ისე, ჩემებურად

დედა ამბობს, ისე გზრდიდი, ცუდი რა იყო არ გცოდნოდაო. ზღაპრებსაც თავისებურად ყვებოდა: ყველაფერი კარგად იყო, კარგად არის, კარგად იქნებას პრინციპით. დედა, მე რომ ნაზი ვარ, შენი ბრალია.
ერთი მეგობარი მყავს, წიგნი ბოლომდე არ წაუკითხავს, დაუმთავრობის პრინციპი ჰქონდა. მის საყვარელ მუზად ვიქეცი, მაგრამ მეექვსე თვეა აღარ გამოჩენილა. ჩემი ცხოვრებისეული წიგნის დასასრული ხომ არ იყნოსა მეთქი, ხანდახან ვფიქრობ.
თავადაც მთელი ცხოვრებაა ზღაპრების გადაკეთებას ვცდილობ. იმ მიზეზით, რომ საბოლოოდ ბოროტ გმირებს გამოკეტილი მეგობარიც არ ჰყავთ და მარტოობაში კვდებიან. საავტორო ზღაპრები რომ არ ჩავთვალოთ, სადაც დაიშვება, რომ წითელქუდა და მგელი საყვარლები ხდებიან, სტოკჰოლმური სიტუაციის არ იყოს, მსგავსია ტომმა და ჯერიმ ერთმანეთს ბავშვები მოუნათლონ.
ისე კი, ყველა ზღაპარი არარაობის მითებით იწყება და იდეალიზმით მთავრდება, უფრო სწორედ, უკიდურესი წერტილების განცალკევებით: ჭირსა და ლხინს რა ძალიანაც არ უნდოდეთ შეუღლება, მათი შერწყმა ”ჰეფი ენდით” ვერ გვირგვინდება. ასე ზღაპრის საერთაშორისო კანონმდებლობას უთქვამს: აქლემი ნემსის ყუნწში ვერ გავა და ქატო ფქვილთან ვერ შეიზილებაო.
ხანდახან მგონია, რომ ზღაპრის უარყოფითი პერსონაჟი ვარ, ფინალში მხოლოდ მშობლებს რომ უყვართ.
გავრისკავ, წითელ ქუდას მძევლად ავიყვან, ყურზე და კისერზე ვუკბენ ნაზად, რომ არ გამექცეს, მუცელში ჩავისვამ და დავუმტკიცებ, რომ ძალადობის მომხრე არ ვარ, მაგრამ ეს სიყვარულია, ისე, ჩემებურად.