გაყრა

მთელი დღეა, სციოდა. როცა ავტობუსში ფანჯრები დახურა, ხალხმა პანიკა მორთო დაკარგული ყლუპი ჰაერის გამო, ისედაც ათეულ მგზავრს რომ უნდა ჰყოფნოდა. ლურჯი ხელის გულებით გაყინული მხრები გაიხურა, რადიოში კი გამოაცხადეს, რომ ტემპერატურა პლიუს ორმოციდან ორმოცდაათ გრადუსამდე მერყეობდა. დაახლოებით იმდენზე, რამდენსაც ერთხელ ფეხდადგმული უცებ ფეხაშველბული ნაღმი გამოჰყოფს.

ხანდახან ფიქრობდა, რომ ნაღმზე დაიბადა. თესლი მწერებმა შეაკოწიწეს და გაზის გროვით შეკრულ საგანზე წამოაჯინეს, იმდენად დიდი ხანი გავიდა, რაც ფეხი შედგა. მაშინ ახალი შემოსული იყო ჯინსების და ბოტასების მოდა, მცენარეთა შორის ფეხი რომ ჩადგა და ნაღმზე გაშეშდა, – აქეთ სარეველა მცენარე იყო, კარტოფილს მოხვეოდა და სარას ეგონა, მოსავალი ნაადრევად ამოსულიყო.

ისტორია, თუ ფეხდაშვებით დაიწყო, ფეხაშვებით უფრო მალე დასრულდებოდა, ჩარლის რომ არ შეენიშნა სავარაუდო კარტოფილის ფარფლები. იმასაც ჯინსი და ბოტასები ეცვა. სხვა გზის არქონის გამო დისნაირად ცდილობდა ჩაცმას. ერთმანეთის სარკედ ქცეულიყვნენ და ქსეროქსულობა საჭიროც იყო. მერე სარამ ფეხი ნაღმზე შედგა და ჩარლის არც უფიქრია მისი მიტოვება მიწეპებული თავების გამო.

ასე უმშობიარიათ, საკეისრო კვეთით ერთდროულად ამოიყვანეს და მიწეპებული თავებით აკვანში ჩამარხეს. როცა წამოიზარდნენ, მცენარეულ გზას დაადგნენ და სარამ ნაღმზე შედგა ფეხი. სადგურის კიდეებთან ახალნაყიდი ბოტასებით და ცხოვრება ნაღმზე დაიწყო. საათში ერთხელ ენაცვლებოდნენ ერთმანეთს. ჯერ სარას ედო ბოტასი ნაღმზე, ჩარლი მაშინ შედგებოდა, როცა სარა იღლებოდა და ისვენებდა. საუბრობდნენ საკაცობრიო პრობლემებზე პირადულ ჭრილში და ნამდადებულ კარტოფილს ჭამდნენ.

ყოველი შემთხვევისთვის, მესამე პირში ვწერ, იქნებ პერსონაჟის მოკვლა მომინდეს.

გათავისუფლება გადაწყვიტეს. თავისუფლება კონფლიქტმა წარმოშვა, ბორბლის მსგავსად შეზღუდულ სივრცეში მოძრაობის და გაყრის დასკვნამდე მივიდნენ. გაყრამდე უნდა გაჭრილიყვნენ, ქლიბი აეღოთ და მოექლიბათ კანი მათ შორის.  ჩარლიმ სისხლი გაყო და იქ, სადაც ორი და გაიყო, როგორც ხდება, ინდივიდუალური ამბები შექმნეს.

სარამ ფეხი შეანაცვლა ჩარლის და აფეთქდა, როცა ჩარლი გაიქცა მაშველთა მოსაყვანად, მაგრამ სარა მაშველამდე აფეთქდა. დის თვალწინ სისხლიანი თავითა და ბოტასებიანი ფეხებით. ჩარლი გაეშურა ოქროსფერი სიმინდებისკენ და გახეულ თავზე ფოჩები დაიმაგრა. მიუსწრო ჩამომავალ ავტობუსს და ავტობუსის ფანჯრები დახურა. ამიტომ ებევრებოდა ყლუპი ჰაერი.

”ძვირფასო სარა,” – მომართვის მრავალჯერადი წაშლის შემდეგ.. ”ძვირფასო ჩარლი, ვინახავ ფოტოსურათებს”, – წერილები მას შემდეგ დაიწერა. ხალხო, ჩემი ბრალი არაა, კარტოფილით ხელში მფარველი ანგელოზი ამიფეთქდა. თუ ანგელოზის პერსონაჟული ხატი. მეორე დამრჩა.

როგორ ავაშენეთ სოფელი ერთ დღეს!!


ეს ის არ არის, რაც გვგონია. გავიზარდე. ოღონდ გაზრდა დამაგვიანდა. რამდენიმე წელი და დღე. მეტკინა გაჭიმული ძვლები სახსრებში და მოვიკუმშე. შევმჭიდროვდი. აღარ ვეტევი ხელის გულებში. ცივია მიწა და სველი.
მე და ჩარლი ერთმანეთის ჩრდილებზე დავდიოდით და ზიზღით მოხუცებს ვუშვერდით სახეს. მაშინ გადავწყვიტეთ, რომ არ დავბერდეთ.
სხეულზე მიკიდია ტანსაცმელი. კაკლის ხე მჟავეა. ფიცარი – მწარე და ძვირი. ჩარლი კაკლის ფოთლებს მიგროვებს და ფიცრებისგან მაგიდას მიკეთებს. ვჭამთ.
„ფოთლებისგან გვირგვინებს დამიწნი? და მერე მოვწიოთ.“
ვწნით.
ამ ჯიბეში ხურდა არ არის.
„აქ იყო დრო, რომ ჯადოქრებს წვავდნენ.“
„ამ ცეცხლზე?“
მას ცხვირი ცეცხლში უჩანდა და კვამლის სუნი მიიღო. მოჭუტული თვალები ჰქონდა და ცრემლიც ასევე დიდი.
– გაშინებ?
ხანდახან მგონია, რომ გიცახცახებს სახე.
– ვიცი.
– შენთან რომ მოვდიოდი, კიბეებთან ფეხი დამიცდა. დამიზილე აქლეტილი მუხლები.
თუ მე ცოცხალი ვარ, ხელისგულებში მიჭერია გული და ფანცქალებს.
– რა იქნება, ყველაფერი რომ გაქრეს.
– მეც?
ბურთად მოთავსდი ჩემს ყელში. ამწონეთ. მამძიმებს. რამდენიმე განცდად შეიკარი შიგნით და ისე მოერგე, რომ უცხო სხეულად ვეღარ აღვიქვი და ლამის ჩიყვი დამემართა. მეპატიება. მე მოდელი ვარ ჩემი.


ადამიანებმა გამაციეს. შემისრუტეს და ახლა მიჩვარული ბუშტივით ვეცემი საწოლში, სადაც აულაგებელი თეთრეულია. მხოლოდ და დამრჩა, საკუთარი გამონაგონი ტყუპისცალი და ყელში დაჭერილ ბურთებზე მიკეთებს მასაჟს.
თავდაყირა ვეკიდეთ და ბურბუშელას ვალბობდით პირში. დამირწიე ჰამაკი, მე მოვიკუჭავ კაბის ბოლოებს, არ იფრიალოს.
დაო, მე ბევრისთვის სათადარიგო ვარ, რადგან პირველადი შენ ხარ.
ხერხემალი დამიზილე სურნელოვანი ბალიშებით. მე ვიწექი მუცელზე და ვუსმენდი ფუტკრებს. შენ მიმიხატე ზურგზე ნაკბენი და დავიჯერე.
გირჩებით ავიშენეთ კარადა და შევინახეთ ჩვენი კაბები.
თუთიან ასფალტებზე ფეხშიშველები ვირბინოთ, მოდი.
მოდი ვიღრიალოთ. უცრემლებოდ ვიღრიალოთ და ხმამაღლა ვილაპარაკოთ სიჩუმეზე.
მოდი, გავბზაროთ დრო და დროზე ადრე დავბერდეთ.
მოდი, ავიშენოთ ხეები და სიმწვანეები ჩვენი სახლის ირგვლივ.
მოდი. ოღონდ მე ინვალიდი ვარ. შენ მოდი.

ჩარლი

მე და ის ვარსებობდით სამივე დროში თანადროულად განმეორებადი მეტასტაზებით. მერე შენობით ფორმაზე გადავედი. მერე ჩარლი გამოვიგონეთ.

როცა ჩარლი გავიცანი, ქაღალდის თვითმფრინავებს აწყობდა და ამბობდა: „მე მფრინავი ვარ“. მერე ის გაფრინდა. ოდესღაც, როცა გაიზარდა აზიაში გაფრენილმა ხომალდმა წაიყვანა.  დალაი ლამასთან წერილები გავატანე, მეგონა თოვლის ბაბუა იყო და დაწერილ სურვილს ამისრულებდა. „გადავცემ“, – მიპასუხა მან.

მე და ჩარლიმ კითხვა ერთად ვისწავლეთ. ასოების მნიშვნელობა რომ არ ვიცოდით, ბგერებს ვიგონებდით და ისე ვყვებდით. გამოვიგონეთ ამბავი ძაღლიან მაწანწალაზე, კანალიზაციის წყალში თავი რომ დაიხრჩო და ჩვენ მას ხურდები ჩავუყარეთ.

ტუჩს ზემოთ ღინღლების გამო მე და ჩემი და ჩარლის ვეძახდით.

„ჩარლი, მომწერე ხოლმე და ბგერები გამოვიგონოთ“.
ხელს მიქნევდა.

პატარაობაში ბუშტით და სილით სავსე ხელისგულებით მივრბოდი მასთან. მეზობელ ბიჭებს ერთად ვუწევდით ხელებს, გვიხაროდა, – ბავშვობაში გოგონები ბიჭებს ვერევით.

მტვრიან ასფალტებს ნაბიჯებით ვასუფთავებდით. მერე აზიაში გაფრინდა. კარგა ხანს გემო დამიტოვა  პირში უჰაერობის, თითქოს დასრისესო ჰაერი და დაიჭყლიტა.

„ძვირფასო ჩარლი, ხანდახან მგონია იჭმუჭნება ტროტუარი და ასფალტი ფეხებქვეშ მიდნება, ჩამოცვენილი ფოთლები აგურებივით მეცემა მხრებზე და გადაყვლეფილ სხეულზე მკოცნი, დაამების ნაცვლად, მტკივდება. მჭირდები, რომ არ ვიყო გიჟი“.

„ძვირფასო ჩარლი, შენ ჩემი სიამის ტყუპისცალი ხარ, როგორ მოეწყვე? ვინახავ ფოტოსურათებს“.

ერთ ფოტოზე ჩარლი იღიმება, ყურში ჩამღიმის და შეგრძნებაა, რომ მიმატოვებს.

როცა სიმშვიდე მოვიდა, მე ხელში ჯოხი მეჭირა, ვღრიალებდი და გავაგდე. ჩუმად იყავიო, ჩარლიმ. მერე ერთად ვითამაშეთ დამალობანა, ისე დაიმალა, ვეღარ ვიპოვნე. მერე მითხრა, რომ ამ თამაშს აღარ ვითამაშებდით.

გამივლის. თოვლის ბაბუების აღარ მჯერა და არც ჩარლის.

ის გაქრა. დარჩა მხოლოდ ჩემი ტყუპისცალი და დავრჩი მე. არ გვენატრება.