0,001

ისე დაემთხვა, რომ პატრიაქრის ექისტოლისას მეტერლინკს ვკითხულობდი, სადაც აღწერილი ექსპერიმენტი სიმბოლური მეჩვენა მოწმუნე და ანარქისტის შედარებით: თავახდილ ქილებში ცალ-ცალკე ფუტკრებისა და ბუზებს მოვათავსებთ, ისე, რომ ქილის ძირი ნათელი ფანჯრისკენ იყოს მოქცეული, ხოლო ღია ნაწილი სიბნელისკენ, ფუტკრები იმდენჯერ მიარტყამენ თავს დახურულ სინათლეს, სანამ არ მოკვდებიან, ხოლო ბუზები, რომლებსაც არავითარი სინათლის რელიგია არ აქვთ, ინსტინქტებით მოახერხებენ გასასვლელი ადგილის პოვნას, ამიტომ ფუტკრები სულელ მწერებად წარმოიდგინეს, – თურმე რაში ყოფილა საქმე: ამას წინათ სასულიერო პირმა ხელოვნურ განაყოფიერებაზე საუბრისას უშვილო ოჯახისთვის გამოსავლად ტაძარში სიარული დაასახელა. ვინაიდან ჩვენს ქვეყანაში წყვილს სუროგაციის მიმართვა კანონით მოკვეთილი საშვილოსნოს შემთხვევაში შეუძლია, იმედი აქვთ, რომ ლოცვის ძალით მისი ნატურალური აღდგენაა შესაძლებელი. ბუნებრივია, ეკლესიას მრევლის მოკლება არ სურს, ისე, როგორც სუიციდის აკრძალვით, პოტენციურ მლოცველს იძენენ, ჭარბად დემოგრაფიული აზიისგან განსხვავებით, მაგალითად, იაპონიაში, თვითმკვლელობის რამდენიმე სახეობა პატივად ითვლება, ან ინდოეთში, როცა მედიტაციით ტოვებენ სხეულებს, ევროპული ქვეყნებისგან განსხვავებით. ზოგადად, რელიგიაც ხომ დემოგრაფიული, სოციალური თუ ეკონომიკური ფარგლებიდან მოდის.

ჩათვალო ეპისტოლე პოლიტიკური შანტაჟის მსხვერპლად, ისეთივე გულუბრყვილო სურვილად მეჩვენება, როგორც ბერია სტალინს ’37 წლის ამბებს უმალავდა. სინამდვილეში ეს დიდი ხნის წინათ დაიწყო, როცა არქაულ წერილებში დაცემული ანგელოზების შესახებ დაიწერა: ლუციფერი ანგელოზებს განუდგა, ხოლო რამდენიმე მათგანმა ალტერნატიული გზა აირჩია და მატერიალურით ტკბობის სურვილით ადამიანებს გამოყვა, შეირთეს მათი ქალიშვილები და ასწავლეს მედიცინა, ხელოვნება თუ მეცნიერების სხვადასხვა დარგი, რითიც მოკვდავებს აჯერებდნენ ღვთისგან დამოუკიდებლად არსებობას. სინამდვილეში ეს ამბავი მაშინაც გაგრძელდა, როცა პლატონს თავისივე მოწაფე არისტოტელე დაუპირისპირდა, განაცხადით, რომ ხელოვნური ვარდი შეიძლება უკეთესიც აღმოჩნდეს ბუნებრივად შობილზე და უარყოფდა მასწავლებლის ე.წ. “ხატის ხატის” თეორიას: ჭეშმარიტი ღმერთის მსგავსის ანუ ადამიანის არსებობას მხოლოდ ჭეშმარიტების კოპიოდ, ხოლო ამ ასლისგან გადაქსეროქსებული შესაბამისად უფრო მეტად იყო დაშორებული ჭეშმარიტებასთან. თეორია ისე მოვიდა ჩვენამდე, რომ გააგრძელა ველურისა და შინაურის, ლონდონისა და პარიზული ბაღების შედარებამაც, მინიმალური სექსით მაქსიმალურ რეპროდუქციამდე.

მეტი რა არის პენტაგრამა, ფაუსტის სახურავზე დახატული გამოსახულების გარდა, მეფისტოფელემ სიმბოლოს მცდარი გამოსახვის გამო შენობაში რომ შეაღწია. ერთი თელემისტური ჯვარის თანახმად, მუხლზე გადაჯვარედინებული ფეხით დაკიდებული ქრისტე, ემოციით, რომ პენტაგრამას ცალი ფეხი აკლია, ანდაც კათოლიკური ჯვარცმა ავიღოთ, ტერფი ტერფზე გადადებული ქრისტეს მაგალითად. ახლა მართლმადიდებლური ჯვარცმა გაიხსენეთ, კვადრატული პენტაგრამას, ადამიანურობის სიმბოლოს, უფრო უახლოვდება. თავიდან ხომ ეს ორსახოვნება იყო ჩაფიქრებული.

ამჯერად, ჩემს ოჯახში ბუნებრივად გაჩენილი ბავშვი იზრდება, მასზე არასდროს ამბობენ, რომ, სიტყვაზე, ნული მთელი ერთი დღისაა, დაბადებას აღნიშნავენ ერთისა თუ ორმოცი წლის იუბილესგან განსხვავებით, მაგრამ არასდროს აღიარებენ ნულობას. ნულობას, ჩვეულებრივ, -280 დღიდან მიღებულს, საიდანაც სხვა ციფრების სვლა იწყება და საწყისს უსახელო ასაკივით გაურბიან.
სიმართლე ვთქვა, ძალიან მინდა სუროგატი ქალი რომ ვიყო, წეროდ უშვილო წყვილებისთვის გადავიქცე და სისხლი გავაგრძელო, რადგან ვფიქრობ, ორსულობა სამსახური არ არის, არამედ მადლი. და თუ სამოთხე მართლა არსებობს და სამსჯავროდან ვინმე მკითხავს, სიკეთე რა მიქნია, – ვეტყვი: ოჯახები გავამრავლე, შეუძლებელია სულის დაბადება იყოს ცოდვა.
ჩანაწერს ხელოვნების შესახებ ნეოარისტოტელური დიალოგით გავაგრძელებ:
” – დედა, ღმერთი მართლა ყოვლის შემძლეა?
– კი.
– მაშინ შეუძლია თავისზე სრულყოფილის შექმნა?”

სანთლის როლი რიტუალებში

524796_10151432810342266_1966055787_n

სანთლის ჩამოსხმა ბავშვობაში ვისწავლე, თაფლს ძაფზე წამოვაცვამდით და ნაზუქებს ვაკრავდით. ცხელსა და მოტკბო  ვაშლის წვენში ფერად ფანქრებს ვთლიდით, ფორმის მისაცემად ღვინის თასებში ვაშრობდით, კვერცხის ნაჭუჭებში არ მიჩერდებოდა და მიანიან ქილებში კომპოტივით ვტენიდი.
ახლა მოგიყვებით როგორც ვიცი თუ რა მნიშვნელობა აქვს სურვილის რიტუალიზაციაში სანთელს. მაგალითად, ცხოველის ცხიმისგან დამზადებული სანთლები რომ მსხვერპლშეწირვას წარმოადგენს, რომ ის მხოლოდ მოქმედების შემადგენელი ნაწილია, მაგრამ გასაღები.
ზოგადად, ის იმ ნივთიერებებს შეიცავს რისი გამოყენებაც რიტუალებში ხდება. თხოვნის გაგზავნა ცეცხლისთვის ქაღალდზე დაწერილი სურვილის დაწვით ხერხდება. თუ მიწის სტიქიაში სურვილის ჩადება ასრულების ხანგრძლივი პროცესია, ცეცხლის სტიქიას იმ სურვილებს აძლვენ, რისი ასრულებაც მომენტალურად და დროებით სჭირდებათ.
სხვადასხვაა რელიგიებში სანთლის როლი. ბუდიზმში მისი დანთება მზის კულტისთაყვანისცემაა, გამწმენდი ძალის მატარებელს ბუდას ქანდაკებასთან სასმელსა ყვავილებს უძღვნიდნენ. კაბალაში სამი სანთელი სილამაზეს, ძალასა და სიმამაცეს აღნიშნავს.

 სანთლის ფორმაზე
კლასიკური გრძელი სანთელი გამოიყენება უნივერსალურად, თუ მრგვალი ფორმის სანთლებს აქვთ მთლიანობად აღქმის დანიშნულება, მას ხშირად სასიყვარულო შელოცვების დროს იყენებენ. სამკუთხედი ფორმის სანთელი ჩამოიქნება კარმული ვალების დროს და მფარველი ენერგიის გამყოლის მისაზიდად. როცა კვადრატული ფორმის სანთლები გამოიყენება სამსახურისა და შემოსავლის გამო.
ხუთკუთხოვანი სანთელის გამოყენება იკრძალება სასიყვარულო თხოვნებისას და ძირითადად, მეგობრული ურთიერთობისას ანთებენ.
მაღალი ცილინდრის ფორმის სანთელი ახლოს დგას კლასიკურ გრძელ სანთელთან ალის სიმაღლის გამო და გამოყოფს დიდ ენერგიას. ძირითადად, სწორედ მასში ამატებენ ცხიმსა თუ მცენარეებს.
მაგრამ არსებობს შერეული ფორმის ტიპის სანთლებიც, სადაც მნიშვნელოვანია ერთი ფორმიდან მეორეში გარდასვლა და მრავალპლანიანი რიტუალებისას იხმარება. ასეთი სანთელი თავისი შინაარსით უნიკალურია, თუმცა იშვიათი და საშიში.
იმ სანთლების ტიპს, რომელთა ფორმის აღწერა სირთულეს წარმოადგენს, აბსტრაქტული ფორმის სანთლები ეწოდება. იგი ინდივიდუალურ ასოციაციების ეყრდნობა და მეტწილად მედიტაციებისას გამოიყენება.
არსებობს მოცურავე სანთლები წყალში, ისინი წყლის სტიქიასთან შეერთებით და, ძირითადად, დიზაინერული გათვლებისთვის გამოიყენება.
კიდევ კრისტალური ფორმის სანთელი ჩამოიქნება მედიტაციებისთვის, ყვითელი ან მწვანე თუა შეილება ფულთან ურთიერთობისას გამოვიყენოთ.
მიხვდებით  და, გულის ფორმის სანთლები სასიყვარულო შელოცვებისთვის ინთება.

სანთლის ტიპებზე:
ტიპის მიხედვით სანთლები შეიძლება რამდენიმე ნაწილად დაიყოს:
არსებობს მოჯადოებული სანთლები, როცა სანთელი თავისთავად არის რიტუალის ნაწილი ჩამოქნის დღიდან და მხოლოდ მისი დანთებაა საჭირო.
პროგრამული სანთლები – როცა სანთლის ტექნიკურ მხარეს და მისი ანთების წესს ენიჭება მნიშვნელობა, რაც მოჯადოებული სანთლების დროს უმნიშვნელოა.
სანთელი-თილისმანები – როცა მისი დაწვა საჭირო არ არის, მისი ფლობაც საკმარისია. მათ რიცხვს, მაგალითად, ჩვენთან ნათლობის ან ქორწინების სანთლები მიეკუთვნება, რომელსაც არ წვავენ, მხოლოდ ინახავენ საბუთად. ასეთი ტიპის სანთლებს მაშინ ანთებენ, როცა მოვლენების აქტივაცია სურთ, შემდეგ კი ცხოვრება თავისით მიდის.
თალისმანთა რიცხვში რუნის სანთლებიც შედის, რომელთაც სხვა თილისმანი სანთლებისგან განსხვავებით პირადი ხასიათი აქვთ. მათი დაწვა მფლობელს ენერგიის განსაზღვრულ კომპონენტს აძლევს.
საეკლესიო სანთლები სხვა სანთლებისგან არაფრით განსხვავდება მზაობის გარდა, ანუ გარდა იმისა რომ დამზადებული და ნაკურთხია.

საკურთხევლის კურთხევის შესახებ:
ითვლება, რომ საკურთხეველთან ანთებული სანთელი, გაცილებით მეტადაა კონცენტრირებული თავის მეობაზე, რადგან თავად საკურთხეველი მაგიდა განსაზღვრავს ენერგიის კონცენტრირებას და მიზანიც მეტადაა საზღვრული, რაც ენერგიის უმიზნოდ გაფანტვას ხელს უშლის.
როგორც წესი, საკურთხეველს ახალმთვარეობისას, პლიუს-მინუს ორი დღე, ცენტრში წითელი სანთლით აკურთხებენ. სასურველია პირადი საკურთხევლის ოთახში სხვა შუქი არ ანათებდეს. ამ დროს უყურებენ ცეცხლის ენერგიას და მისგან გამოყოფილ სილუეტებს, ჩაისუნთქეთ და ამოისუნთქეთ ის ენერგია. წითელი სანთლის მერე სხვა ფერის სანთელს დავანთებთ და თითოეულზე იგივე მეორდება. ბოლო ფერი თეთრი სანთელია, ბოლო სანთელი, რომელიც ბოლომდე თქვენი თანდასწრებით უნდა დაიწვას. შეიძლება ამ დროს ნატურალური სასანთლის გამოყენება, ოღონდ აუცილებლად ნატურალური მატერიებისგან დამზადებულის.

სასანთლეს შესახებ:
სასანთლის არჩევა მნიშვნელოვანი პროცესია, რადგან თავისი არსით ცეცხლის სტიქიის ველს წარმოადგენს:
გამჭირვალე მინის სასანთლე პროცესის დროს დიდ მნიშვნელობას არ იძლევა და ძირითადად, გლამურული ხასიათისაა. ამიტომ სასურველია მინის სასურველ ფრად შეღებვა.
თიხის სასანთლის ენერგეტიკა ნეიტრალურია, თუმცა გააჩნია შთანთქმის თვისება და აღმოაჩენთ, რომ ცეცხლის ძალა გაითავისა, რიტუალისთვის სანთელს ნაკლები ძალა აქვს.
სპილენძის სასანთლეს მკვეთრად გამოხატული ენერგია აქვს, მაგრამ, როგორც ყველა მეტალს, მხოლოდ იმ ენერგიის დაკავება შეუძლია, რომელიც გამოდის მათგან ან მათზე. სპილენძის სასანთლეს ნაკურთხი მარილით წმინდავენ.
ოქროს სასანთლეს დიდი ძალა აქვს, საკუთარი ენერგიის ხარჯზე, იძლევიან ძალას, ისინი ხომ ნეგატიურის ვამპირები არიან, შეიძლება ითქვას, და შეცდომების ხარისხს ადაბლებენ. მათი გაწმენდა მარილით ხდება და იმაზე ხშირად საჭიროებს, ვიდრე სპილენძი.
ხის სასანთლების გამოყენება ხშირი არ არის, მათი მოკლე სიცოცხლის გამო, თუმცა თუ ხმარობენ, ხმარობენ მუხის, ცაცხვისა და ფიჭვის ხეებისგან დამზადებულს.
ქვის სასანთლეები უგრძნობები არიან რიტუალების მიმართ, მაგრამ ადამიანებთან მაინც დაკავშირებულნი. ასე რომ ქვა შუამავლის ინტერესების, ენერგეტიკის მიხედვით ირჩევა.
ტყვიის სასანთლის გამოყენებაც ხანმოკლეა, რიტუალის მერე სასურველია მიწაში ჩაიდოს. ძირითადად, ფიზიკურობასთან დაკავშირებულ რიტუალებში გამოიყენება.

სანთლის ფერზე:
ლურჯი განასახიერებს ოცნებებსა და სიმშვიდეს, სიზმრებსა და ასტრალურ პროექციას.
იზიდავს მთვარის, ვენერის, სატურნისა და იუპიტერის ძალას.
ლურჯ ფერს ძირითადად მედიტაციებისას იყენებენ, ღია ლურჯს მითუმეტეს, რადგან მუქი ლურჯი უფრო ღრმად აღწევს ქვეცნობიერში და დეპრესია მოაქვს. ამ შემთხვევაში სიხალისისთვის უკვე ოქროსფერს მიმართავენ. ცისფერს ხშირად შემოქმედებითი პოტენციის ასამაღლებლად, ჰარმონიული ურთიერთობების წარმართვისთვის იყენებენ.
იისფერი განასახიერებს დამცავ ენერგისა და მაღალ იდეალებს, ძალასა და სენტიმენტალიზმს.
იზიდავს იუპიტერის ენერგიას.
იისფერი რიტუალის ენერგიას მართავს, მაგრამ მისი გავლენა სუსტია და იშვიათად გამოიყენება.
ფირუზისფერი განასახიერებს ჯანმრთელობასა და ზრდას, აცილებს სტრესსა და ამშვიდებს.
მწვანე სანთელს მატერიალური კეთილდღეობისთვის ანთებენ. იყენებენ რიტუალის ზრდისა და გააქტიურებისთვის.
შავი განასახიერებს მოხუც ქალსა და ბებრუხანა ღვთაებას, შურისძიებასა და სპირიტულ სეანსებს.
მისი პლანეტაა პლუტონი და სატურნი.
მისი დღეა: შაბათი.
ზოდიაქოს ნიშანი: მორიელი და თხის რქა.
ხშირად შავ ფერს თეთრ ფერთან ერთად ექსორციზმის დროს იყენებენ, მტრის ლიკვიდიციისთვის.
თეთრი განასახიერებს სავსე მთვარესა და ექსორციზმს, მშვიდობასა და სულიერ ძალას.
იზიდავს მთვარის ენერგიას.
მისი დღეა ორშაბათი.
ზოდიაქოს ნიშანი: კირჩხიბი.
თუ იგრძნობ, რომ ირგვლივ შავი გახვევია, თეთრი სანთელი უნდა დაანთო, როცა თავად გააკეთე ბნელი და ინანე,
თეთრი უნივერსალური სანთელია, მისი გამოყენება თითქმის ყველგანაა შესაძლებელი.
ვერცხლისფერი განასახიერებს არტემიდესა და ქალურ ენერგიას, მთვარესა და უცენზურო გონებას.
იზიდავს მთვარის ენერგიას.
ვერცხლისფერი სანთელი რიტუალში ენერგიას არეგულირებს, აკონტროლებს რომ ძალის უკონტროლო დახარჯვა არ მოხდეს.
ოქროსფერი განასახიერებს მზესა და კაცურ საწყისს, ჯანმრთელობასა და აქტიურობას.
იზიდავს მზის ენერგიას.
მისი დღეა კვირა.
ზოდ. ნიშანია ლომი.
ოქროსფერი სანთელი რიტუალის რეალიზების დამაჩქარებელი სანთელი. გამოიყენება ძალის მომცემ და მამაკაცური მომხიბვლელობის რიტუალებში.
ყავისფერი განასახიერებს დედამიწასა და დაკარგულ ნივთებს, ოჯახის დაცვასა და ხეებს.
იზიდავს ვენერის ყველანაირ ენერგიას, მთვარის ნამზეურ ენერგიას, სატურნის მუქ ყავისფერ ენერგიას.
ყავისფერს, ძირითადად, ოჯახური მაგიისთვის იყენებენ, ან მაშინ, როცა მიწიერებას ექცევა ყურადღება.
ვარდისფერი განასახიერებს უეგოისტოდ ფამილარულ და ემოციურ სიყვარულს, მეგობრობასა და არასაკუთრებას.
ვარდისფერ სანთლებს იყენებენ პირადი მომხიბვლელობისთვის, პოპულარობის მისაღწევად. ხოლო წითელს იმ რიტუალებში, სადაც ვნება ფიგურირებს.
თუ იმ სანთლის ფერი არ მოგწონთ, რომელიც უნდა გამოიყენოთ, არ უნდა მოხდეს კონფლიქტი პიროვნებასა და სანთელს შორის და უმჯობესია მიმსგავსებული ფერით შეიცვალოს, ვიდრე ნეიტრალურით.

სანთლის დანთების დროზე:
მთვარის რიტუალები წყლის სტიქიის ძალით ტარდება. მზარდი მთვარისას ატარებენ სასიყვარულო კავშირების რიტუალებსა და ჯანმრთელობის შესახებ ლოცვებისთვის.
დაღმავალი მთვარისას ლიკვიდაციის რიტუალები ტარდება, სამართლიანობის აღდგენისთვის ლოცვებისთვის, შურისძიებისთვის.
სავსემთვარეობისას შემეცნებითი, მედიტაციური რიტუალები ტარდება.
ახალმთვარეობისას – განახლებითი რიტუალები.
მზის რიტუალები თავის არსში წყალს არ შეიცავს. აქ მზე იყოფა ოთხ ნაწილად: დილის, შუადღის, საღამოსა და ღამის მზე. დილა მზის ამოსვლის პერიოდად ითვლება და სიტუაციასთან თუ ადამიანთან დაკავშირებით პირველი რიტუალები მაშინ ტარდება.
შუადღისას ხანგრძლივი რიტუალები ტარდება.
საღამოში იგულისხმება მზის ჩასვლის დრო და ამ დროს პირადი რიტუალები ტარდება.
შუაღამისას სანთელი ბნელი საქმეებისთვის ინთება, მაგალითად, ადამიანთა მართვის ან დესტრუქციის.
ხოლო მეტი კონკრეტიზაციისთვის უკვე ინდივიდუალურ ციფრებს ანგარიშობენ.
გავაგრძელებ,

1380036_725818977432601_147440259_n

სამზარეულოდან ვწერ

ქართული ფოლკლორი ამბობს, როცა მათხოვრის სამოსში გადაცმული ქრისტე აბრაამთან პირველად მივიდა, მასპინძელმა სტუმარი გამოაგდო. დაისაჯა აბრაამის ოჯახი ორმოცი დღით სტუმრის მიუსვლელობით. წყევლამ უწია და მარტოსულმა სუფრა ვეღარ გაშალა, პირში ლუკმა ვეღარ ჩაიდო, პირს იხოკავდა და პატიებას ითხოვდა. როცა ქრისტე მეორეჯერ გამოჩნდა, სტუმარი მონატრებით მიიპატიჟა, ღვინო და ბატკანი გამოიტანა, შვილის დაკვლასაც დათანხმდა. სიმბოლური ამბავია სტუმარ-მასპინძლობითა და აბრაამის სინდრომით, ღმერთთან მოლაპარაკე კაცის და ღვთის სახელით მკვლელობით.
ჩემი ამბავი თავისუფალ დროს არქივში მაცხოვრებელი ქალისაა, სადაც ნაფტალინად ქცეული წიგნი თავადაა ბიოგრაფიის მატარებელი ინფორმაცია. ორი წელია გენეალოგიური ხის წერა დავიწყე, თავიანთი ორალური/წერითი ისტორიებით. და ეს პერიოდი იმდენად ასოციალური გავხდი, ხშირად მთელი დღე ისე გადის, ხმას არ გავიღებ. ცოტა უსამართლობას ვგრძნობ ხალხის მიმართ რომლებსაც მეგობრობა უნდათ, საუბრები, სითბო, ერთ საათიანი სტუმრობის მერე ხშირად თავად რომ ვეუბნები, წავიდნენ, ბოლოს ის კაცი გავაგდე, წლების წინ სიკვდილის შემდეგ ერთმანეთთან გამოცხადების პირობა რომ დავდეთ, სიკვდილის დროსაც ერთმანეთზე უნდა გვეფიქრა, მაგრამ მწყინდება.
დროდადრო მეტად არ მიყვარს ხალხთან, მითუმეტეს, მათი შეხება, განსაკუთრებით სამსახურის დილა არ მიყვარს, სველი ტუჩებით მისასალმებლად რომ მოცურავენ, წარმოვიდგენ როგორ შემეხებიან და დაზეპირებულ ფრაზას ვიშველიებ: – არ გადამკოცნო, გაციებული ვარ, – და ვიღაც მაინც გამოიწევა: გადატანილი მაქვს, – ამ დროს ვკივივარ, თითქოს გაძარცვას აპირებდნენ, ამ დროს ყველა შეშდება. შეხების შიშით მიკრო ავტობუსის მძღოლს ხურდას ვერ ვართმევ, მაგრამ თუ ვინმემ დაიჟინა, ვყვირი: აუცილებლად უნდა შემეხოთ? ნაცნობებმა უკვე იციან და არავინ მეხება. მერე მესმის ზურგს უკან ხმები: ბავშვობის ტრამვას აბრალებენ ან თვითგამოხატვის სპეციფიკურ სურვილს.
პატარა ოთახი ვიქირავე, ლოჯის გარეშე, სააბაზანოთი და სამზარეულოთი, ლოგინითა და სკამით. ჭიქაში ამეთვისტო ჩავაგდე და გამავალ წყალს შევუშვირე, მზეზე გავათბე და ვსვი. მერე პიცის პირველი წინაპარი გავაკეთე, ჯერ კიდევ სქლად დაჭრილი მასალით. ადრე გადაცემაში ვნახე სპეციალური აზოტისგან როგორ ამზადებნენ ნაყინს პირდაპირ ესპანურ სანაპიროებზე და მომეწონა მინის ირგვლივ წარმოქმნილი ღრუბელი, მეთქი გავაკეთო. მაგრამ აზოტის შოვნა გამიჭირდებოდა და დავივიწყე. საბოლოოდ ბროწეულის სალათა გავაკეთე, სანთლები ჩამოვქანი.
ერთი ტიბეტური ვეგენატიანული წვნიანის რეცეპტს გთავაზობთ: ჟასმინის ან მარილიან ჩაიში მრგვლად დაჭრილ გამომშრალ კარტოფილს მწვანილებთან ჩავყრით და რძეს მოვასხამთ. ტიბეტელები არასდროს ამატებენ შაქარს ჩაიში, მხოლოდ – მარილს, ხანდახან – სოდას. მცენარეულ კარაქს ისინი კი არ ატანენ, ნატეხებად ჩეხავენ და წყალში ყრიან. კიდევ ყველისა და ხორცის შემცვლელი ფარშის წვნიანი ვიცი, კიდევ ტიბეტური წვნიანი გავაკეთე ფქვილითა და წყლით, თითებს ჩაიკვნეტთ. მომოს ამზადებენ, რომელიც გარეგნობით ჩვენს ხინკალს ჰგავს, ისეთივე ნაოჭები აქვს, მაგრამ თავში ღიას ტოვებენ, ბოსტნეულით ამოვსებული მუცლით, ჩილის სოუზს ატანენ.
მეზობელი, რომელიც მესტუმრა, კარებიდან დავინახე და მოვიგონე, რომ სახლში არ ვარ, მე, დედამ ისააკისამ. ჩემგანაც წავიდოდა ქრისტე. და თუ დაბრუნდება შვილის მოკვლას მომთხოვს, სოფელში გაზრდილი ვერძის.

ქრისტეს წერილები ავგაროზს

როცა ძველ ქართულ მწერლობას ვიკვლევდი, სტუდენტური ცნობისმოყვარეობით მგონი მაშინ არსებულ ყველა სექტას ვეწვეოდი აპოკრიფების შესაგროვებლად, ორალური ამბების, სახელიც რომ შესაბამისი აქვს: ბერძნულად დაფარულსა და ძველ ქართულად დაუბეჭდველს ნიშნავს. ამბების, რომლებიც ეკლესიამ ავტორიტეტულიდან განაგდო, მაგრამ მკვლევრებს მაინც გვაინტერესებს კანონიკის ვარიაციებისა გამო, თავიდან მხოლოდ იდეურ დევნას რომ განიცდიდნენ და შემდგომ ფიზიკურ განადგურებასაც. კანონიერი აპოკრიფებისგან განსხვავებით, როგორიცაა თუნდაც ადამის და სამოთხის მითი, სადაც, ჩვეულებრივ, ხელოვნის ფანტაზია ჩანს, შეუწყნარებელი აპოკრიფები იმ სპეც. არსებულ ნუსხაში მოხვდნენ, რომელის აკრძალვის შესახებ დადგენილება მრავალგზისაა მიღებული და მათ ნუსხას “ინდექსი” ეწოდებოდა. ჩვენთან ცნობილია ექვთიმე ათონელის შექმნილი “ინდექსი”. მათგან ბევრია ქართულადაც ნათარგმნი და ორ ნაწილად იყოფა: მეათე საუკუნემდე და მერე.
აპოკრიფებმა, რომლებმაც ჩემზე იმოქმედეს, ღვთისმშობლის მიმოსვლა იყო სატანჯველ ადგილებში. ვინმეს ხელი რომ მოეკიდა, ალბათ მისგან საინტერესო ფენტეზიც გამოვიდოდა, თუ როგორ მოიარა ქალმა ჯოჯოხეთი. ქალის, როგორც უწმინდური არსების მომზადება მადლისთვის. ხოლო ლუკასგან თქმულ მამამთავრულ ამბავში მოცემულია გენეალოგიური ხაზი მარიამისა და ისტორიული გენეალოგიით დაინტერესებულ პირს დააინტერესებდა. “თქმული ღვთისმშობლის შობისთვის” მოგვითხრობს არა მხოლოდ მის შობას, არამედ ბავშვობასაც და შვილის შეძენასაც.
მაგრამ ჩემთვის საკმაოდ საინტერესოა აპოკრიფები, სადაც ქრისტეს ბავშვობაა აღწერილი, თუნდაც ბოლო დღეები, მაგრამ არა როგორც ღმერთი, არამედ, როგორც ადამიანი. დაწერილი დღიურის სახით, წერილებად. ჩვენამდე მოღწეულია აპოკრიფი, რასაც ახლა ვეცნობი, სახელად “ავგაროზი”, ანუ მიწერ-მოწერა ქრისტესა და იუდეის მეფის ავგაროზს შორის. თავიდან იმდენად აინტერესებდათ, რომ საქრისტიანოში კანონიკური უფლება ჰქონდა და მუდამ მის თარგმნაში იყვნენ. წერილებში აღწერილია დასნეულებული ავგაროზის თხოვნა განკურნებაზე და დადებითი დაპირებები მაცხოვრისგან. ამ ეპისტოლეს სნეულებათა განმკურნებლადაც მიიჩნევდნენ, შვიდი ბეჭდით დაბეჭდა და დართული აქვს ამ ბეჭდების ახსნა. აღწერილია მხატვრებისა და ხელთუქმნელი ხატის ისტორია და წესი სხეულიდან ეშმაკის განდევნისა. ქართულად თარგმნილია ექვთიმე ათონელის და გიორგი მთაწმინდელის მიერ.

ვინჩესტერები, დემონები და ანგელოზთა ცვენა

Bobby_Crowley_Kiss_Screencap_by_raefalcon– ადამიანები არ უნდა მოატყუო, შენ აქ უოთერ გეითი ხომ არ გგონია, ეს ჯოჯოხეთია, აწი სულს აღარავინ მოგვყიდის,-
“ზებუნებრივის” ბოლო სეზონი ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის კროულის განკურნებით და ანგელოზთა ცვენით დასრულდა. ეშმაკს ლუცის ეძახიან. მაგრამ არაფრით გამოჩნდა ღმერთი. სერიალის წარმოდგენა ჯოჯოხეთის გეოგრაფიასა თუ დემონთა ჩინებზე ძირითადად ქრისტიანულ შეხედულებებსა და ამერიკულ ფოლკლორს ეყრდნობა. მოკლედ, ყველაფერი ის, რაც ზედა იერარქიებით დაინტერესებულ მაყურებელს ზედმიწევნით გააცნობს.
მაგრამ გვხვდება სუბიექტური გარღვევებიც და საკითხის პირველადი წამოჭრაც. მაგალითისთვის, ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის პროტოტიპია ჩემთვის საინტერესო მაგი და ახალი სატანიზმი ფუძემდებელი ალისტერ კროული, რომლის პერსონაჟს თავის დროზე ქმნიდა თუნდაც, მოემი, ფულერი. მაგრამ ქვესკნელის მბრძანებლის სახით მაინც პირველად ბულგაკოვმა ვოლანდის სახით წარმოგვიდგინა.. მის შემოქმედებაზე გადაღებულ ფილმში ერთგან ანტონ ლავეიმ მიიღო მონაწილეობა. და ახლა “ზებუნებრივში”..
მოკლედ, აქ ბოლო სერიაში კროულმა აღსარება თქვა და იქვე ციდან ანგელოზების ცვენასაც ვუყურეთ.
და რა შეიძლება მოხდეს მერე? ბიბლიიდან ვიცით, მეორედ მოსვლის წინაპირობა, – ჯერ ანგელოზები დაეშვებიან. ვნახოთ, ვარაუდმა თუ გამიმართლა ღმერთის მოსვლაზე, მანამდე კი შემოდგომის ანგელოზთა ცვენას ველოდები და მაინტერესებს ისინი მიწაზე როგორ იცხოვრებენ. უფრო მანამდე კი რიდერში ბ. თრეიდის წიგნი “მითები და სიმბოლოები “ზებუნებრივის” მიღმა” გადმოვწერე და ჯერ არ გამიხსნია. მაინტერესებს.

ლეღვის ყვავილობისას

მას აქეთ იუდა ეძებდა მარჯვე შემთხვევას, რომ გაეცა იგი.
ვინც კი ოდესმე ყიდულობდა, ყველა გაყიდა.
სანაცვლოდ სამოთხეს შეპირებული ქრისტეც.

მანამდე თუნდაც სარეცელზე მიჯაჭვული ეშმაკეული პეტრეს სიდედრით, გაელვებული პერსონაჟების ხიბლში ვარ.
მინდება ავიყვანო და სქელყრდიანი წიგნი ვუწერო როგორ შეიკრიბდნენ ეშმაკეულნი და მოარჩინეს.
სიტყვით, რომელიც უცვლელი იყო.
ხოლო როცა ანიმაციის სწავლა დავიწყე, პირველი რაც გავაკეთე პილატეს წყალში ჩაწყობილი ხელები იყო.
ნატურალისტურად აწყობილი დაბანა:
იმდენი იბანა, წყალი გაწითლდა.

კიდევ სიმთვრალის ხიბლში ვარ, როგორც საკუთარი ცხოვრების ანონსის.
როცა საკუთარ ძირს ხასიათის გაქრობით წყვეტილად ხედავ, მიმოსახილველ კადრებად, თან ცხოვრების მნიშვნელოვანი მომენტები მაშინ გახსენდება.
ჰო, მთლიანი ცხოვრების ანონსია სიმთვრალე, შეგიძლია უყურო ხუთი წუთი მთვრალს და ცხოვრების სიუჟეტი უკვე გაიგო.

გახსოვთ, იესომ სერობაზე რომ დალია, ლოცვა მოუნდა.
მოწაფეებმა კი მიიძინეს, სამჯერ გააღვიძა.
გახსოვთ, მათ ღვინო რომ დაალევინა, რა უთხრა:
“ყველამ შესვით აქედან,
ვინაიდან ეს არის ჩემი სისხლი ახალი აღთქმისა,
მრავალთათვის დაღვრილი ცოდვათა მისატევებლად.
მე გეუბნებით:
ამიერიდან აღარ შევსვამ ამ ვაზის ნაყოფისაგან
იმ დღემდე, როცა თქვენთან ერთად შევსვამ
ახალს მამაჩემის სასუფეველში”,(მათე,20,28) –
მოკლედ, რა მინდა რომ ვთქვა: ფაქტია, რომ სამოთხეში ღვინო დაგვხვდება.

შვიდი ანგელოზის თილისმა: სატურნი და იუპიტერი

you_re_not_alone__by_evil_kitty_chan-d5lq6gw

ანგელოზ მიქაელს შეესაბამება მზის ანგელოზი;
ანგელოზ გაბრიელს – მთვარის ანგელოზი;
ანგელოზ კასიელს – სატურნის ანგელოზი;
ანგელოზ ზაჰაელს – იუპიტერის ანგელოზი;
ანგელოზ ანიელს – ვენერას ანგელოზი;
ანგელოზ რაფაელს – მერკურის ანგელოზი;
ანგელოზ სამუელს – მარსის ანგელოზი.

შესავალი

თილისმა ასტრალის ზუსტი გამოსახულების მხატვრული ფორმაა, ასტრალურ ძალებთან თანასწორუფლებიანი საუბრის საშვია.  მისი სრული ცოდნა ერთგვარი ბაკალავრის დიპლომია მაგიის სამყაროსთვის. გამოიყენება როგორც მაგიური ჟესტი. თავმოყვარე მაგი არასდროს გამოიყენებს არანაკურთხ წყალსა და ცეცხლს, ანუ მოახდენს სიტყვისა და ჟესტის მაგნეტირებას, ხოლო ჟესტი დამოკიდებულია თუ როგორია სინთეზი სუბიექტის ნებისა და იმპულსის  ქმედება და შესაძლებლობასთან.

თილისმის დამზადებისთვის საჭიროა:
– მატერია, რომელიც შეიძლება იყოს მეტალისგან დამზადებული, ქალწული ცხოველის კანისგან, პერგამენტისგან, ქაღალდისგან, რომელიც თავად მაგმა დაამზადა მასზე კეთილგანწყობილი გავლენით.
– საგნები, მაგალითად, ფანქრები, კომპასი, დანა კანისთვის, პერგამენტი, ქაღალდი, ლაქიანი სითხე, რომლითაც დაიწერება.
– და მცენარეები, რომლებშიც თილისმანი შეინახება.

კანი ნაყიდი უნდა იყოს მაშინ, როცა გავლენის ქვეშ ხარ, მაგალითად, ძველ ეგვიპტეში 23 ივნისს მკვდრად დაბადებულ ბატკანს იყენებდნენ, ამუშავებდნენ და თეთრ სახვევში ახვევდნენ. ხოლო ქაღალდი მაგის პირადი ხმარებიდან უნდა იყოს. თუ ნაყიდია, უნდა ჩავდოთ წყალში, მეტალის ფურცელზე მივაკროთ, მაკოპირებელი პრესი დავადოთ იმ პლანეტის ლოგოთი, შეგვიძლია, რომლის გავლენის ქვეშას ვიყავით შეძენისას.

მატერიალი თილისმებისთვის:
– სატურნისთვის – ტყვია;
– იუპიტერისთვის – კალა;
– მარსისთვის – რკინა;
– მზისთვის – ოქრო;
– ვენერასთვის – სპილენძი;
– მერკურისთვის – ვერცხლისწყალი.

სატურნის თილისმანი

planetsaturn

შაბათის ანგელოზები: კეთილი – ორიფიელი, ბოროტი – ნაბამი, სული – არატრონი. ანგელოზები: დაფოკიელი, იოფილე, მეშვიდე ლეგიონიდან – ბოუელი.

img_0015

მას, ვისაც ამ თილისმის ტარება უნდა, სატურნის თილისმა თავად უნდა ამოკვეთოს, მოწმეების გარეშე, თანაც არავის უნდა უთხრას შაბათს, როცა მთვარე კუროს ან თხის რქის პირველ 10 გრადუსს გაივლის და დადებით ასპექტს ქმნის სატურნთან. ასევე ის დღეა თილისმანისთვის წარმატებული, თუ ზოგადად ტრინსა ან სექსტილში იმყოფება სატურნი. გამორიცხულია კვადრატი ან ოპოზიცია. გვადგება თუ მთვარის მეორე ან 22-ე დღეები გადის შაბათს და სატურნთან პლიუსი მხარის ასპექტები აქვს. მხედველობაში ვიღებთ სატურნის საათებს: 1სთ 12-დან, 1სთ-მდე დღის, მე-8სთ 7-დან 8-მდე დღის, მე-15 2-დან 3-მდე შუაღამემდე და 22 სთ დილის 9-10სთ-მდე. საათი ასევე ასპექტებთან უნდა იყოს შეხამებული.

სატურნი იცავს ფეხის-ხელის მოტეხვისგან, პარალიჩისგან, გარშემო სატურნული საგნების რიცხვის ზრდას უწყობს ხელს. ეხმარება მიზნის მიღწევაში იმ პირებთან, რომელთაც მაღალი თანამდებობა აქვთ, ერთგულსა და ძალაუფლებიანს ხდის, კარგ შემთხვევაში. სამაგიეროდ, უბედურია სასოფლო საქმეებში, ჩხუბებსა და მშობიარობაში.

scan0031

თილისმანის თავში ხშირად სატურნის ნიშანს წერენ, ეს ცალ მხარეს, მის ქვემოთ 5 ქიმიანი ვარსკვლავით, უფრო ქვემოთ წვერებიანი კაცია, ნამგალი უჭირავს, მეორე მხარეს ციფრების კვადრატია ან ამ რიცხვების კაბალური სახელები.

სატურნი მოხუცი კაცით გამოისახება, რომელიც ასო TAY-ზე დგას, თუ კაბალაა – ებრაულ ჯვარზე.

იუპიტერის თილისმანი
რიცხვი 34

jssmithjupiterfrontjssmithjupiterback

ხუთშაბათის ანგელოზი: კეთილი – ზაჰარიელი, ბოროტი – ჰაბი, სული:ბეტორი, ანგელოზი: სადკიელი. სიკეთის გენია: ზაკიელი. ანგელოზ მბრძანებელი მე-6 ლეგიონის – საბიელი.

ხუთშაბათს კეთდება, როცა მთვარე იმყოფება სასწორის პირველ ათ გრადუსში და შედგება კეთილი ასპექტებისგან სატურნთან და იუპიტერთან. 1სთ 12-დან 1-მდე დღისით, 8საათი 7-დან 8-მდე საღამოს. 15 – 2-დან 3-მდე შუაღამისას,  22-9-დან 10-მდე მეორე დღის დილამდე (პარასკევს).

jupiter

ეს თილისმანი იცავს დაბადების ჰოროსკოპში არსებული მოულოდნელი შემთხვევებისგან, სიკვდილის საშიშროებისგან. ნაღველს ქარს ატანს და ადამიანს იღბალს აძლევს. უმეტესად, ოქროზე იკვეთება, მაღლა იუპიტერი რომ ეწეროს, ისე. მის ქვემოთ ხუთქიმიან ვარსკვლავს სახავენ. დაბლა, უფრო ქვემოთ, მღვდელია გამოსახული ანაფორითა და ხელში წიგნით. მეორე მხარეს მაგიური კვადრატია 1-დან 16-მდე ციფრებით ან კაბალისტური ცხრილით.

jupiter

როგორ ვიმართლებ თავს, როცა ვთვრები

რომელიღაც გაზეთში ამოიკითხა: მეორე კლასელ ნიკუშას სასწრაფოდ ესაჭიროვება სამეფო გვარის სისხლიო და ბევრი იფიქრა თუ ცოტა იფიქრა, დაასკვნა:
იმაზე უსამართლო არაფერია, სამართლიანად კვდებოდეო.
“ბულგაკოვსკი წაგიკითხავთ, სერ? ნუ ღელავთ, ქალბატონო, სისხლი რომელიც დაღვრილია, დიდი ხანია მიწაში გაიჟღინთა და იქიდან ვაზი ამოიზარდაო. ის მომენტი გახსოვთ? ეშმაკს დოსტოევსკი რომ გაუგია და თავს ასაღებს მე ვარო. კი, მაგრამ ის ხომ გარდაიცვალაო? და ამან: დოსტოევსკ ბეზ სმერწენ”, – ეროვნული აქცენტით თავს იწონებდა.
ლიტერატურაზე საუბარი გავნაგრძეთ და ანა ბლუმს მივადექით:
“ანა ბლუმ! ანა ბლოსსამ! გაყვავების პერიოდში მდგარი არარეალური მუზაა გასული საუკუნის რობოტული რომანტიკისა”.
“ალბათ თეთრი სახე და წითელი ლოყები ჰქონდა,”– ჩუმად ისიც ვიფიქრე, რომ განსაკუთრებით მიზიდავდნენ დაბალი ჰემოგლობინის მქონე ქალები, ფერმკრთალი ლოყებითა და ტუჩებით. შემატყო და შვილივით მომეფერა:
“ძალიან თეთრი ხარ, ანა ბლუმ, ანა ბლოსსამ!”

****

საკუთარი ხელით ამოჩიჩქნა გორები, მიცვალებული მიწას კი არ მიაბარა, დათესა.
მისნაირებზე იტყოდნენ, ისტორიაში კი არ შევიდა, ჩავარდაო. ჰოდა, იმდენი ამოჩიჩნა, ფეხი მოუცურდა და ჩავარდა.
მერე ყველანი დავცინოდით და ვაკოცე.
დიდხანს ამოგვყვავდა.

****

ჩახუტების არ სწამდა, ბრძენ ხალხთა ნათქვემებს ამეორებდა, არაფერი ისე არ ზღუდავს თავისუფლებას, როგორც ჩახუტებაო და ჩახუტებისას თვალებს ვერ ვხედავ და შეიძლება დანა დამარტყასო.
უკარება მოხუცი იყო, ფასკუნჯიზე ზღაპრები იცოდა, ადრე ცოლი ჰყავდა, ახლა დიდი ხანია შოკოლადზე გადავიდა.
ხელი და ფეხი არ ჰქონდა, ჩამოთალესო თითქოს მარცხენა მხრიდან.
სადღაც ისე ჩაეხლართა ცხოვრება, რომ ვეღარ გაეგო, უსაქმურობით დროს კლავდა თუ დრო კლავდა. ეგ მგონი ცხოვრებას ჯოჯოხეთში მოსახვედრ შესამზადებელ პერიოდად აღიქვამდა.
ამას წინათ დამკვირვებელთა აზრი გაგვიმეორა:
“სადგურს უფრო მეტი კოცნა ახსოვს, ვიდრე – ქორწინების სახლს, ხოლო საავადმყოფოს – ეკლესიებზე მეტი ლოცვაო.”

****

ქალს მუცელზე გამოუჩნდა სახე, რომელიც ჩაბერვისას ქვემოთ ჩაიწია, შვილისგან ამოჩიჩქნილი გორებივით მაღლა რომ აშვერილიყო, თეთრმა ქალმა კი ჭიპებით გაჰყო.
როცა ზოგიერთები ცხოვრების ხანმოკლეობაზე წუწუნებდნენ, ამან დაამთქნარა: ამიერიდან, ერთი ცხოვრება გაქვს, მაგრამ ყოველდღეო.
ისე გემრიელად დაამთქნარა, მეგონა დღეები მიყოლებით შთანთქა.
მერე სხვებიც მთქნარებაში აყვნენ და აყვნენ.
მთელი ოჯახი სამშობიაროში იდგა, მკურნალებზე და სამკურნალოებზე მეტნი იყვნენ.
ღმერთმა გამრავლოთო.

****

საზეიმო ლენტასავით გადაჭრილი ჭიპლარი სანაგვეში ერთჯერადი მოხმარების ნივთებთან ეგდო.
ეს მისი დიდი დაშორება იყო.
თიბვისას ერთხელაც ისე მოიქნია ნამგალი, ჯერ ხელ–ფეხი წაიჭრა. ის ნამგალი სათონეში ახლაც მიყუდებულია.

****

“ისევ?”
“ერთხელაც”.
“დუმილის უფლება გაქვთ, რასაც იტყვით ღმერთი თქვენს წინააღმდეგ გამოიყენებს.”

****

მანამდე საკუთარი სხეულის ნაწილაკი გამოჰყო და დასამუშავებლად ქალს მისცა, რომელიც ჭრელი ფონიდან წინა რიგში გამოარჩია. ისინიც მთელი ცხოვრება აჯერებდნენ ერთმანეთს, რატომ უნდა ჰყვარებოდათ ერთმანეთი სხვების ფონად, ბოლოს კი დაინახეს რას ჰგავდა მათი ურთიერთობა:
ქალს მუცელზე გამოუჩნდა სახე, რომელიც ჩაბერვისას ქვემოთ ჩამოიწია, მამისგან ამოჩიჩქნილი გორებივით მაღლა რომ აშვერილიყო, თეთრმა ქალმა კი ჭიპებით გაჰყო.
ეს მისი დიდი დაშორება იყო.
იმ სამშობიაროში მთელი ოჯახი მკურნალები და სამკურნალოები იყვნენ.
დაშორება ისე ეწყინა, ფონში აითქვიფა, ვერავინ გამოჰყო და ნამგალი მოიქნია.
ის ოჯახი სამშობიაროდ აღარ წასულა.
ეს უფრო დიდი დაშორება იყო.

****

– დებილი ადამიანი იცი ვინ არის? ვისაც გვარი არა აქვს, გენეტიკაში გაწყდა და სისხლი წინაპართა გამოცდილებას აღარ აგრძელებს, ახლიდან იწყებსო, – მიყვებოდა ხოლმე მისი უშვილ–ტომო შვილიშვილი, – უცხო–უცხო მკვლევარები იყვნენ, ცხოველებზე ჩაუტარებიათ ცდა, პირმშოებს თუ ეცოდინებოდათ სად იყო დამალული ნივთები, რომლებიც მათმა მშობლებმა იცოდნენ და მაგრამ მკვლევარები მხოლოდ იმას მიხვდნენ, რომ ვერ მიხვდნენ. ფოთოლი რომ გასცვდივდება, ვაზი მაშინ უნდა მოსხლა.
ღვინოს მაწოდებს, წინაპართაგან ამოსული სისხლი დავლიოთო. დალევამდე სურვილი წარმოთქვი და ამ სისხლის პატრონები შეგისრულებენო.
– სტატისტიკა იცი? დამერწმუნე, შობადობის რიცხვი იკლებდა, ადამიანები რომ არ თვრებოდნენ.
ჯერ კიდევ თეთრი ხარო, უსისხლოდ. თეთრი და ნელი.
– ხანდახან მგონია, რომ გვარი არა მაქვს, რაც შეიძლება მეტი ღვინო უნდა დავლიო, რომ მქონდეს.

ტანტრა ქალებისთვის

დასაწყისი: მზისა და მთვარის ტანტრა

ცაციების პირველ მტრად ქრისტე გამოცხადა. მას შემდეგ, რაც თავად ღვთისგან მარჯვენა სკამი გაიმზადა, ხოლო ადამიანები ცოდვა–უცოდველობის მიხედვით მარჯვნივ თუ მარცხნივ გაანაწილა. აღმოსავლეთში მარცხენა ქალურ ანუ დემონურ საწყისთან ასოცირდება და სიმამაცეს განასახიერებს. მარცხენა ხელით ჩატარებული ტანტრა “შაკტაიზმის” გავლენას განიცდის და შივას მეუღლეს ემსახურება. ამ თეორიის მიხედვით, ღმერთი მხოლოდ მაშინ ხდება ღმერთი, თუ საკუთარ “შაკტას” – მეორე ნახევარს იპოვნის.
ზოგადად კი ტიბეტური ტანტრა ოთხ ნაწილად შეგვიძლია დავყოთ:
1) რიტუალების მეშვეობით სრულყოფილების მსურველი მოქმედების ტანტრა;
2) შესრულების ტანტრა, სადაც რიტუალი და მედიტაცია გაერთიანებულია;
3) იოგურ მედიტაციაზე დაფუძვნებული იოგური ტანტრა;
და 4) მაღალი იოგის ტანტრა, უკიდურესობის გაერთიანებით და, როგორც ამბობენ, სამყაროს მცოდნეობის პრაქტიკაში დაგეგმვაა.
ეს უკანასკნელი შეეხება მხოლოდ იმ ბერებს, რომლებმაც სულიერ სფეროში მიაღწიეს მაღალ საფეხურს, იგივე ქალთან ურთიერთობაში მაღალ საფეხურს. თითქოს ქალებს იგივე საფეხურზე ასვლა არ შეუძლიათ, მაგრამ “ანუტტარა–იოგის ტანტრა” ამას უარყოფს. ვაჯაიოგინის მთავარ ღვთაებას ქალის სახე აქვს.
ანუტტარაიოგის ტანტრა” ის მაღალი კლასის ტანტრაა, სადაც აქცენტი შინაგანობის პრაქტიკაზე ტარდება და ენერგეტიკულ სისტემისკენაა მიმართული.
ხოლო “გუჰიასამაჯას ტანტრას” თვლიან ქალისთვის მთავარ დამხმარედ, რომ ერთ ცხოვრებაში მიაღწიონ მთავრების მთავრობას.

სიმონა

“ყველაზე რთული იცი რა არის? როცა დილით იღვიძებ და მიზეზს ეძებ გასაღვიძებლად. ზოგჯერ იგონებ, მაგრამ ამ ბოლო დროს ძილს იბრუნებ. ძილის დაბრუნებაა ყველაზე ცუდი, – ღამე შეგროვილ ენერგიას სულ ძილში ხარჯავ. მერე წყალს ვივლებ”, – მერამდენედ მიტრიალებს დილით თავში ეს აზრი. და მერე წყალს ვივლებ.

სადღაცას წავიკითხე, ფიქრები წყლის მეშვეობით შემოდიან სხეულში და მოძრაობენო. ვიბადებით მასე, სითხით და მერე ვაკვირდებოდი წყლების კრისტალებს, ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ სხვადასხვა რელიგიებში ლოცვებისას მათი ფორმა სტერეოტიპულად განსხვავდებოდა.

ჯერ ერთი ადამიანი იყო, ფერების ვიზუალიზაცია რომ მოახდინა და ამბობდა: “ახლა იმას კი არ ვიცვამ, რაც კარგად გამოიყურება, არამედ რაც კარგად ჟღერსო”. ამ ფრაზაზე გავიღიმე და მეგობარს ვაჩვენე და იმასაც გაეღიმა.

ერთი ესსეს პაროდია რომ გავაკეთო, ხატი, არჩევნების გამო მოწყობილი მიტინგების, სახალხო გამოსვლების დღეს, ცარიელ მონიტორთან მჯდარი ადამიანის პოზისა, ოდესღაც ოცდამეერთე საუკუნის ანთროპოლოგიაში დამსახურებული ადგილით შევა.

ხოლო ნებისმიერი სახის კომუნიკაცია, იძულებითი სცენარია მხოლოდ, სიცარიელის შესავსებად მიმართული უწყვეტი ფიქცია, არა მხოლოდ ეკრანის სიცარიელიდან, არამედ, გონებრივ მონიტორს მიჩერებულები სიცარიელეში რომ ვუცდით გამოსახულებას.

ეს მაღლიდან, მაგრამ ერთხელაც მე და ჩემმა მეგობარმა ერთმანეთის შესწავლა მოვინდომეთ და გადავწყვიტეთ მიკროსკოპი გვეყიდა.

მანამდე კონფერენციებზე გამოტანილი ტვინის რუკა დავათვალიერეთ. ის ჩიზბურგერს ამერიკანოს აყოლებდა, მახსოვს, როცა დაავადებათა ნამდვილსა და ილუზიურ გამოვლენებზე მითხრობდა:

“ტვინი სულ რომ ნაწილებად დაჰყო და მიკროსკოპით უჩხიკინო, შიგნით მაინც ვერაფერს ნახავ, ცარიელია. მაგრამ ინჟინერია, სიცარიელე, როგორც გამოსახულების შემოქმედი”.

“სიცარიელე და ღმერთი ბევრ რელიგიაში ერთ ცნებად აღიქმება, ისევე, როგორც შემოქმედი და ღმერთი განსხვავდება ერთმანეთისგან”, – გამახსენდა და ქალაქის შუაგულში სულ ყავის გემოთი ვათრიეთ გიტარა, მერე თქვა, რომ მწვანედ შეიღებავს ისედაც მოკლე თმას. გავიცინე, რადგან მიმიკები არ ჰქონდა და უმოძრაო სახეზე უცხო პლანეტიდან ჩამოსულს დაემსგავსებოდა. მერე სხვაც შეგხვდა და სამივემ ვიცინეთ.

“ვეღარ ვწერ, – ისევ ამოიღო ხმა, – რადგან ჩემი ფიქრები დღის მანძილზე ფინანსური პრობლემებით შემოიფარგლება, გონებაში ბანკების გადასახადების ქსელები იხაზება: სად შევიტანო, რომ მერე გავიტანო, რომ მერე შესატანი იყოს, ოღონდ გატანა ხერხდებოდეს და ა.შ. და როცა თითოეულ ლარზე ვფიქრობ, ფიქრები იმდენად იტოტებიან, რომ მომიცავენ და მე სხვა რამეზე უკვე ვეღარ ვწერ.”

“მაგაზე დაწერე. საინტერესო მოთხრობა გამოვა ადამიანზე, რომელიც არ არსებული ფულით, კრედიტით ცხოვრობს და იქსაქსება”.

“კარგი აზრია,” – ენთუზიაზმი გამომდის ხოლმე, მე კი ორი კაცის, ბოდრიარისა და ჭილაძის, ენა მომწონს: როცა პირველმა ოქროს ვერძი იმას შეადარა, კაცმა რომ ბავშვს პირველად ხელი გაარტყა და ცოლმა ქმარი გააღვიძა, რომელსაც თმაში ჭაღარა გამოერია და ეს იყო პირველი ჭაღარა, რომელიც ნახა.

ბოდრიარმა კი მოქალაქეები ბევრ ტვინებად დახატა, ინტელექტუალურ სიცარიელეში მცხოვრებ სივრცეებად, ხოლო ისინი, დროთა განმავლობაში ვინც გაირიყა, ე.ი. მანამდე მასობრივი ინფორმაციის სხვა მხარეს მოხვდა.

მერე ისინი უსაქმურები გახდნენ, ხოლო უმუშევართა შთამომავლობას იმ ქალაქში დაასახლებენ, სადაც ინფორმაციული ქსელები იმატებს და გარიყულნი ხდებიან შრომის სამყაროდან. მაგრამ ყველაზე უარესი ის კი არ არის, რომ ისინი ჩვენ გამოვკეტეთ, არამედ ის, რომ ისინი ვხდებით.

“სიმონა” ალბათ გინახავთ, მშვენიერი ფილმია კაცზე, რომელსაც საკუთარი “ქალი პულტით” სულ უღებს ბოლოს, სხვის სამართავად შექმნილი კომპიუტერი მას აკონტროლებს და სიკვდილამდეც კი მიჰყავს ბოლოს.

“ჩემი სიზმრები გამახსენდა, სადაც გამოცანებს მისვამენ, მე კი ვფიქრობ და ვფიქრობ, პასუხს ძლივს ვპოულობ. რომ ვიღვიძებ მიკვირს შეყოვნება, კითხვა ხომ ჩემივე მოფიქრებული იყო ძილში”.

“ანუ ცხოვრებაშიც ასეა? თუ ცხოვრების ინჟინერი ტვინია, ხშირად ისეთ პრობლემებს გვახვედრებს, რასაც ვერ ვუძლებთ და ვხლართავთ, როცა მისივე გადაწყვეტა წინასწარ ვიცით?”

“მოდი, დღეს ისევ ვისნობებ და მომავალი ვნახოთ. ნეოპლატონიზმიდან მიღებული რელიგიები ვნახოთ: სამყაროს ოთხივე ელემენტი ადრე აბსტრაქცია იყო, ხელშეუხებელი იდეები, მერე კი მატერიად იქცა. იქნებ შესაძლებელია სხვა აბსტრაქციის ფიზიკურად აღქმაც?”

“ანუ ფიქრობ, რომ სიყვარული, სიძულვილი თუ ნებისმიერი აბსტრაქტული საგანი დროთა განმავლობაში მატერიალურ ფორმად გარდაისახოს?”

“თუ წინა თეორია სიმართლეა, ეს მომავლის სავსებით შესაძლებელი გზაა. შეიძლება აურაც მიებათ ადამიანებს და აზრები ეწეროთ შუბლზე. ეს ნებისმიერი იდეის ფიზიკურად ქცევის მაქსიმალიზაციაა”.

“ანუ მწვანეთა მოწოდებები, რომ დავუბრუნდეთ ბუნებას და აბსტრაქციას, წარსულში უკანსვლით წავსლაა და მსგავსი უკიდურესობა ადამიანს დაბოლოების მორიგ მცდელობაში მოხვედრილ დასაწყისად აქცევს? ადამიანია, რომელიც წარსულში ცხოვრობს?”

“ჰო, წარმოიდგინე აბა, საუკუნეების მიღწევები გააქრო და ახლიდან დაიწყო ცხოვრება მერე, ისევ მატერიალიზმისკენ არ წაგიყვანს? მერე სადღაც შუა გზაზე მიატოვებ და ახლიდან დაიწყებ. იდეების სამყაროში მოხვედრა ისედაც გექნება, უბრალოდ, გავიჭრათ წინსვლისკენ, კოსმოსისკენ, იქნებ მართლა აღმოვაჩინოთ შემოქმედი და როცა კითხვებზე პასუხს მივიღებთ, მატერიებს სულ ამოვწურავთ, იდეებისკენ მერე დავბრუნდეთ. არ ვიცი. არ ვიცი.”

მე კაბაზე ჩამოვისვი ხელი და ბოლოებში მოვჭმუჭნე, ნაკეცები მის ხელებს გადავაფარე, გაურკვევლობისგან რომ კანკალებდა:

“მე ამაზე პასუხი ვიცი, ჩემი ტვინი ხომ ამ კითხვების ინჟინერია, უბრალოდ დამავიწყდა.”

“ახლა პასუხები წიგნის ბოლო ფურცელზე გვეწერია, ცხოვრება ალგებრის სახელმძღვანელოს ჰგავს, შეიჭყიტე”.