მითი ლილიტზე დღეს

იმ დროში, როცა ”სპირიტუალ ფემინისტებმა” საკუთარი რელიგია შექმნეს, ქალღმერთს სცემდნენ თაყვანს. მათთვის ერთ–ერთი მთავარი ღმერთი ლილიტი იყო და ოდებსაც უძღვნიდნენ. პერიოდულად ეწყობა ქალღმერთის სახელობის საკონცერტო ტური და მუსიკალური ფესტივალი. ლილიტი გამოყვანილია ვიდეო თამაშებსა და ანიმაციებშიც. მე კი რამდენიმე წიგნი და ფილმი დამიგროვდა მისი პერსონაჟობით.
მაგალითად, სტივენ ბრუსის ფანტასტიკურ ნოველაში “მეფობა ჯოჯოხეთში”. აქ უფრო ვრცლად.
მოხსენიებულია პოსტმოდერნისტი მწერლის პიერ ანტონის ფანტასტიკური ჟანრის რომანში “ეშმაკის სიყვარულისთვის”. მის თანახმად, ეშმაკი პირველი გულისტკენიდან მოყოლებული ყველა დროის საინტერესო ფიგურაა ლიტერატურაში. რომანში ის რომანტიკული პერსონაჟია საკუთარი სამართლით. სატანა, ისევე როგორც ღმერთი, პირველადი არსებაა. ავტორი არქაულ სიტყვებს იშველიებს წერისას და სტილიც ძველმოდური და კონსერვატული აქვს.
რომანი უახლოვდება სიუჟეტით სტივენ ბრუსის ნაწარმოებს აღწერის დროით და დროის გადმოცემის საშუალებით.
ორივე შემთხვევაში ვხედავთ ძველ ეპოქას თავისი ქაოსურ–კოსმოსური სიტუაციებით. აერთიანებთ დრო და სივცრე.
მათგან განსხვავებულია ოქტავია ბატლერის რომანი ლილიტზე, რომელიც თხრობას გადმოიტანს წარსულიდან მომავალში აწმყოს გამოტოვებით, ახლანდელი დრო კი მხოლოდ კადრებად ჩაივლიან თვალწინ.
ოქტავია ბატლერის „ლილიტის გუნდის“ მოქმედება ლილიტის ირგვლივ ვითარდება და ცდაა ახალი სამყაროს შექმნის. მთავარი პერსონაჟი შავკანიანი ქალია, რომელმაც ახალ რასაც უნდა ჩაუყაროს საფუძველი. აქვს კონტაქტი უცხოპლანეტელ ანდროგინებთან, რომლებიც მათზე ცდებს ატარებენ. ლილიტი ერთადერთი გადარჩენილი ადამიანია სიკვდილისგან ხანგრძლივი ომების შემდეგ. აქ.
მითოლოგიური ლილიტი ფილმის აქტუალობასთან ერთად პოპულარული კინემატოგრაფიაშიც გახდა. მაგალითად, გ. ადლერის 1996 წლის ფილმში ”სისხლიანი ბორდელი” მისი პერსონაჟი ბორდელის მმართველი ქალია. სიუჟეტში მეგობრები ერთად ბარში გაიცნობენ ადამიანს, რომელიც უყვება ბორდელზე, დამკრძალავი ბიუროს ტერიტორიაზე რომ მდებარეობს. მეგობრები გადაწყვეტენ, მოინახულონ მონათხრობი ადგილები. მივლენ და აღმოჩნდება, რომ იქ მომუშავე ქალები ვამპირები არიან. მათი უფროსი ლილიტია, რომელიც ბორდელში მომხდარ საიდუმლო მკვლელობებზეა პასუხისმგებელი. ფილმი საშინელებათა ჟანრს მიეკუთვნება და მოკლებულია პერსონაჟთა  ფსიქოანალიზს. რიზომა არც სპეცეფექტებითაა ანაზღაურებული.
მისი საპირისპირო შინაარსისაა ფილმი „მუქი სინათლე“, სადაც ლილიტი სამყაროს გადამრჩენელი გმირი ქალია, რამდენადაც შეიძლება პოსტმოდერნისტ პერსონაჟს გმირი ეწოდოს. თავიდან სიუჟეტი იწყება მორწმუნეთა ორდენის საუბრით ლილიტის სამოთხის პირველადი დიასახლისობის შესახებ. იგი იყო ევაზე გაცილებით ბინძური და დაწყევლილი. მორწმუნეებმა ორდენიც შექმნეს მის წინააღდმეგ. თვლიდნენ, რომ ყოველ ცხოვრებას თავისი გეგმა და მიზეზი ჰქონდა. უკვდავების წამალი გამოიგონეს. მისი გამოგონებით კი მუტანტი შექმნეს. პოსტმოდერნისტულ ეპოქაში მოდერნიზმის ტიპურობას მუტანტობა ჩაენაცვლა, ამ ცნების პირდაპირი გაგებითაც. ფილმში ლილიტმა დათრგუნა წყევლა, რომლის მიხედვითაც, ეკრძალებოდა ადამიანებთან ერთად ცხოვრება. დედამიწაზე ჩამოვიდა, მაგრამ ამნეზიით იტანჯებოდა. ცდილობდა საკუთარი იდენტობის დადგენას ცოდნის ძიების შედეგად. ფილმში გაბოროტებული დემონი კეთილი ქალია, რომელსაც მორწმუნეთა ორდენი დაუპირისპირებს უკვდავ მუტანტს. მათი ბრძოლის წარმოჩენით ავტორი გვაცნობს ამ სამყაროს ბრძოლას სხვა განზომილებასთან, ცოდვასთან.
„სისხლიანი ბორდელისგან“ განსხვავებით, ამ ფილმში ეგზისტენციალური იდეა ადამიანის თავისუფალი არჩევანის შესახებ, დემონებზეც ვრცელდება. აღსანიშნია, მასში მეტი სპეცეფექტის გამოყენებაც.
სერიალში ”ზებუნებრივი” გვხვდება პერსონაჟი ლილიტი, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი დემონთაგანი. მესამე და მეოთხე სეზონის გავლენიანი ფიგურაა. ფილმში ლილიტის საკვანძო როლია კაცთა სქესის ცდუნება და ბავშვების განადგურება. მისი სულიც დიდი დროის განმავლობაში ბავშვის სხეულში ზის. ერთგვარად ერთობა უცხო ოჯახში დაბინადრებით და  შემდგომ მისი სანათესაოს გაწყვეტით, განადგურებით. ფილმში ლილიტი იერარქიით აზაზელზე მაღლა დგას. მეტიც, თუ ლუციფერის ტერიტორიას არ ამოვთხრით, მასზე ძლიერ დემონს ვერ ვიპოვნით. აქ.
სხვა ლილიტზე შექმნილი ნაწარმოებებიდან, ჩემი აზრით, ყველაზე ახლოს დგას იგი რომანთან „ჯოჯოხეთში მეფობა“. სადაც მსგავსად არის გადმოცემული ადამიანებისადმი ბოღმა თავად ანგელოზების მხრიდანაც. დედამიწა ღმერთის საყვარელ ადგილად ითვლება.

მოციქულები ატარებენ “კვარცს”

მოციქულები ატარებენ “კვარცს” კი არა და.. სათაური ავიღე სერიალიდან “უკანასკნელი ჟამი”, საიდუმლო მესასგან შექმნილ 12 აპოსტოლზე, რომელთა რიგებში აინშტაინიც იყო, მთელი სერიები მშრალი ხიდისნაირ ადგილას ნაყიდ საათებში დატოვებული მინიშნებებით კრუციფიქსის, ქრისტეს ჯვრის ადგილს რომ იკვლევენ და ბოლოს მიზანი გახრწნილი ხვდებათ, ხოჭოებდახვეული. ფილმი რომ სიმბოლისტიკური მისტიკა ყოფილიყო, აქვე შეჩერდებოდა, “და ვინჩის” კოდის მაგვარ პესიმიზმს მიეცემოდნენ, მაგრამ საი ფაი რისი საი ფაი იქნებოდა, ხოჭოები ლაბორატორიებში არ წაეღოთ და ქრისტეს უხრწნელი სისხლის კლონირებით მეორედ მოსვლა არ მოემზადებინათ. აი, თურმე რა იგულისხმებოდა ქრისტეს სიტყვებში, მიცვალებულები აღდგენიან და მეც მოვალო. ბოლო-ბოლო შეჩვეულია კაცის გარეშე ჩასახვას. კი არა და..
Elegant-Mens-Military-Sports-Quartz-Watch-Brand-New-2013Free-Ship-Drop-Ship სულ ვფიქრობდი, რომ დროის ნიჭი მქონდა, ალბათ იმიტომ, რომ ცხოვრებაში მაღვიძარა არ მომიქოქავს და ძილშიც კი პუნქტუალობა ვიცოდი (მასპინძლებო, თუ სადმე დავაგვიანე, სხვა რამის ბრალია, მოხუცები გზაზე გადამყავდა ან თავს დამესხნენ ან “მიწა თავისას მოითხოვსნაირ” სამეფოში ცხოვრება მომინდა). ამიტომ ჩანთა ელ. საათებით გავსებული მქონდა და სახლშიც სათანადო ადგილი ეკავათ. გუშინდელივით მახსოვს ლაპარაკსა და საათის ცნობას ერთდროულად რომ მასწავლიდნენ, მაშინ არ ვფიქრობდი, რომ მესაათე ვყოფილიყავი. და სამწუხაროდ, ვერასდროს ვიქნები, ამისთვის ხელები ისტერიის ავადმყოფობით ზედმეტად მიკანკალებს. როგორც რაკეტაში არავინ ჩამსვამს დაბალ წნევიანობის გამო.
მაგრამ მაინც ვცადე. ვცადე და, წიკ-წიკი რომ თქვა, ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ დრო დავბადე, ცხრა თვის ნაწვალევი, აი, საკუთარი საშოდან გამოვიღე, ჭიპლარი გადავუჭერი და სუნთქვა შეკრული ველოდებოდი, მკვდარი არ ყოფილა და, – წიკ-წიკო, – თქვა. მე მითხრა. საათი, რომელიც ადრეც დაბადებულა და კლონირებით აღვადგინე. და ერთხელაც თუ გალაკტიონის ორეული საყვარელი ლექსიდან მკითხავს: “რომელი საათია?” ვეტყვი, რომ გლოვის კი არა, თრობის და ღვინის კი არა, მეცამეტე კი არა, ეს ჩემი საათია.

დრაკონთა დედა

securedownload-3მე მიყვარს ჯეიმი მონოგამურობის გამო, მაგრამ ტირიონი უფრო, ჩემს წიგნებს კითხულობს. თუმცა მერე ვუფიქრდები და არც ერთი არ მიყვარს, მკიდია მგლებიც და ლომებიც, სტარკებიც და ლანისტერებიც. ისევ ჩემი ხალისი. ჯერ ინარჩუნებს ფორმას.
ერთი გოგო გავიცანი, მისნაირად თეთრად შეღებილი თმა და ხშირი წარბები ჰქონდა, ნაწნავებიც ყურიდან უკან ჩაწნილი. რაღა ახლა შევიჭერი თმა. მხარზე პატარა დრაკონს მოვისვამდი და პარლამენტში შევიდოდი.
დროგო მაინც ვიპოვნო რომ მოვარჯულო.

kalisimother_of_dragons_by_morgorth-d6ciym1

ვინჩესტერები, დემონები და ანგელოზთა ცვენა

Bobby_Crowley_Kiss_Screencap_by_raefalcon– ადამიანები არ უნდა მოატყუო, შენ აქ უოთერ გეითი ხომ არ გგონია, ეს ჯოჯოხეთია, აწი სულს აღარავინ მოგვყიდის,-
“ზებუნებრივის” ბოლო სეზონი ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის კროულის განკურნებით და ანგელოზთა ცვენით დასრულდა. ეშმაკს ლუცის ეძახიან. მაგრამ არაფრით გამოჩნდა ღმერთი. სერიალის წარმოდგენა ჯოჯოხეთის გეოგრაფიასა თუ დემონთა ჩინებზე ძირითადად ქრისტიანულ შეხედულებებსა და ამერიკულ ფოლკლორს ეყრდნობა. მოკლედ, ყველაფერი ის, რაც ზედა იერარქიებით დაინტერესებულ მაყურებელს ზედმიწევნით გააცნობს.
მაგრამ გვხვდება სუბიექტური გარღვევებიც და საკითხის პირველადი წამოჭრაც. მაგალითისთვის, ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის პროტოტიპია ჩემთვის საინტერესო მაგი და ახალი სატანიზმი ფუძემდებელი ალისტერ კროული, რომლის პერსონაჟს თავის დროზე ქმნიდა თუნდაც, მოემი, ფულერი. მაგრამ ქვესკნელის მბრძანებლის სახით მაინც პირველად ბულგაკოვმა ვოლანდის სახით წარმოგვიდგინა.. მის შემოქმედებაზე გადაღებულ ფილმში ერთგან ანტონ ლავეიმ მიიღო მონაწილეობა. და ახლა “ზებუნებრივში”..
მოკლედ, აქ ბოლო სერიაში კროულმა აღსარება თქვა და იქვე ციდან ანგელოზების ცვენასაც ვუყურეთ.
და რა შეიძლება მოხდეს მერე? ბიბლიიდან ვიცით, მეორედ მოსვლის წინაპირობა, – ჯერ ანგელოზები დაეშვებიან. ვნახოთ, ვარაუდმა თუ გამიმართლა ღმერთის მოსვლაზე, მანამდე კი შემოდგომის ანგელოზთა ცვენას ველოდები და მაინტერესებს ისინი მიწაზე როგორ იცხოვრებენ. უფრო მანამდე კი რიდერში ბ. თრეიდის წიგნი “მითები და სიმბოლოები “ზებუნებრივის” მიღმა” გადმოვწერე და ჯერ არ გამიხსნია. მაინტერესებს.

და ვინჩის დემონები

tumblr_inline_ml1l0q0q4D1qz4rgpდისქავერზე ვუყურებდი როგორ დაირაზმებოდა სპეც. ჯგუფი და და ვინჩის ჩანახაზების მიხედვით მექანიზმებს აწყოდბნენ, შემდეგ ბიბისი-ზე გადავრთე, სადაც ისტორიული ფენტეზი “და ვინჩის დემონები” დაიწყო.
სერიალი ახალგაზრდა ლეოს ცხოვრებას გვიჩვენებს, რისთვის და როგორ ვითარებაში მოსდიოდა იდეები თავში და თითო სერია თითო გამოგონების ახსნას წარმოადგენს. ვუყურებ ნახატებსა და იეროგრიფებში ჩადებული კოდების ინტერპრეტაციებს.
იქვე თვალს ვადევნებთ ფლორენციის შიდა თუ გარე პოლიტიკას, იმ ქალაქის, სადაც “დეკამერონის” დადგმა არ გაუკვირდათ და დიდგვაროვნები გლეხებს სახელებით ცნობენ, ებრძვის რომსა და ვატიკანის რელიგიას. სცენარი აკინძულია იმ დროინდელი კაბალის, ნოტიკის, აკაშის ქრონიკების, კელტური პოლითეიზმისა და უპანაშვიდების მიხედვით და ქვაკუთხედად მითრას მისტერია გვაქვს, როგორი იქნებოდა ფილმი იმ დროინდელ რენესანსზე საიდუმლო ორდენების გარეშე. female-head
პლიუს ვნება ხომ ყველგან უნდა გაიკვეხოს და ლეოს ინტიმური კავშირები მოწაფე ბიჭუნებთან და მარჩვიბ ქალთან (თვითონ მერწყულია): “შეიძლება ხალხის მანიპულირება გიყვარს. მაგრამ მე უფრო.”
ამჯერად, სერიალის ოფიციალურ გვერდზე ვტრიალებ, სადაც მონაწილეები ტაროს გეთამაშებიან და სქემების მიხედვით მექანიზმებს ონლაინით აწყობ. გამოგიტყდებით და თამაში სერიალზე მეტად მომწონს. აუ, ეს ფრთა სად გავუკვეხო?

მკრთალი ლურჯი წერტილი

pbdwords

ღრმა კოსმოსიდან ათინათის მტვერში დაკიდული მკრთალი ლურჯი წერტილი მოჩანს. ეს აქ არის. სახლია. ჩვენ ვართ. ერთადერთი სახლი, რაც ვიცით,  – ალბათ გეცნობათ კარლ საგანის მოხსენება “მთელი კაცობრიობის ისტორია ამ პაწაწინა პიქსელში ჩაეტია” კორნელის უნივერსიტეტში. შემდგომში მოხსენებითი წიგნიც უძღვნა 1990 წლის “ვოიაჟერ1”-ის (Voyager 1)  მიერ 3.7  ბილიონი მილით (6 ბილიონი კმ-ით) დაცილებულ დედამიწას მკრთალი ლურჯი წერტილი: მომავალი კაცობრიობის სურათები კოსმოსში (Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space ). იმის შემდეგ დედამიწის ბევრი ფოტო გვექნება, მაგალითად: დედამიწა სატურნის ბეჭედში (2006), რომელსაც  პნევმონიის გამო თავად ვერ მოესწრება, მაგრამ თაყვანისმცემლებმა წერილების ბლოგი შეუქმნეს, საუბრობენ მისი ფანტაზიები ფაქტები თუ როგორ ხდება ან მისი ნაშრომების კითხვისას იმპრესიებს გამოთქვამენ.

უმეტესობას, კარლ საგანი მხ. ფილმიდან “კონტაქტი” (contact) ეცნობა, რომელსაც ასევე ვერ მოესწრო. ფილმში ჰოკინგისა და არტურ კლარკის თანამედროვე ფუტურისტი, ასტრონომი და კოსმოლოგი სცენარის ავტორი იყო: შინაარსი ეხებოდა კოსმოსის კვლევის ფონზე ათეისტი და მორწმუნე ადამიანების კვეთას. ნასამ ორი წლის წინ გამოაქვეყნა იმ ფილმების სია მომავალს ყველაზე რეალისტურად რომ გადმოსცემს და “კონტაქტი” მეორე ადგილზე გაიყვანა “გატაკას” შემდეგ. ყველაზე ცუდად გადმოცემულ რეალობაში მაშინ ფილმმა “2012”- იმ გაიმარჯვა. ერთგან კარლ საგანი წერდა: კოსმოსმა ადამიანი თავისი მსგავსი შექმნა, რადგან თავი შეეცნოო.

პირადად მე, როცა პაწაწინა დედამიწას ვუყურებ, ბიძგს მაძლევს, იქნებ ყოფითი პრობლემების არე შევამცირო, იქვე კი ასტროლოგიაში გამოთქმული აზრი მახსენდება, რომ პლანეტების ზოდიაქალურ სახლებში განხილვისას, დედამიწა მუდამ განზეა. კულისებში თითქოს დედამიწას ვენერას ნაცვლად კუროს ზოდიაქოს პატრონად განიხილავენ, ამ დროს შედარებით ეგზალტირებული მაგნიტური ველის თუ სხვა მიზეზების და გამო. ჩემთვის კი დედამიწა იმ ადამიანურობის და ინდივიდუალობის მომცემია, იმ ფონზეც რომ სხვათა მაგნიტური ველები ჩარჩოში სვამენ. რაც არ უნდა იყოს დედამიწა მზესა და მთვარესთან ერთად ის პლანეტაა, რომელის გავლენაც ადამიანიაზე ასტროლოგიაში არამორწმუნე ადამიანსაც სჯერა.

წინა კვირას მეგობარს ქორწილის გადაღებაში დავეხმარე, ჯვრისწერა არ იყო, პროტესტანტი კაცისა და ათეისტი ქალის მხოლოდ ხელის მოწერა, შემდეგ სტუდიაში გადავინაცვლეთ, სუფრის გარეშე. ქორწილის მუსიკოსების არ იყოს, ქორწილის ფოტოგრაფია ნაკლებად ელიტარული ხელობაა, მაგრამ საათნახევარში 150 ლარი მინდა. განცხადება: შვებულება ავიღე, ფული უნდა შევაგროვო, ათასი ლარიდან იწყება, ექსტრა ზუმის ობიექტივი უნდა ვიყიდო კოსმოსისთვის. ჯანმრთელობის გამო მე არავინ წამიყვანს ბილიონი კილომეტრებით შორს, ჩავიდე აბასთუმაში და ვიღო და ვიღო სახლიდან.

ვერ ვხედავ მზეს

feature_lifeOnMars
წუთისოფელს მობეზრებული ღია კოსმოსში რომ გახვალ, მთვარესავით ციცქნა დედამიწას დახედავ და ჟანგბადს შეიხსნი, – თვითმკვლელობის ახალი სახეობა ვნახე. ერთი როკ ბენდის ვიდეო იყო და დამამახსოვრდა.
“ანდაზა გვეუბნება, ვინც ფუძიამაზე ავა, ბრძენია, ხოლო ვინც იქ მეორედაც დაბრუნდება – სულელი. ის კი ამბობდა, რომ მეორედაც ავიდოდა და ამით ორმაგად დაბრძენდებოდა,” – “Discover science”-მა კანადური სერიალი დაასრულა “Race to Mars“, ერთ უქმე დღეს ყველა სერიას ერთად რომ ვუყურეთ. სოფელში ჩემი მეზობელი გამახსენდა, წყლიან კოკას თავდაყირა ატრიალებდა და სწრაფი ბრუნვის გამო წყალი მიწაზე არ იღვრებოდა. ამ შედარებით ახსნეს ფილმშიც მარსზე წასული მფრინავი ხომალდის გრავიტაცია, რაკეტის სწრაფი ბრუნვის გამო ეკიპაჟის წევრებს არ უჯანჯღარიათ. მარსზე წყალი აღმოაჩინეს და ვირუსი შეიყარეს.
ჩემი პლანეტის ისტორია ასეთია: გალებს ერთი ტრადიცია ჰქონდათ, დედამიწის დღეს ეძახდნენ და ზაფხულს ესალმებოდნენ, რომ დემეტრამ შვილი დაიბრუნა სიძისგან. სიძე კი არც მეტი, არც ნაკლები, ჰადესი იყო. გალები დაანთებდნენ კოცონს, წრეზე შემოსხდებოდნენ და პლუტონის დაძლევას ზეიმობდნენ, – თბილ ტანსაცმელებს წვავდნენ. upside_down_clipრიტუალურად ცეცხლის წინ შიშვლდებოდნენ და წვავდნენ.
ფანტაზიის ყურება მიყვარს: უჰაერო სივრცის ფეტიშიდან გამომდინარე მაღლა რომ აიხედავ და ცის ნაცვლად პარალელური პლანეტის მცენარეები ჩანს, ხის კენწეროდან მის მდელოს მიწვდები, მათი ბოსტანიდან სტაფილოს მოიპარავ და დიდედის მოზელილ ნამცხვარს შეურევ, სხვა გრავიტაციით დატვირთული ნამცხვარი კი ფრენას დაიწყებს. მაგალითისთვის, უბრალოდ, მიყვარს სტაფილოს ნამცხვარი. ალბათ იქ რომ მეცხოვრა, ცა მენდომებოდა.UD3
ლევანი მეექვსე კლასელ ბიჭუნას ჰქვია, უცნაურ ვითარებაში რომ გავიცანი და უცხოპლანეტელების სჯერა. მშობლების გარეშე პატარა ქოხში იზრდება და ერთჯერად სუპებს წყლის გარეშე, მზესუმზირასავით აკნატუნებს, უქმეებზე პროდუქტებს მივუტან ხოლმე და ფილმებს ვუყურებთ. “გრავიტაციული კვირეული გვაქვს”, – ასე თქვა. ერთმანეთის ოჯახად ვიქეცით და იმდენად მივეჯაჭვეთ, გრავიტაციულ ფილმებს ვუყურებთ. ბევრ საგანს ვეჯაჭვები, სიგარეტის არ მოწევასაც იმდენად მივეჯაჭვე, არ ვეწევი. თავისუფლების სადღეგრძელოსაც არ ვსვამ, ვერ ვიტან. “ცუდად რომ არ ვიყოთ, ნეტა, რამე გვექნებოდა საერთო?” – ვეკითხები. “ჰო, კარგად ყოფნა”, – მპასუხობს. ჭკვიანი ბიჭი გაიზრდება.
ოქტომბრისთვის “გრავიტაციას” ველოდებით. ახალი ფილმია და ანონსი მოგვწონს. “არის აქ ვინმე?” – ხმა უხომალდოდ დარჩენილის ღია კოსმოსში. “მშვენიერია, არა?” “რა” “მზის ამოსვლა”.
ერთი კაცი იყო, კბილების მიხედვით ჩემი მერკურის ასპექტს რომ მიხვდა, სიარულის მიხედვით – სატურნის. ივნისია, წესით ძალიან ცხელა, მაგრამ კიდურებზე მაინც ვერ ვთბები. იოლი იქნება ბაბუაჩემ პლუტონს დავაბრალო, მინდვრად გავიჭრა, ზღვაზე, კოცონი დავანთო, თბილი ტანსაცმელი ჰადესს ჩავაბარო, გავშიშვლდე.

ის გახსოვს?

 შარშან ზაფხულში რესტორანში მუშაობა მომიწია. მაღალი, თეთრი ბიჭი შემოვიდა და მითხრა, ვეცნობოდი. გასაუბრების თემად არ მიმიღია და შესაძლო ვარიანტებზე ვისაუბრეთ.  თურმე ჩემი კლასელი იყო და ბავშვობიდან ვიცნობდი. ჯერ ათი წელიც არ გასულა სკოლის დამთავრებიდან.
ახლა კი ფილმს ვუყურე, როგორ გავხდეთ უკვდავები მეცნიერების წყალობით, სადაც ორგანოების პერმანენტულ გადანერგვასა და სისხლის გადახალისებაზეა საუბარი. ფილმი მთავრდება ათასი წლის კაცის ფრაზით იუბილეზე, შთამომავლები მარსიდან რომ ეწვევიან და სანთლებს აქრობენ: რა გემახსოვრება, რა გინდა გახსოვდეს ათასი წლის მერე?

humanbirth

ჯეფთი ხუთი წლის არის

ოჯახში ბავშვისთვის ვემზადებით, მე კი ზინზილაკი სათამაშოების ნაცვლად ზღაპრებს ვაგროვებ, რა საჭიროა სათამაშო, როცა წარმოსახვაა. ფეხს რომ აიდგამს და სიბნელის შეეშინდება, ვეტყვი, რომ შიში საწყისია ცოდნის. თუ ოდესმე ტყუილში გამოვიჭირე, ვეტყვი, რომ მისგან კარგი მთხრობელი გამოვა. მე კი ახლა იმ ეჭვიან მამიდას ვგავარ, ყველა ბავშვობის ტრავმა 9 თვეში რომ გაახსენდება და 25 წლის ასაკში დედას ვეკითხები:
– შენი შვილი რომ არ ვიყო, მაინც გეყვარებოდი? – გუშინ ინი და იანის სვირინგი ვნახე, რომელსაც თეთრი წერტილი აკლდა და ვფიქრობ, მექანიკური შეცდომაა თუ პესიმიზმი. ჰოდა, მეც იმ ადამიანის მსგავსად, რომლისთვის ჭიქა არასდროსაა სავსე, თუ მასში მისი საყვარელი კომპოტი ასხია (აბა რა, სავსეობა დამოკიდებულია იმაზე თუ რა ასხია), სიყვარულის აღარ მჯერა, მგონია შემთხვევით, სულაც ბარში ან კინოში, როგორც მეგობარს რომ გავეცნე, არ ვეყვარებოდი. დედა დიპლომატიურად მიღიმის და მეუბნება:
– გაინტერესებს ლამაზი ხარ თუ არა?
ფეხმძიმე რძალი დავსვი და “როზმანი ჩვილს” ვაყურებინე, ყველაფრისთვის მზად უნდა იყო მეთქი. თან შიგადაშიგ ვეკითხებოდი, შენ როგორ მოიქცეოდი მეთქი. ბოლოს დარწევის სცენა რომაა და იავნანას ხმა, ვიფიქრე: რა იქნებოდა არ ვიცი, მაგრამ ახლა სატანაც რომ ვიყო, დედას მაინც ვეყვარები მეთქი.
jefftyჰ. ელისონის ჰუგოს ლაურეატი მოთხრობა ჩამივარდა ხელში, მარადმწვანედ 5 წლის ჯეფთიზე და მზარდ სამყაროს მუდამ ბავშვის თვალით ყურებაზე. ეს ის ასაკია, ადამიანებს ფართოდ რომ აქვთ დაჭყეტილი თვალები და მოდელი ჯერ არაა ჩასმული. მინდა მოგიყვეთ:
დონალდი მთხრობელია და მეგობარი, ჯეფთიში თავისი ბავშვობა რომ უყვარს. ხუთი წლის იყო დეიდასთან საცხოვრებლად რომ გადავიდა და იქ გაიცნო დონალდმა ჯეფი. “მაშინ ჯერ შვიდი წლის ვიყავი და განსხვავებას ვერ ვხედავდი,” – დონალდი.
თავის ბავშვობას ნივთებით იხსენებს, აი, ისე ჩვენს ირგვლივ რომ გაიხსენებენ ხოლმე კედელზე დაკიდულ რადიოს, “კერასინკას” თუ დენდიში გაჭედილ მარიოს, სკოლის მერხის ქვეშ “ტურბო” კევებს რომ აწეპებდნენ და ზედა მხარეს “კასანდრას”.
ათი წლის ასაკში, როცა პერსონაჟ-მთხრობელს ბაბუა გარდაეცვალა, სამხედრო სკოლაში შეიყვანეს და იქიდან თოთხმეტის დაბრუნდა. ჯეფთი ისევ ხუთი წლის დახვდა. უყურებდნენ კლინტ ისტვუდის ვესტერნებს და კარაქიან პოპკორნებს ჭამდნენ ათ ცენტიან კინოში.
“თვრამეტი წლის რომ ვიყავი, კოლეჯში შევედი, ბიძაჩემთან კი ზაფხულობით ჩამოვდიოდი, ბიძია ჯოუს მაღაზიაში ვმუშაობდი. და მაშინ მივხვდი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო, ჯეფთი 5 წლის იყო და დღეც არ გაზრდილა”. მერე სონის ტელევიზორები შემოვიდა, სოფელში დონი პირველი იყო, ვისაც ჰქონდა, იქ უყურებდა, როგორ ვითარდებოდნენ საგნები და ჩქარდებოდნენ მანქანები, გაცილებით რბილი მაისურები შემოვიდა და რბილყრდიანი წიგნები, პორნოგრაფიაზე ძვირიც რომ ღირდა. ბებიამის ჰქონია ლინელიუმი, როცა ჯერ მხოლოდ ერთი მაღაზია ყიდიდა. მაკდონალდსის ადგილას ერთი რესტორანი იყო, კრემიან პეჩენიებს აცხობდნენ შეუდარებლადო.
ჯეფთი ჭკვიანი ბიჭუნა იყო, ოღონდ თავისი ასაკისთვის. სამთვლიანი ველოსიპედით დადიოდა და სვამდა კითხვებს: რას ჰგვანან სპილოები? რატომაა ბალახი მწვანე? რა ხნისაა ხნიერი? რა სიმაღლეზეა სიმაღლე?
სევდიანი წყვილი იყო მისი მშობლები, დროთა განმავლობაში კი მათი სევდა სიბერის ჭკუასუსტობაში გადაიზარდა, ჭკუასუსტობიდან – წყენაში, წყენიდან – შიშში, შიშიდან – დომხალში, დომხალიდან – ბრაზში, ბრაზიდან – ანტიპატიაში, ანტიპატიიდან – მტრობაში, მტრობიდან – ზიზღში და ზიზღიდან – მელანქოლიურ თანხმობებში.
სევდიანი დასასრული აქვს ამბავს. იცი, როგორი? ზღაპრულ სამყაროში რომ აღმოგაჩენს და ქატო-ფქვილიანად დაგლეწავს, თუ არ გჯერათ, თავად დაასრულეთ კითხვა:
“people dont die from old illness, there are new ones.
isnot it?
somebody please tell me.”
ისეთი “პრუჟინა” მინდა, რომ ავხტე-დავხტე და დედამიწიდან გადავხტე. ფრიი