ბალახისფერი თმის ცვენის ამბავი

tumblr_mwhvbwNALK1sfpko6o1_500

წარმომიდგინეთ, რომ წლების წინ თავიდან ტერფამდე ატალახებული მივედი სამსახურში და თანამშრომლების ცნობისმოყვარეობას უნდა ვუპასუხო, მე კი მათგან წამოსული ათობით სავარაუდო ვერსიის მერე თავჩარგული ვზივარ და ტუჩებს ვაცმაცუნებ, ვერაფრით ვისწავლე თავის მართლება. მაგრამ რამდენიმე დღეში დამალევინეს არაყი და მოვყევი ამბავი: ზამთარი იდგა, საბნიდან ფეხს რომ გამოყოფ და ადგილზე გიშეშდება, ჩემმა ავტობუსმა გამასწრო, მე კი იქამდე გავეკიდე, სანამ ტალახის ტალღები არ დავაყენე და სახეც კი გაწუწული მქონდა. ახლა შემოდგომის საღამოს ვზივარ ციცქნა ნაქირავებ ოთახში და ვფიქრობ: რა ჯანდაბა უნდა გავაკეთო ისევ მომავალ ზამთარში?პეტიცია რომ ავაგროვო, დასუფთავების სამსახურმა ფოთლები აღარ გადაყაროს ხოლმე? ლამაზია ქუჩები ფოთლებით.

აი, შარშან ზამთარში ძალიან მომწონდა ერთი ბიჭი, რომელიც წიგნის მაღაზიაში მუშაობდა ხოლმე. ვიჩხუბებდით ყოველდღიურ ამბებზე და მაღაზიის დაკეტვამდე უნდა შემომერიგა. ის-ის იყო ტელეფონი დამიჯდა, ელვის სისწრაფით გავაჩერე ტაქსი, მაგრამ მოვხვდი საცობში. რა უნდა მექნა, მანქანიდან გადმოვხოხდი, კაშნე კისერზე კარგად შემოვიჭირე, თასმები ფეხსაცმელზე რამდენჯერმე გავინასკვე და გავიქეცი. გავიქეცი ისე, როგორც ლოლა გაიქცეოდა ან ტიპი ადრენალინიანიდან. ამ დროს თმის სამაგრი დავკარგე, თმები გამეშალა, კილომეტრზე მეტი ხუთ წუთში დავფარე, ავირბინე რამდენიმე სართული და ჩავეხუტე. მერე რა, რომ ოფლიანი ვიყავი და მაშინ ჯერ კიდევ ცისფერ თმაზე წითელი სახე მქონდა. ოჰ, როგორ მაკოცა.. და ზუსტად ვიცი, რომ დავინახე, როგორ აკოცა სკოლამდელმა ბიჭუნამ მაღაზიაში ჩამოკიდებულ სალვადორ დალის დახატულ ქალს.

ახლა კი მოვითხოვ ურთიერთობის სტატუსებს განშორება რომ დაემატოს, სტატუსი, რომელიც არც ურთიერთობას განასახიერებს და არც თავისუფლებას, რაღაც შუაშია ყელში ეკალივით გაჩხერილი და გახსენებს, როგორ აგიხსნა ვიკიპედიაში ოხუნჯობით სიყვარული, როგორ აწყობდით პოსტ ზომბი აპოკალიფსურ სადილებს სანთლების შუქზე ნერდული სამზარეულო წიგნიდან და თან ირიბად ეკითხებოდი: “ხომ ვაკეთებ შენს ბებიაზე უკეთ?” ან როგორ დგებოდა უთენია, სამსახურში წასვლამდე, ცივ წყალში ჭურჭლის გარეცხვა რომ მოესწრო და არასდროს დაზარებია ჩაის მოდუღება, მერე მაისურს შარვალში ჩამიტანებდა, ფეხსაცმლის თასმებს შემიკრავდა, ჩავეხუტებოდით და გავრბოდით. არა ისე, როგორც “კარტების სახლის” ბოლო სერიაში, განტვირთვისთვის ფეხაწყობილი სირბილი ჰქონდათ, მთელი პოლიტიკური რომანტიკა მანდ ჩაექსოვათ. ჩემგან შემოდგომაზე ნაშვილები ბროწეულის ხე დარჩა, ქოთანში დატოვებული კართან, როგორც პლუტონისგან პროზერპინას დარჩა, და უვლის.

ამ დღეებში რაღაც უცხოურ ბლოგს ვკითხულობდი, სადაც ნეფე საკურთხეველთან პატარძალს ერთ საქორწინო პირობას აძლევდა: სიტყვას გაძლევ, რამდენი წიგნიც არ უნდა იყიდო, და რამდენი მოგზაურობაც არ უნდა მოგვიწიოს, სიმძიმის მიუხედავად, არაფერს დავტოვებთ და ყველას წავიღებთო. მე თუ მკითხავთ, ესაა ნამდვილად შესაშური ოჯახი, როდესაც საყვარელი ადამიანის ინტერესი დააფასე და იცავ, როდესაც ადამიანები ერთმანეთს ასწავლიან, ზრდიან. ამ წინადადებაში სწორედ ეს პატივისცემა ამოვიკითხე, და იცით, მე ხომ გამომიცდია ეს ურთიერთზრუნვა, და როდესაც ურთიერთობის დეგრადირება წავიდა, კარფურში მარტო სეირნობისას იმ ნივთებს რომ აწყდები, რასაც ერთად არჩევდით, იგივენაირი განცდაა, თითქოს დილით კოცნით გაღვიძებას რომ ველოდები და ბალიშზე მხოლოდ საკუთარი ჩამოცვენილი თმა მხვდება, შემოდგომაზე რომ მცვივა ყვითელი და მწვანე ფოთლებივით ჩემი ბალახისფერი თმა. გინდა მისი საყვარელი კარამელიანი ბურბუშელა იყიდო, ფილმების ყურებისას რომ გართობდათ, ან თეთრეული, რომელზეც აღმოჩნდა, რომ მისი მეტსახელი აწერია. გინდა იმ სიმღერას მოუსმინო, პირველ შეხვედრაზე რომ უსმენდით. ან ბლოგი გაავსო მასზე წერილებით, მაგრამ იცი, რომ აღარ გედევნება და ვეღარ ნახავს, არა და თავის დროზე იმიტომ გაგიცნო, რომ შენი ნაწერები მოსწონდა.

ბოლოს წიგნის დღეებზე ვნახე, რვა საათიდან აქ ვმუშაობ და დავიღალეო. რამე წიგნი მირჩიე, შემთხვევით ყოფილი რომ შეგხვდება, მერე საკითხავი მეთქი. გაეცინა, მასეთი არ ვიციო. საყვარელი სიცილი იცოდა ყოველთვის, მეამიტური, ბავშვური, აი, ჯერ რომ არ გაფუჭებულა და დამძიმებულა, მხარსა და ბეჭზე დედამიწა ჯერ რომ არ შემოუდია. მომინდა ჩავხუტებოდი და მეთქვა: რომ ეს ჯემპრი საერთოდ არ უხდება, ორი ერთნაირი რომ ჰქონდა და კაი ხანი მეგონა, რომ მუდამ ერთი ეცვა. ვის გაუგია ერთნაირი ჯემპრების ქონა? მაგრამ მაინც მენატრებოდა. იმდენად, რომ საკუთარი ცხოვრება არ მაქვს. მინდოდა მეთქვა: ა’მ ინ ლესბიანს ვიზ იუ, – როგორც იმ კომიქსში, რომლის პერსონაჟსაც მადარებდა, თმის ფერივით რომ ცვლიდა ურთიერთობებს. ჰო და გამოფენიდანაც გავიქეცი. პეტიცია რომ ავაგროვო, დასუფთავების სამსახურმა ფოთლები აღარ გადაყაროს ხოლმე? უფრო ლამაზი იქნებოდა თოვლივით მოჭრაჭუნე და მუხლებამდე ფოთლებში სირბილი, არა? ეს ის სუფრაა:

wpid-20140123_211853

ჩემი მინიატურული ბინა

ბინა ყუთებში მოთავსდა.

მატრიოშკის პრინციპით ყუთი ყუთში ჩაიდო.

ოთხად მომკეცეს, ვერ ჩამატიეს.

ხუთად მომკეცეს და ჩამატიეს.

გავიარე კვადრატი სივრცე, კარდონის კედლები, სკოჩით დაიხურა ჭერი.

არ ვიცოდი, შიგ თუ ცხოვრობდა სხვა. ჩამოსვლაში ის დამეხმარა.

სხვას დაკეცილი შუბლი აქვს. დაკეცვის დროს დაუზიანდა.

ბნელა. მე არ მინახავს მისი სახე. შეხებით ვიცი.

მივესალმეთ ერთმანეთს კვადრატულ სივრცეში. ვისაუბრეთ მინიატურულ ქალაქზე ლუდთან და ჩაისთან. ვეკითხებით ერთმანეთს სახელებს. რა მნიშვნელობა აქვს სახელებს.

ერთმანეთი ვიგრძენით ხელის გულებზე, გულში.

ვეუბნები: „მიყვრხარ“.

„ასე მალე?“

ხელში კუბიკ–რუბიკი ეჭირა. ვალაგებდით. არატრადიციულად. შუქნიშნების ფერები ერთად მოთავსდა.

კი, გამჭირვალე ვარ. უფრო – უფერული. მიძერწავს ტანსაცმელს. ქანდაკება ვხდები. ვჩერდები ტანსაცმლის შიგნით. ვშეშდები. ირგვლივ მიშენებს ჩარჩოს, ორმაგ კვადრატში ვსუნთქავ კარდონის ჰაერს. ვჭამ კარდონის გემოიან საკვებს, მესმის კარდონის ფხაჭუნი მისი სიარულისას.

წვება ლოგინში. უყვარს თავისი ლოგინი.

ჰაერი სხვადასხვა აირის ნაერთია. ქალაქში მისი უამრავი ეგზემპლარია. აქ მხოლოდ ერთი. ქალაქში უფერო, უსუნო, უგემო, უხილავი მასა ხან მძიმეა, ხან – მსუბუქი. ბინაში ჰაერი ტბაა, არამოძრავი.

კარდონი გააკეთეს ხისაგან. ხე ჰაერსაც უშვებს და ისრუტავს. კარდონი მკვდარი ხეა, ექსპონატი.

ამოვიჩემეთ სკამი, სადაც ვსხდებოდით.

ვიგრძენი ყუთზე ფეხის კვრა გარედან. დატრიალდა სივრცე. ერთმანეთში დავტრიალდით.

ვკოცნით ერთმანეთს, რომ არ ვიგრძნოთ კარდონის ჰაერი. ყუთში არ არის ხე, ნახშიროჟანგი რომ შეისრუტოს.

როცა ჰაერი თბება, ფართოვდება და მეტ ადგილს იკავებს. ხელის გულებით ვათბობთ ჰაერს რომ გაიჟღინთოს. ვიღებ მის ხელებს, ვასუნთქებ, ვკოცნი, მერე ვუზილავ, კანის ბოჭკოებს შორის რომ გათბეს. თბება.

ის მჭირდება, რომ არ ვიგრძნო კარდონის ჰაერი. მასაც ვჭირდები.

გარე სივრცესთან გვაკავშირებს რადიო.

რადიო მართკუთხედი, ლამის წრეწირი ფორმის გამოსხივება. რადიოტალღის მზარდი სიხშირე შრიალებს. დაბალ ხმაზე ვაყენებთ შრიალს. ვშრიალებთ.

მეკითხება, როგორ ვცხოვრობდი ქალაქში.

„შენ მოგწყინდება ბინაში და დაბრუნდები ქალაქში“.

ვეუბნები, – არ მივატოვებ.

არ მომწონს, იატაკზე რომ აგდებს მოწეულ სიგარეტს, საჭმლის ნაფრცქვენებს, პლასტმასის ქილებს. ქალაქის სიბინძურე მაქვს, პლასტმასის. უფერულ კანზე მხედავს ლაქებად. არ მაძლევს სარკეს.

ვწერთ.

ხანდახან მხარზე აჯდება ობობა.

ჩვენ სამნი ვართ.

ყუთში, რომელშიც არ არის ფანჯარა, ვფსამ.

კედლებს ვჩიჩქნი.

დაწოლის წინ ვსაუბრობთ, როგორ დავტოვოთ კარდონი.

ვცდილობთ, გავიშალოთ მხრებში. გაზმორვას ვცდილობთ.

„არ დამტოვო, ერთად გავიქცეთ!“

აღმოვაჩინე, – დავპატარავდი. დამეხაზა შუბლი, მუცელი.

ჩვენს სხეულს ზომა შეუმცირდა.

„დავამტვრიოთ რადიო?“

„დავამტვრიოთ!“

არ აქვს მნიშვნელობა რომელმა რომელს უთხრა.

ვამტვრევთ.

ობობა გვაწუხებს და ვკლავთ.

ჩვევა გვაქვს, თვალდახუჭულები ვუყურებთ ერთმანეთს.

იგუდება კარდონის ჰაერისგან. ებურცება ძარღვები ზედმეტად მოძრავი სისხლისგან.

უყურებს თავის თავს სარკეში. კვდება.

ვხვდები ცოტა ხანში გავიგუდები მეც. მაგრამ აღარ მინდა ქალაქში ასვლა.

იმიტომ არა, რომ ბინძურია. მე ის არ მახსოვს.

ხანდახან მოვა ის ჩემთან მძიმე სულად, ტანი მას მხოლოდ ამსუბუქებდა. მეტყვის, რომ მისი ვარ. ჰაერის ნაცვლად, მის სულს ვისუნთქავ და გადავრჩები.

ჟასმინებამდე (ჩემს ძაღლს ბ. მ-ძეს)

ჟასმინებამდე იდეალიზმის ნამცეცებით ვიარსებებ და საბანში ნასუნთქ ჰაერს არავის ვუწილადებ. ეგოისტი ვარ.

არმორთმეული ჟასმინებივით მიყვარხართ, მთელი ჩემი გულით მიყვარხართ, ოღონდ იმიტომ არა, რომ კეთილი ვარ, გულში სიცარიელეა.

ჩემი ცხოველი თეთრია და ჯერ არატირებული თვალები აქვს. როცა ვეხები, ხუჭავს. მასაც ჩემსავით აღიზიანებს მთვრალი კაცები და იღრინება, უბრალოდ მას მთელი კბილები აქვს.

მე ჩემი ცხოველი მიყვარს, სიკვდილის წინ რომ გაიქცა ან სიბერეში გაიქცა და ჯერაც ცოცხალია. რთულია კვდებოდე და საკუთარი ორმოცი არ იცოდე რა არის.

ჟასმინებამდე დავქორწინდები და ქმარს მოვუყვები, როგორ გავიცანი ცხოველი და სიკვდილის წინ რა გააკეთოს, რომ მისი ბოლო ამოოხრება მოკლებული იყოს სენტიმენტებს.