სპირალი


სეგალენმა თქვა, მას შემდეგ, რაც ასტრონავტებმა კრუგი დაარტყეს დედამიწას, ყველამ თავისით დაიწყო საკუთარი თავის დაკრუგვაო.
ტურიზმი დაიწყო. დაუსრულებელი ტური, რომელიც ხალხს კი არ ამოგზაურებს, ჩაკეტილ სივრცეში წრეს არტყმევინებს.
ტურისტი უხერხული შეგრძნების დასათრგუნად, კამერას ან რამე ნივთს ბღაუჭება.
ეგზოტიკა მოკვდა.
თითქოს ჩვენი გონება ჩვენში აღარ ზის, ირგვლივ მრავალგზის დატოტვილი წრის ელექტრომაგნიტური ტალღაა.
და ეს არ არის სამეცნიერო ფანტასტიკის სფეროდან.
ეს აღარც კრიტიკული სიტუაციაა: კრიზისი ყოველთვისაა დაკავშირებული მიზეზზე, მიზეზისა და შედეგის დარღვეულ წონასწორობაზე.
ბოდრიარი გაიხსენე.
სიცარიელე არასდროსაა ტრაგიკული, შეჯერებულობა კი ყოველთვის ფატალურია.

იძახდი, არსებობის პიკს ვეძებო.
ძიება კი ჩვევაში იმდენად გადაგეზარდა, პირველადი ჩანაფიქრი მიივიწყე და პროცესით გამოწვეულ ტკბობას დასჯერდი:
არ არსებობს მწვერვალი.
არსებობს გაკვანძული ძაფი: გაკვანძავ – მაღალია, მოშლი – სწორია, ძაფი კი – ძაფი.
დედამიწას მთვარიდან შეხედავ: რა მაღლაა. დედამიწიდან შეხედავ მთვარეს: რა მაღლაა.
არც უკიდურესი წერტილები არსებობს, მხოლოდ მათი შეერთების ადგილი.
ანუ შენ იმდენად გიყვარვარ, რამდენადაც კი ან არა ერთვის.
სიყვარული კი ეგოცენტრიზმის ის გამოვლინებაა, როცა სხვა გიყვარს საკუთარ თავთან პროპორციაში.
თუ არ არსებობს მწვერვალი და არსებობის მიზეზი, პროცესი იდეაზე წინ იწევს.
და შენც დგები, კვანძავ ძაფებს – ერთობი.

მე რომ არიმანი ვიყო

მე რომ არიმანი ვიყო,
ვერტიკალურ მდგომარეობას
მივიღებდი და ეთერი
აღარ გვეტკინებოდა.
შევიდოდი შენში და დავღრღნიდი
არსებულ ღრუბლებს შენამდე.
ღრუბლები ხომ ისეთი უსარგებლოა.

მაგრამ მე არიმანი არ ვარ.
ის ჩემშია.
შენ ჩემშია.
და მე, ჩვენ,
სპირალის მსგავსად
შრეებს გავდივართ,
ოცნებას მაძლევ, და ვინ იცის
აღმა თუ ჩაღმა.