vol.7

ჩემი ბალახისფერი თმა.
ტანსაცმელზე ფოთლები მერეკლება. უკან დაჭრილია შეშა.
მერე ხის სახლი. ტელევიზორები შავ-თეთრია.
ღულელების ტყე.

Continue reading

როცა მე არ ვარ

  მას შემდეგ, რაც პერსონაჟები დავხოცე, კულინარიული რეცეპტებითა და დოკუმენტური წიგნების კითხვით ვირთობ თავს. წერითაც სხვათა ნაწერებზე ვწერ და თუ ოთახში მარტო ვრჩები, დოკუმენტურ ფილმებს ვუყურებ.
იმიტომ, რომ შემოქმედებითი მარხვა მაქვს, სანამ უკანასკნელი კალორია უკანასკნელი უჯრედიდან გავა.
იმიტომ, რომ ქოთნის ყვავილსაც ვერ ვუვლი, რომ არ დამიჭკნეს.
იმიტომ, რომ სურვილების შეკავების ვრცელი პრაქტიკა მაქვს.
ჩემკენ სიახლეებია: ოჯახში ახალი წევრი გვყავს და ხანდახან მის ქურთუკს ვხმარობ.
ამას წინათ ტყეში ვიყავი წაბლზე, მანამდე მე და მეგობარი ტერასაზე ვიწექით და ბუზების ნაცვლად ვითვლიდით, თბილისის რამდენი ბინა იყო განათებული. ჩაგვეძინა.
ბინა ვიქირავე. უფრო სწორედ, მე – არა. ნათესავია, თვითონ დროებით ვერ ცხოვრობს და შემიფარა.
არც დენია და არც გაზი. მარიამი მამხნევებს, ვითომ ელექტროენერგია ჯერ არაა გამოგონილი და ჩემში ანტიკური სული შემოდის.
როცა აწვიმდა, ბამბის შალი მოვიხვიე და ერთი პატარა და არც ისე ძველი ფილმი გამახსენდა.
დავფიქრდი, რომ რაა როცა მე არ ვარ.
ქუჩაში რომ დამინახოთ, ყურთსასმენებით დავდივარ, იგი მე არ ვარ.
მკლავზე ჩანთა თუ გადამიკიდავს, იგი მე არ ვარ.
ბიჭთან ერთად თუ მნახეთ, იგი მე არ ვარ.
ნელი ან ნაზი ნაბიჯებით თუ დავდივარ, იგი მე არ ვარ.
წინდების გარეშე თუ მნახეთ, იგი მე არ ვარ.
არც მაშინ არა ვარ მე, როცა არ ვწერ.
არა და მაშინაც ვწერ, როცა არა ვწერ.