ლავიწები უნდა გადავუტეხოთ და ვთქვათ “აიდოსტ”. ეს შურს ნიშნავს.

ერთი ძალიან ლამაზი გოგო გავიცანი, ლავიწები რომ ლამის ტანსაცმლიდან ეტყობოდა. სცენაზე ასკეტური სახით უკრავდა, თითქოს საკუთარ ყურთსასნებებში ცეკვავდა და რაღაც მომენტში შეყვარებულს დელიკატურად გაუღიმა. მეტი რა მინდოდა, რომანტიკული ფილმებისკენ გადამამისამართა. სადაც პერსონაჟი მშობლების გარეშე გაზრდილი მარტოსული, ჰეროინჩიკური აღნაგობის გოგოა. ვინმეს სიკვდილი რომ გაიგოს, იმდენად არ დარდობს, რამდენადაც თავის თავს უბრალო გაციებისას. ობოლ გოგოებს ხომ მამების პირველი სიყვარული აკლიათ. ვიცი, რომ სახლსაა მიჯაჭვული, თითქოს იზოლაციურ ნიჟარაში გამოიკეტა თავის სტუმრებთან და მაკრო წვეულებებთან ერთად. ასეთ ქალებს კაცები მძაფრად აღიქვამენ, მასთან პიროვნების იმ კონტურებს ამჟღავნებენ, რომლებზეც წარმოდგენა თავადაც არ აქვთ. ჩემნაირებს ასეთი მეამბოხე გოგოების შურთ. სახლიდან გაუსვლელად რომ იქმნიან ისტორიებს. ანი, გილოცავ დაბადების დღეს.

და ქრისტემ ღორებში ჩაასახლა ეშმაკნი..

წლევანდელი საახალწლო ისტორია მინდა მოგიყვეთ. სტუდენტობის მეგობარს დეკემბრის ბოლო კვირას მამა გარდაეცვალა სიმსივნით. სამძიმრისთვის სენაკში მომიწია წასვლა. უკვე მეოთხე გარდაცვლილი მამაა ჩვენს სამეგობროში. გოგოები ერთმანეთს ვუყურებთ და ვფიქრობთ: “ნეტა ჩემი არ იყოს შემდეგი”.

პანაშვიდზე დარჩენა გამიჭირდა, თან სამსახურში მეჩქარებოდა და მიკრობუსის ბოლო რეისით თბილისში დაბრუნება ვარჩიე. მგზავრობის საფასური გადავიხადე და ადგილი დავიკავე. დიზელის ძრავაზე მომიხვდა თვალი, 5 მილიონ რაღაც ჰქონდა გარბენი. აქამდე არ მენახა ამდენი გარბენი. ალბათ ჩამოყრილი არ იყო.

ნახევარი საათის მერე მძღოლმა, შენი დიდი ხათრი მაქვს, მაგრამ ვერ წაგიყვანო. თბილისში გოჭების გადაზიდვა მეტად სარფიანიაო. გადაირეკა ჭირისუფალთან, რომელიც მიკრო სატრანსპორტოს დირექტორი იყო, მაგრამ შეკამათებაში “მარკეტინგის მენეჯერმა” მოიგო.

რა უნდა მექნა, სენაკი-თბილისის ბოლო რეისიც აივსო გოჭებით, მე კიდევ ტრასაზე გავედი, იქნება ფოთის გამავალ ტრანსპორტს გავყოლოდი. ნესტიანი ქარი პირდაპირ ძვლებში მატანდა და 5.1-ით წვიმდა. მაგრამ საკუთარ თავგადასავალზე მეცინებოდა, გამავალ მიკრობუსებს რომ ამაოდ ვუქნევდი ხელს და იქიდან გოჭები თითქოს ლოცულობდნენ, ალაჰი ირწმუნეთო, იუდეიზმი მიიღეთო.

სტამბოლი

ტაქსიმზე ერთ ანტიკურ ბუტიკში საყურე მოვიპარე. კი არ მიხდებოდა, უბრალოდ ლამაზი სახე მქონდა რომ დავინახე. შიშის წვერებით გავიარე გზა ბეშქენამდე, არ ვიცი რატომ მქონდა ასეთი სინდისის ქენჯნა. შემოვტრიალდი, ბუტიკს სირბილით დავუბრუნდი და მანევრი ჩავიდინე, თითქოს ეს კლიპსიანი საყურე კალათაში ახლახანს აღმოვაჩინე. მაგის ხურდა არ მაქვსო, – მომიგო მოხუცმა ვაჭარმა, როცა ოც ლირიანი გავუწოდე, – უფასოდ წაიღეო.

IMG_20171119_220137_034კადრი ფილმიდან Closer 2004, სადაც ჯულია რობერთსის პერსონაჟი აკვარიუმის მასივში სეირნობს და ნატალია პორტმანის პერსონა(ჟ)ს ირიბ კონკურენციას უწევს, ჩემთვის იმდენად შთამბეჭდავი აღმოჩნდა, სტამბოლში მოხვედრილმა მეორე დღესვე აკვარეუმის კორიდორს მივაშურე. საზოგადოებრივ დივანზე ჩამოვჯექი და ვფიქრობდი იმ პრიმატულ სამყაროზე, რომლის საფეხურსაც წარმოვადგენ. დინამიკებიდან ემბიენტური მუსიკა ისმოდა, იმბეცილები აკვერიუმის კედლებს ეკროდნენ, შენობის გარეთ კი ქალაქი სასირბილე მარათონისთვის ემზადებოდა, მოსახლეობა სტამბოლის გასარბენად.

IMG_20171118_163531_111აეროპორტში მოხვედრისას ბექა მახსენდება, მისი მორიდებული ღიმილი და დაჭმუჭნული ქილების ოჯახი. დრო, როცა მეოცნებე თმა მქონდა. ახალი ზელანდია კი არა, სტამბოლი ეს არის ტრანსკონტინენტური ქალაქი და ჩემთვის ყველა ადამიანი კიჩია, ვისაც მხოლოდ დასავლური ნაწილი აინტერესებს. ქალაქის აზიურ ნაწილში მეტროთი მგზავრობა ორმაგად სასიამოვნოა. რადგან მგზავრები, თითქოს ფლეშმობი ყოფილიყოს, წიგნის თანადროული კითხვით მოძრაობენ. მაგრამ აზრზე არ არიან რა ავტობუსი მიდის დასავლურ ნაწილამდე. მეტროში მონიტორზე სტომოტოლოგის რეკლამა დამამახსოვრდა. პაციენტი ქალი ისე მოწადინებით აღებდა პირს და კრთებოდა ბურღის შეხებაზე, თითქოს ორგაზმს განიცდიდა.

აზიური ნაწილი თუ ცათამბრჯენებით გამოირჩევა, ევროპულ ნაწილში დაბალი შენობებია. კონსტანტინოპოლის კვალობის რესტავრაციებით და ამავე დროს მოდერნიზებული მუზეუმებით, სადაც ადგილობრივი შეყვარებულები, მეგობრები თუ შატოლოზე გამოსული ბავშვებიც კი დადიან. და მე არ ვიცი სხვა ქალაქი, სადაც მუზეუმებში სიარული ასეთი ხშირია ადგილობრივისთვის.

IMG_20171116_202922_859

ვათვალიერებდი სტამბოლს მთვარიანი მეჩეთებით, კლაუსტროფობიულ ქუჩებში ასფალტად დაგებული მოზაიკებით, რომლებსაც ბაიკერები ყოველდღიურად გადიან, ტრამვაის ხაზებით დაქსაქსული ქუჩებით, კატებით ბუკინისტური მაღაზიების თაროებზე, ანტიკურ მუზეუმებში უბილეთოდ მოხეტიალეები, ლინგერიების მაღაზიებში შესულები, რომელიმე ფუმფულა ბიუსჰალტერზე რომ მიგითითებს, მიაუო. ბიბლიოთეკებში ჭრიალა თაროებზე რომ ღრუტუნებენ. მარათონზე მოქალაქეებთან ერთად რომ დარბიან. ამბობენ, რომელიღაც სულთანს ჰყვარებია კატები და იმიტომო. ეს სტამბულია, კატების ქალაქი, დაბინძურებული ბოსფორის სრუტით, ამ გაგანია მარათონის დროს ბეშქენის წვრილ ქუჩებში დავდივარ და ადგილობრივივით მოქცევას ვცდილობ.

ისე მოხდა რომ  ცაში აწვდილი ხალიჩებით, გიგანტური შენობებით, შუაღამისას მომღერალი ტრანსგენდერებით, მასივი გეტოებით, სადაც დაკარგვა ისე ადვილია, ნიშნულებით, რაზეც აწერია, რომ პოლიციელების შესვლა აკრძალულია. მე კიდევ ფეხისწვერებით ვცდილობ გავიარო. ჰიპსტერული უბნებით, კონტემპორარი არტის გალერეებით, ყოველი კუნჭული რომ საპერფორმანსო არეალია. პაბებით, სადაც ლუდს მიწის თხილის ნაცვლად წაბლებს ატანენ. მგონი მათი ეროვნული ვალუტა წაბლია. და მართლაც, თურმე ისეთივე ლამაზი ქალები დასეირნობენ, როგორც სერიალებშია. არ ვიცი, შეიძლება სრუტესთან რომ ცხოვრობენ, მაგრამ მათი თვალები თითქოს ისრუტავს.

IMG_20171204_131914_794

შევდივარ ადგილობრივ პაბში დებიუტანტი მწერლის წიგნის პრეზენტაციაზე, საჯარო ლექციით რომ ცდილობენ გაყიდვას და გულმოდგინედ ვცდილობ თავი მოვიკატუნო, რომ ლოკალური ნაწარმი ვარ. ისე თბილად მხვდებიან, წრეში მაყენებენ, ცდილობენ გამოიცნონ ჩემი სამშობლო. ფიჩხებიან ფეჩზე წაბლები იხრუკება, ქვეყანა “ჯორჯია” თითქოს არ გაუგიათ, “აა, გურჯისტან?” “მარტო მოგზაურობ?” ჩაის ფულს არ მახდევინებენ, ბიჟუტერიას მჩუქნიან. ძალიან სტუმართმოყვარენი არიან.

IMG_20171126_191822_326