ჰიკიკიმორი რუი მურაკამისთვის არის იაპონური ცხოვრების წინააღმდეგ

$(KGrHqF,!o0FBfrucwYtBQfsH9Qq6g~~60_35რუი მურაკამი არის მწერალი, ვინც თავის წიგნებში აერთიანებს რიტუალურ მკვლელობებს, ბიოტექნიკას, ტერორიზმისა და ჰაკერთა თავდასხმებს. ამიტომ გასაკვირი იქნებოდა ჰიკიკიმორთა ცხოვრებისთვის გვერდი აევლო და “პარაზიტებში” რიგითი იაპონელი სოციოპათის ცხოვრება გვიჩვენა, ოთახში ინტერნეტთთან ერთად ჩაკეტვის მერე ჭკუიდან როგორ იშლება. მაგალითად, ჯერ ახალგაზრდა უიჰარა დარწმუნებულია, რომ მის ორგანიზმში პარაზიტი ცხოვრობს, თანაც ერთადერთი მისიით: მოკლას ის ვინც სიკვდილისთვის დააპროგრამა. ოჯახი, რა თქმა უნდა, აშინებდა, ზრუნავდა, ინტელექტუალური საუბრებით დაწყებული ყოველდღიურ თემებზე ესაუბრებოდა.  ექიმები, რა თქმა უნდა, ტრანკვილიზატორებს ატენიდნენ იმდენს, რომ სიარულიც აღარ შეეძლო და ხოხავდა. მაგრამ როცა გამოფხიზლდებოდა, პერიოდულად სქესობრივი სურვილები იმდენად მოწოლილი ჰქონდა, გამალებით ანძრევდა, არც იმის ერიდებოდა, რომ დედამისი ხედავდა, არა თუ იმის, რომ გამალებისგან ფალოსზე კანს იზიანებდა. მურაკამმა კი ისტორია იმით დაძაბა, რომ უიჰარამ ტელევიზიით ნანახი ქალი აიკვიატა და მივიდა პარაზიტის ბრალეულამდე. პარაზიტების, რომლებმაც შექმნეს ისეთი, როგორიცაა და, სხვათაშორის, იაპონურ სუბკულტურაში იმ ადამიანებს, რომლებიც არ მუშაობენ და სხვების ხარჯზე ცხოვრობენ პარაზიტები ჰქვიათ.

მურაკამისნაირი მწერლები კი გვაჩვენებენ არა იმ იაპონიას, სადაც ჰაერია ასეთი და ყველა ადამიანი ტექნიკური გონებით იბადება დაshaking_tokyo_1 ჭიანჭველასავით შრომობს, არამედ საზოგადოების, სოციალური ქსელების, ეთენშენ ჰორული ცხოვრებისადმი ფობიას, იაპონელებს ნულოვანი მათემატიკური ნიჭით და როგორ ადვილად შეუძლიათ გადევნონ იაპონელებმა მათთვის უცხო, კალაპოტიდან ამოვარდნილი წევრი. მაგრამ საქმე იმ უტოპიურ მდგომარეობამდე მიდის, რომ მასა თავად ხდება უცხო, ჰიკიკიმორი, და საბოლოოდ, ადამიანები ოთხკედელშუა იკეტებიან და აღარ კონტაქტობენ, ანუ სუბკულტურა კულტურა ხდება, მიღებული ფორმა, მოდა. რაც ვნახეთ ფილმში “ტოკიო”, პიცის დამტარებელი რობოტის სახე, იდეალურად მოწყობილი სახლი, მიწისძვრა ანუ ამ იდეალურად მოწყობილი სახლების ზანზარი, რაც ერთადერთია ადამიანები სახლებიდან ქუჩებში რომ გამოიყვანა, ამ სახლების თავზე დამხობისგან თავდაცვამ. ზოგადად, ეს “ტოკიო” საინტერესო ფილმია, არა მხოლოდ ჰიკიკიმორის თვალსაზრისით, პირველ ორ ნაწილში განხილულია 1) სარგებლის თემა, როცა ისმევა საკითხი რამდენადაა სასარგებლო რომელიმე ნივთი ადამიანზე და 2) უცხოობის თემა, როგორ არიან ტოლერანტები არატოლერანტები არატოლერანტების მიმართ.

welcome_nhk_1აი, არის ასეთი მანგა/ანიმე იგივე თემატიკით “კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება NHK”, სადაც ჰიკიკიმორი უიჰარასგან განსხვავებით, ათლეტი და კეთილი ადამიანია. იმედი რომ აქვს, გეიმებით ფულს ვიშოვნიო, ქსელურ მარკეტინგშიც გაეხვევა, სადაც წამლები უნდა გაყიდოს. “პარაზიტებისგან” განსხვავებით, ჰეფი ენდური მანგაა. არ ვიცი, რამდენად რეალურ ფაქტებზე დაწერა მურაკამმა, მაგრამ დღეისობით იაპონიაში 50 ათასზე მეტი ჰიკიკიმორია, მათში იყო ერთი ოტაკუ (მანგასა და ანიმეზე შეშლილი ტიპი), კლასიკური ჰიკიკიმორი ბავშვი, რომელიც 10 წელს გადასცდა და სერიული მკვლელი გახდა, ცნობილი თავისი პორნოგრაფიული ოთახით. ეს ერთი მაგალითი ბევრიდან, მაგრამ ზოგადად, მურაკამი ასეთ მანიაკ ჰიკიკიმორებზე წერს. მაგალითად, ტიპზე, ვისაც ფორუმი არ უყვარს და ჰაკავს, ადმინებს კლავს და ა.შ. რომანი მეილების ფორმით მიმდინარეობს, ერთგვარი მეილური დიალოგია. და გვასწავლის, რომ: მიუხედავად იმისა, რომ ყოველი მეორე მეტყვის, ლოდინი არ უყვარს, იმედი მაინც აქვს. იმედი არის ლოდინი, ლოდინი არის იმედი. იმედი არის პიროვნული პრობლემა. იმედი ისეთი საზარელი ინსტინქტია, რომ მთავრობა უნდა ჩაერთოს, ადამიანებს ბოლო იმედიც რომ გაუქრონ, იმუშავონ ბიო მეცნიერებმა, რომ იმედის პარაზიტები ამოძირკვონ.

ქალი, რომელიც მიატოვეს

”ქალი, რომელიც მივატოვე,
ნეტავ სად არის,
ან ვისთან არის.”

მარიტა მიცუ დამჯერი გოგონა იყო.

აი, რომანტიკულ ფილმებს რომ უყურებს და კინოვარსკვლავების პლაკატებით აჭრელებს ოთახს.

ღარიბია. არც ახალი ტანსაცმლით გაანებივრებს თავს, – თავიდანვე შეჩვეულია სურვილთა დათრგუნვას. ერთი დღეც რომ არ იმუშავოს, – შიმშილით მოკვდება. სხვის მაგივრადაც მუშაობს.

ეუბნებოდნენ, ღმერთი ცუდ გოგოებს სჯისო და ისიც კარგად იქცეოდა. ანუ არც ქურდობდა და არც იტყუებოდა. არც დედას შეპასუხებია. მეტიც, როცა იგრძნო, დედინაცვალს აწუხებდა, სოფლიდან ტოკიოში გადასახლდა. მეტი რა ექნა.

ტოკიოში ბევრი ხალხი ცხოვრობს. ქვეყანა კაპიტალისტურია. არც ეშმაკია რქიანი, რომლითაც ბავშვობაში აშინდებდნენ. მეტიც, სიმპათიური ტიპია და უნივერსიტეტში სწავლობს. ნაგასიმა ჰქვია. ნაქირავებ ბინაში ჯგუფელთან რომ ცხოვრობს, გაურეცხავი საცვლები აცვია და ოთახი მტვრით აქვს სავსე. (შეგიხედავთ ალბათ ორი უცოლშვილო, მარტოხელა კაცის ბინაში, ერთმანეთის ხალათები რომ აცვიათ და გასარეცხ ტრუსებს ხელმეორედ იცვამენ, ეგეც ისეთია).

მერე რა რომ მარიტა მახინჯია, მსუქანი, გაცვეთილი კოფთა და ფეხსაცმელი აქვს.

მერე რა, რომ საზოგადოებაში ვერ გამოიყვან, მოსატყვნელად მაინც გამოდგება.

თუ ხალხს ორ ნაწილად დავყოფთ: ვისაც აჯვამენ და ვინც აჯვამს, – მარიტა ნაჯვამია.

თუ ქალებს ორ ნაწილად დავყოფთ, პირველში შევლენ: ვინც უყვართ, ცოლად უნდათ და ზედმეტს არ შეჰკადრებენ, მეორეში კი – მეძავები და სხვა მახინჯი გოგოები, – მოატყუო, გაჟიმო და გადააგდო.

ჰოდა, მარიტაც მოატყუეს. მიყვარხარო, უთხრეს. საკუთარი ავადმყოფობაც მოიმიზეზეს. იწუწუნეს, არავის ვუყვარვარო. ქალთა ემანსიპაციასა და სიყვარულზე ესაუბრნენ, როცა თავადაც არ სჯეროდათ. იძალადეს.

მარიტა მიცუ შეყვარებული იყო. პატარა მკერდზე რომ ეხებოდნენ, ისე მოსწონდა.. ჰოდა გაჟიმეს. თანაც ისე გაჟიმეს, მის მსუქან ბაყვებზე გული ერეოდათ, კოცნის დროს თავს დამცირებულად გრძნობდნენ: გაჭირვება მანახეო.. და გაქრნენ.

მარიტა მიცუ ალალი გოგონა იყო. უეჭველი რაღაც შეემთხვა და დამირეკავსო.

მარიტა მიცუ იაფფასიან სიმღერებს მღეროდა.

მარიტა მიცუ ერთგული გოგონა იყო. ხელს არავის აკარებინებდა, ნაგასიმა მომაკითხავსო. ნაგასიმამ ცოლად ლამაზი, დახვეწილი და ქალიშვილი გოგო შეირთო. ნუ ალაგ-ალაგ მეძავებიც ყავდა.

მარიტა კი ისევე ბავშვად დარჩა. არ მალავდა სიხარულს როცა უხაროდა, არ ფარავდა ცრემლს უბედურების დროს.

ტოკიოში მაშინაც ბევრი ხალხი ცხოვრობდა. იფასებდნენ თავს. სულ იფასებდნენ. მარიტას კი რომც დაეფასა, უფრო გადაავიწყდებოდათ.

ტოკიოში დადიოდნენ ერთნაირი, ერთმანეთის მსგავსი ადამიანები.