გალიფრეელი მოხუცი და ზღვისფერი ჯიხური

tumblr_ncxur13zno1s4kizwo2_r1_500

როდესაც ჭეშმარიტი ინგლისელი სასუფეველში ხვდება, ჩაის სთავაზობენ. ასე იწყებენ საუბარს საფლავებიდან კიბერ ადამიანებად აღდგომის შესახებ. ვინჩესტერები ხომ ჯიუტები და გაბედულები არიან, კლარკ კენტი მეტროპოლისიდან ისეთი ძლიერია, მაგრამ გმირები ხომ გამუდმებით წუწუნებენ პირადი ცხოვრების გაქრობის შესახებ გლობალური მიზნებისთვის, ამიტომ მაოცნებებს ექიმი გალიფრეიდან: მიხაროდეს, რომ სინდისი მქენჯნის, ჯოჯოხეთურად მეშინიაო. ამიტომ ეს მან უნდა დაიცვას სამყარო მოსიარულე მკვდრებისგან ტრაუმის გარეშე. ოჰ, ღმერთო, როგორ მიყვარს ეს გალიფრეელი მოხუცი კაპალდი და მისი პოლიციის ჯიხური.
ინგლისი ცდილობს გამოვიდეს შექსპირული მონოლოგებიდან და თეატრი კინოს მოარიდოს. ამიტომაც აქციეს მეთ სმითი ბრიტანულ დუტა სხირტლაძედ და რა გადაცემა აღარ წააყვანინეს. ბოლოს გადიდგულდა და ჰოლივუდში მივდივარო. ახალ ექიმად კი შოტლანდიელი პიტერ კაპალდი მიიწვიეს. ადამიანი, რომელიც ექიმობაზე იმდენად ოცნებობდა, რომ თეატრალურზე ჩააბარა: ჯერ კიდევ სამოციან წლებში, 8 წლის კაპალდი სახრახნისით დარბოდა და ამბობდა, ერთხელაც მეc ვიმოგზაურებ დროსა და სივრცეშიო, – ბიბისიმ ძველი ჟურნალებიდან ამოქექა პატარა კაპალდის ღია წერილი. წამოდი, ოცნება ავუხდინოთო და დაურეკა: – ექიმს სთხოვეთ? კაპალდიმ: – ვინ ექიმს?
ვიცი, რომ მთვარე არაა უბრალო თანამგზავრი, გალაკტიკურმა დრაკონმა დადო, საიდანაც მალე მთვარის ბავშვი გამოიჩეკება. ვიცი გალიფრეის დამწერლობა, რომელიც საათის ისრის მიმართულებით იხაზება წრეზე. ვერ წარმოიდგენთ რა ლამაზია რთული შეწყობილი წინადადებები ციფერბლატებზე. ვიცი, რომ ჩახუტება მაშინ უნდა მიყვარდეს, როცა სახე უნდა დავმალო. ვიცი, რომ კიბერ ადამიანებს ემოციები არ აქვთ, მაგრამ სიყვარული მაინც შეუძლიათ. იმიტომ, რომ.. ჯანდაბა! ვინ თქვა, რომ სიყვარული ემოციაა, იგი პირობაა. ეს კი იმდენად საჩემოა, რამდენადაც გადაყვარების არ მწამს. მეც მეყვარება მოხუცი გალიფრეიდან ხმოვანი სახრახნისითა და უკიდეგანო ზღვისფერი ჯიხურით, ვინც კი ოდესმე მყვარებია, თუნდაც ბრიტანულ სასუფეველში მოვხვდე უემოციო კიბერ ადამიანად.

გოგონა რომელიც ელოდა

0e7270041488674c8d0ff32adfb270bf-d664qoy

მეექვსე სეზონზე მივხვდი, დროის მბრძანებელს ექიმი რატომ ჰქვია: დრო ხომ მკურნალია, – კომპლექსი გამიჩინა, აქამდე უნდა მეფიქრა მეთქი. ეს არის ამბავი ადამიანებზე და მათ მიერ აღქმულ დროზე, დროს, რომელსაც კაცი განასახიერებს, ექიმი უცხო პლანეტიდან. მაგალითად, ამელი პონდზე, გოგონაზე, ვინც ღარიან დროსთან იზრდება და მოგონებები არ აქვს, წარმოსახვით მეგობარს ელოდება, იქამდე, სანამ ორი ათასი წელი უკანასკნელი რომაელი არ დაელოდება, დროში გადაადგილებისას არ დაფეხმძიმდება და მიხვდება, რწმენა შიშს წააგავს. ასე ხდება გოგონა, რომელიც ლოდინით დაიღალა. ფილმი სავსეა სპოილერებით, რადგან ინგლისური თექვსმეტი დრო დინამიურად მიმდინარეობს. ამბავი მაგალითად, მდინარე რაკრაკა რივერ სონგზე, დრომ რომ მასზე ყველაფერი იცის და ქალმა – არაფერი. იქამდე, სანამ ცხოვრებას რეტროსპექტივით დაიწყებს: მომავლის ქალი წარსულში ხვდება თავის ჯერ არ შემდგარ მეუღლეს და ხვდება, რაც უფრო მეტი იცის დროზე, დრო მას შორდება. ამბავი, მაგალითად, დონა ნობლეზე, დროის სწრაფმა ცვალებადობამ რეალობის აღქმა დააკარგვინა და ვერ გადახარშა. ყველაზე მეტად მისნაირი ბედი არ მინდა. კიდევ ამბავი იყო ლეგენდარულ მარტა ჯონსზე, როგორც გოგონაზე, რომელმაც მსოფლიო მოიარა, დაამტკიცა, რომ სიტყვას დროზე მეტი ძალა აქვს და ადამიანებს ლოცვა ასწავლა, ლოცვა დროისა და სივრცის მიმართ. შესაბამისობის ტესტი რომ გავაკეთე, მარტას მიმამსგავსეს, ანუ ქალს, რომელმაც სტაბილურობა თავგადასავალს არჩია. და კიდევ როზა.. როზა ტაილერი.. ქალი, რომლისაც დროკაცას ყველაზე მეტად სჯეროდა. რამდენი გალაქტიკა ან ღმერთი უნახავს, მაგრამ არავის ძალა არ ურწმენია ასე. დღემდე ვფიქრობ, თუ ვინმეს შევიყვარებ, მისი ასე უნდა მჯეროდეს მეთქი. ეს ადამიანები დროში მოგზაურობენ, ხან ფენტეზური წარსულის ინტერპრეტაციებს ვუყურებთ, ხან სამეცნიერო ფიქციურ მომავალს ვგეგმავთ თავისი დატოტვილი პარალელური სამყაროებით.

ჩემს სახლში ორი ანტიკური საათია, ვიწრო ლეგენდის თანახმად, წინაპრების სიკვდილისას რომ გაჩერდნენ. მათ შორის გავიზარდე და ვფიქრობდი, დროის ტარდისი უნდა მქონოდა ანუ ნიჭი, რომ ვაკონტროლო, როცა სამსახურში ჩემი საუკუნის მეოთხედის ასაკშიც კაშნეს პალტოზე მოვიხვევდი, ჩანთას კისერთან ზურგზე ჩამოვიკიდებდი და სამარშუტო ტაქსებს დავდევდი, ვყვიროდი, რომ მაგვიანდება, აი, ყველგან მაგვიანდება. ადამიანებსაც მაშინ ვაკვირდები, დროის ინდივიდუალური აღქმა თუ შევუნიშნე. ერთი კაცია, ახსენა, ვადა არ გამდისო და არ მავიწყდება მისი ნაჩუქარი ბლოკნოტი, მისალმებამდე ხელში რომ შემაჩეჩა, – შეგრძნება აქვს, რომ აგვიანდება და საქმეს დროზე ადრე აკეთებს. დაიჯერეთ, ვარდება სასაცილო ამბებში. ასე მგონია, გამოვიგონე. ამბებში, ყოველ ჯერზე თითქოს გამოცდილების გარეშე რომ ხვდება. დროის მანქანა მინდა, დავბრუნდებოდი წარსულში და ცხოვრების ყოველ შესაძლო ვარიანტს გავივლიდი, არ ვიცხოვრებდი იგივე გზით, ისე არ გაიგოთ, საკუთარი ცხოვრების ნარცისი არ ვიყო, ალტერნატიულიც მაინტერესებს. ახლა მიჭირავს ბლოკნოტი და ველოდები ადამიანს, ვისაც აგვიანდება. ჯერ კიდევ ბავშვს თვალნაოჭიანი დავხვდები და ვეტყვი:
– საყვარელო, დრო ექიმიც არის და შხამიც.
მიპასუხებს: ვინ ექიმი?

სადილი გორდონ რამზისგან

 images

სამზარეულოს არხს ვუყურებდი,  სადაც  მიშლენის მეგზურის მქონე გორდონ რამზის ერთ-ერთი გადაცემა გადის და ვფიქრობდი: კაცი არასდროსაა იმაზე სექსუალური, ვიდრე სამსახურიდან სახლში რომ მოვა, ერთი ხელის მოსმით ჰალსტუხსა და პერანგს გაიძრობს, თეთრ სამზარეულო ხალათს ჩაიცვამს და დანას ალესავს, არასდროს ხარ იმაზე ვნებიანი, როცა გემრიელი ხელი გაქვს მეთქი. შოტლანდიელი გორდონი ვეგეტარიანელთა გუნდში ისევე ვერ შევა, როგორც სვანი კაცი ვერ გადავა ჯონჯოლზე, მაგრამ რესტორნის სამზარეულოში ბალახჭამიებსაც აქვთ ხახვის დაჭრის უფლება და მერე ჰოლდინგიდან კი არ აგდებს, დასცინის.  გადაცემა “Top Gear“-ის ტემპში მიმდინარეობს, ხოლო შეფმზარეულის სხარტი ენა გვაგონებს ჯერემი კლარკსონს.

დაცინვაზე გამახსენდა, შავ რეკლამას ეწევა, ინდაურებს კონკურენტების სახელებს არქმევს და რესტორნის საპირფარეშოში ტუალეტის ქაღალდად სხვა მზარეულების ფოტოები უდევს. ერთხელ მათი კონკურსი მოაწყო, სხვათა რეცეპტების წიგნიდან სადილი დაამზადა და ჟიურის წევრებად ვიზუალური ნიშნით მათი მსგავსი ცხოველები აირჩია. ხოლო იმ კონკურსში ვინ უკეთესად დაამზადებდა, ცნობილ სამზარეულო სკოლებს ფერმერთა ცოლებმა მოუგეს. ხახვის დაჭრაზე კი ის ეპიზოდი მახსენდება, ციხის სამზარეულოდან რომ მიმდინარეობდა და ერთმა პატიმარმა დუელში გამოიწვია, ვინ უკეთესად და სწრაფად დაჭრიდა ხახვს. გორდონი დამარცხდა და მოგებული ჰოლდინგში მიიწვია, ციხიდან რომ გამოხვალ, პირდაპირ ჩემთანო.

ეს მთასავით მაღალი კაცი ატარებს 50-მდე ზომა ფეხსაცმელს და არავის ეცეკვება, შემთხვევით ფეხი რომ დაგადგათო.. მაგრამ საპარლამენტო დელეგაციები ლონდონში რომ ჩადიან, გორდონი კარის მზარეულიც არის და საპატიო წევრიც. როგორც ყველა ბრიტანელი თავიდან საფეხბურთო კარიერაზე ოცნებობდა და “გლაზგო რეინჯერსს” გულშემატკივრობდა. მერე, როგორც ხდება ხოლმე, ტრავმას მიიღებ, გოგონებს შეეცოდები, ცოლს მოიყვან, ოთხ შვილს გააჩენ და სამზარეულოში ჯდები. ბექჰემთან და მეგობრებთან ერთან რესტორნების ქსელებს ხსნი, სადაც სადილი “to do list”-ში მაქვს, ისეთ ტირამისუს აკეთებს, ღვინო გადასხმული ნაყინით, ეკრანს ჩაიკვნეტ, და მისი რეცეპტების წიგნი ჩატვირთული ტაბლეტში.

ჩემი აზრით, დექსტერული პოსტერით გაპიარებული გორდონ რამზი სიმბოლოა იმის, რომ სადილი არა მხოლოდ ხელოვნების ნიმუშად აღიქვა, არამედ შიდა სამზარეულო შოუდ აქციო და წარმოადგენს კაცის მატრიარქატულ სამყაროში შესვლის აქტს, პროცესს, როცა თავად არის (პირდაპირი გაგებით) მონადირეცა და მზარეულიც.

gordon-ramsay-meme-generator-happy-birthday-fei-fei-126d6d

მითი ლილიტზე დღეს

იმ დროში, როცა ”სპირიტუალ ფემინისტებმა” საკუთარი რელიგია შექმნეს, ქალღმერთს სცემდნენ თაყვანს. მათთვის ერთ–ერთი მთავარი ღმერთი ლილიტი იყო და ოდებსაც უძღვნიდნენ. პერიოდულად ეწყობა ქალღმერთის სახელობის საკონცერტო ტური და მუსიკალური ფესტივალი. ლილიტი გამოყვანილია ვიდეო თამაშებსა და ანიმაციებშიც. მე კი რამდენიმე წიგნი და ფილმი დამიგროვდა მისი პერსონაჟობით.
მაგალითად, სტივენ ბრუსის ფანტასტიკურ ნოველაში “მეფობა ჯოჯოხეთში”. აქ უფრო ვრცლად.
მოხსენიებულია პოსტმოდერნისტი მწერლის პიერ ანტონის ფანტასტიკური ჟანრის რომანში “ეშმაკის სიყვარულისთვის”. მის თანახმად, ეშმაკი პირველი გულისტკენიდან მოყოლებული ყველა დროის საინტერესო ფიგურაა ლიტერატურაში. რომანში ის რომანტიკული პერსონაჟია საკუთარი სამართლით. სატანა, ისევე როგორც ღმერთი, პირველადი არსებაა. ავტორი არქაულ სიტყვებს იშველიებს წერისას და სტილიც ძველმოდური და კონსერვატული აქვს.
რომანი უახლოვდება სიუჟეტით სტივენ ბრუსის ნაწარმოებს აღწერის დროით და დროის გადმოცემის საშუალებით.
ორივე შემთხვევაში ვხედავთ ძველ ეპოქას თავისი ქაოსურ–კოსმოსური სიტუაციებით. აერთიანებთ დრო და სივცრე.
მათგან განსხვავებულია ოქტავია ბატლერის რომანი ლილიტზე, რომელიც თხრობას გადმოიტანს წარსულიდან მომავალში აწმყოს გამოტოვებით, ახლანდელი დრო კი მხოლოდ კადრებად ჩაივლიან თვალწინ.
ოქტავია ბატლერის „ლილიტის გუნდის“ მოქმედება ლილიტის ირგვლივ ვითარდება და ცდაა ახალი სამყაროს შექმნის. მთავარი პერსონაჟი შავკანიანი ქალია, რომელმაც ახალ რასაც უნდა ჩაუყაროს საფუძველი. აქვს კონტაქტი უცხოპლანეტელ ანდროგინებთან, რომლებიც მათზე ცდებს ატარებენ. ლილიტი ერთადერთი გადარჩენილი ადამიანია სიკვდილისგან ხანგრძლივი ომების შემდეგ. აქ.
მითოლოგიური ლილიტი ფილმის აქტუალობასთან ერთად პოპულარული კინემატოგრაფიაშიც გახდა. მაგალითად, გ. ადლერის 1996 წლის ფილმში ”სისხლიანი ბორდელი” მისი პერსონაჟი ბორდელის მმართველი ქალია. სიუჟეტში მეგობრები ერთად ბარში გაიცნობენ ადამიანს, რომელიც უყვება ბორდელზე, დამკრძალავი ბიუროს ტერიტორიაზე რომ მდებარეობს. მეგობრები გადაწყვეტენ, მოინახულონ მონათხრობი ადგილები. მივლენ და აღმოჩნდება, რომ იქ მომუშავე ქალები ვამპირები არიან. მათი უფროსი ლილიტია, რომელიც ბორდელში მომხდარ საიდუმლო მკვლელობებზეა პასუხისმგებელი. ფილმი საშინელებათა ჟანრს მიეკუთვნება და მოკლებულია პერსონაჟთა  ფსიქოანალიზს. რიზომა არც სპეცეფექტებითაა ანაზღაურებული.
მისი საპირისპირო შინაარსისაა ფილმი „მუქი სინათლე“, სადაც ლილიტი სამყაროს გადამრჩენელი გმირი ქალია, რამდენადაც შეიძლება პოსტმოდერნისტ პერსონაჟს გმირი ეწოდოს. თავიდან სიუჟეტი იწყება მორწმუნეთა ორდენის საუბრით ლილიტის სამოთხის პირველადი დიასახლისობის შესახებ. იგი იყო ევაზე გაცილებით ბინძური და დაწყევლილი. მორწმუნეებმა ორდენიც შექმნეს მის წინააღდმეგ. თვლიდნენ, რომ ყოველ ცხოვრებას თავისი გეგმა და მიზეზი ჰქონდა. უკვდავების წამალი გამოიგონეს. მისი გამოგონებით კი მუტანტი შექმნეს. პოსტმოდერნისტულ ეპოქაში მოდერნიზმის ტიპურობას მუტანტობა ჩაენაცვლა, ამ ცნების პირდაპირი გაგებითაც. ფილმში ლილიტმა დათრგუნა წყევლა, რომლის მიხედვითაც, ეკრძალებოდა ადამიანებთან ერთად ცხოვრება. დედამიწაზე ჩამოვიდა, მაგრამ ამნეზიით იტანჯებოდა. ცდილობდა საკუთარი იდენტობის დადგენას ცოდნის ძიების შედეგად. ფილმში გაბოროტებული დემონი კეთილი ქალია, რომელსაც მორწმუნეთა ორდენი დაუპირისპირებს უკვდავ მუტანტს. მათი ბრძოლის წარმოჩენით ავტორი გვაცნობს ამ სამყაროს ბრძოლას სხვა განზომილებასთან, ცოდვასთან.
„სისხლიანი ბორდელისგან“ განსხვავებით, ამ ფილმში ეგზისტენციალური იდეა ადამიანის თავისუფალი არჩევანის შესახებ, დემონებზეც ვრცელდება. აღსანიშნია, მასში მეტი სპეცეფექტის გამოყენებაც.
სერიალში ”ზებუნებრივი” გვხვდება პერსონაჟი ლილიტი, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი დემონთაგანი. მესამე და მეოთხე სეზონის გავლენიანი ფიგურაა. ფილმში ლილიტის საკვანძო როლია კაცთა სქესის ცდუნება და ბავშვების განადგურება. მისი სულიც დიდი დროის განმავლობაში ბავშვის სხეულში ზის. ერთგვარად ერთობა უცხო ოჯახში დაბინადრებით და  შემდგომ მისი სანათესაოს გაწყვეტით, განადგურებით. ფილმში ლილიტი იერარქიით აზაზელზე მაღლა დგას. მეტიც, თუ ლუციფერის ტერიტორიას არ ამოვთხრით, მასზე ძლიერ დემონს ვერ ვიპოვნით. აქ.
სხვა ლილიტზე შექმნილი ნაწარმოებებიდან, ჩემი აზრით, ყველაზე ახლოს დგას იგი რომანთან „ჯოჯოხეთში მეფობა“. სადაც მსგავსად არის გადმოცემული ადამიანებისადმი ბოღმა თავად ანგელოზების მხრიდანაც. დედამიწა ღმერთის საყვარელ ადგილად ითვლება.

მოციქულები ატარებენ “კვარცს”

მოციქულები ატარებენ “კვარცს” კი არა და.. სათაური ავიღე სერიალიდან “უკანასკნელი ჟამი”, საიდუმლო მესასგან შექმნილ 12 აპოსტოლზე, რომელთა რიგებში აინშტაინიც იყო, მთელი სერიები მშრალი ხიდისნაირ ადგილას ნაყიდ საათებში დატოვებული მინიშნებებით კრუციფიქსის, ქრისტეს ჯვრის ადგილს რომ იკვლევენ და ბოლოს მიზანი გახრწნილი ხვდებათ, ხოჭოებდახვეული. ფილმი რომ სიმბოლისტიკური მისტიკა ყოფილიყო, აქვე შეჩერდებოდა, “და ვინჩის” კოდის მაგვარ პესიმიზმს მიეცემოდნენ, მაგრამ საი ფაი რისი საი ფაი იქნებოდა, ხოჭოები ლაბორატორიებში არ წაეღოთ და ქრისტეს უხრწნელი სისხლის კლონირებით მეორედ მოსვლა არ მოემზადებინათ. აი, თურმე რა იგულისხმებოდა ქრისტეს სიტყვებში, მიცვალებულები აღდგენიან და მეც მოვალო. ბოლო-ბოლო შეჩვეულია კაცის გარეშე ჩასახვას. კი არა და..
Elegant-Mens-Military-Sports-Quartz-Watch-Brand-New-2013Free-Ship-Drop-Ship სულ ვფიქრობდი, რომ დროის ნიჭი მქონდა, ალბათ იმიტომ, რომ ცხოვრებაში მაღვიძარა არ მომიქოქავს და ძილშიც კი პუნქტუალობა ვიცოდი (მასპინძლებო, თუ სადმე დავაგვიანე, სხვა რამის ბრალია, მოხუცები გზაზე გადამყავდა ან თავს დამესხნენ ან “მიწა თავისას მოითხოვსნაირ” სამეფოში ცხოვრება მომინდა). ამიტომ ჩანთა ელ. საათებით გავსებული მქონდა და სახლშიც სათანადო ადგილი ეკავათ. გუშინდელივით მახსოვს ლაპარაკსა და საათის ცნობას ერთდროულად რომ მასწავლიდნენ, მაშინ არ ვფიქრობდი, რომ მესაათე ვყოფილიყავი. და სამწუხაროდ, ვერასდროს ვიქნები, ამისთვის ხელები ისტერიის ავადმყოფობით ზედმეტად მიკანკალებს. როგორც რაკეტაში არავინ ჩამსვამს დაბალ წნევიანობის გამო.
მაგრამ მაინც ვცადე. ვცადე და, წიკ-წიკი რომ თქვა, ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ დრო დავბადე, ცხრა თვის ნაწვალევი, აი, საკუთარი საშოდან გამოვიღე, ჭიპლარი გადავუჭერი და სუნთქვა შეკრული ველოდებოდი, მკვდარი არ ყოფილა და, – წიკ-წიკო, – თქვა. მე მითხრა. საათი, რომელიც ადრეც დაბადებულა და კლონირებით აღვადგინე. და ერთხელაც თუ გალაკტიონის ორეული საყვარელი ლექსიდან მკითხავს: “რომელი საათია?” ვეტყვი, რომ გლოვის კი არა, თრობის და ღვინის კი არა, მეცამეტე კი არა, ეს ჩემი საათია.

დრაკონთა დედა

securedownload-3მე მიყვარს ჯეიმი მონოგამურობის გამო, მაგრამ ტირიონი უფრო, ჩემს წიგნებს კითხულობს. თუმცა მერე ვუფიქრდები და არც ერთი არ მიყვარს, მკიდია მგლებიც და ლომებიც, სტარკებიც და ლანისტერებიც. ისევ ჩემი ხალისი. ჯერ ინარჩუნებს ფორმას.
ერთი გოგო გავიცანი, მისნაირად თეთრად შეღებილი თმა და ხშირი წარბები ჰქონდა, ნაწნავებიც ყურიდან უკან ჩაწნილი. რაღა ახლა შევიჭერი თმა. მხარზე პატარა დრაკონს მოვისვამდი და პარლამენტში შევიდოდი.
დროგო მაინც ვიპოვნო რომ მოვარჯულო.

kalisimother_of_dragons_by_morgorth-d6ciym1

ვინჩესტერები, დემონები და ანგელოზთა ცვენა

Bobby_Crowley_Kiss_Screencap_by_raefalcon– ადამიანები არ უნდა მოატყუო, შენ აქ უოთერ გეითი ხომ არ გგონია, ეს ჯოჯოხეთია, აწი სულს აღარავინ მოგვყიდის,-
“ზებუნებრივის” ბოლო სეზონი ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის კროულის განკურნებით და ანგელოზთა ცვენით დასრულდა. ეშმაკს ლუცის ეძახიან. მაგრამ არაფრით გამოჩნდა ღმერთი. სერიალის წარმოდგენა ჯოჯოხეთის გეოგრაფიასა თუ დემონთა ჩინებზე ძირითადად ქრისტიანულ შეხედულებებსა და ამერიკულ ფოლკლორს ეყრდნობა. მოკლედ, ყველაფერი ის, რაც ზედა იერარქიებით დაინტერესებულ მაყურებელს ზედმიწევნით გააცნობს.
მაგრამ გვხვდება სუბიექტური გარღვევებიც და საკითხის პირველადი წამოჭრაც. მაგალითისთვის, ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის პროტოტიპია ჩემთვის საინტერესო მაგი და ახალი სატანიზმი ფუძემდებელი ალისტერ კროული, რომლის პერსონაჟს თავის დროზე ქმნიდა თუნდაც, მოემი, ფულერი. მაგრამ ქვესკნელის მბრძანებლის სახით მაინც პირველად ბულგაკოვმა ვოლანდის სახით წარმოგვიდგინა.. მის შემოქმედებაზე გადაღებულ ფილმში ერთგან ანტონ ლავეიმ მიიღო მონაწილეობა. და ახლა “ზებუნებრივში”..
მოკლედ, აქ ბოლო სერიაში კროულმა აღსარება თქვა და იქვე ციდან ანგელოზების ცვენასაც ვუყურეთ.
და რა შეიძლება მოხდეს მერე? ბიბლიიდან ვიცით, მეორედ მოსვლის წინაპირობა, – ჯერ ანგელოზები დაეშვებიან. ვნახოთ, ვარაუდმა თუ გამიმართლა ღმერთის მოსვლაზე, მანამდე კი შემოდგომის ანგელოზთა ცვენას ველოდები და მაინტერესებს ისინი მიწაზე როგორ იცხოვრებენ. უფრო მანამდე კი რიდერში ბ. თრეიდის წიგნი “მითები და სიმბოლოები “ზებუნებრივის” მიღმა” გადმოვწერე და ჯერ არ გამიხსნია. მაინტერესებს.

და ვინჩის დემონები

tumblr_inline_ml1l0q0q4D1qz4rgpდისქავერზე ვუყურებდი როგორ დაირაზმებოდა სპეც. ჯგუფი და და ვინჩის ჩანახაზების მიხედვით მექანიზმებს აწყოდბნენ, შემდეგ ბიბისი-ზე გადავრთე, სადაც ისტორიული ფენტეზი “და ვინჩის დემონები” დაიწყო.
სერიალი ახალგაზრდა ლეოს ცხოვრებას გვიჩვენებს, რისთვის და როგორ ვითარებაში მოსდიოდა იდეები თავში და თითო სერია თითო გამოგონების ახსნას წარმოადგენს. ვუყურებ ნახატებსა და იეროგრიფებში ჩადებული კოდების ინტერპრეტაციებს.
იქვე თვალს ვადევნებთ ფლორენციის შიდა თუ გარე პოლიტიკას, იმ ქალაქის, სადაც “დეკამერონის” დადგმა არ გაუკვირდათ და დიდგვაროვნები გლეხებს სახელებით ცნობენ, ებრძვის რომსა და ვატიკანის რელიგიას. სცენარი აკინძულია იმ დროინდელი კაბალის, ნოტიკის, აკაშის ქრონიკების, კელტური პოლითეიზმისა და უპანაშვიდების მიხედვით და ქვაკუთხედად მითრას მისტერია გვაქვს, როგორი იქნებოდა ფილმი იმ დროინდელ რენესანსზე საიდუმლო ორდენების გარეშე. female-head
პლიუს ვნება ხომ ყველგან უნდა გაიკვეხოს და ლეოს ინტიმური კავშირები მოწაფე ბიჭუნებთან და მარჩვიბ ქალთან (თვითონ მერწყულია): “შეიძლება ხალხის მანიპულირება გიყვარს. მაგრამ მე უფრო.”
ამჯერად, სერიალის ოფიციალურ გვერდზე ვტრიალებ, სადაც მონაწილეები ტაროს გეთამაშებიან და სქემების მიხედვით მექანიზმებს ონლაინით აწყობ. გამოგიტყდებით და თამაში სერიალზე მეტად მომწონს. აუ, ეს ფრთა სად გავუკვეხო?