4 დაბნეული დღის ისტორია

ვქენი რა ვქენი და მეორე დღეს წავედი უბნის პოლიციაში ქუჩის კამერების გადასამოწმებლად. შემავსებინეს განაცხადი და სახლში გამომიშვეს. სახლის გზაზე ჯიბიდან ტელეფონი ამოვიღე. ჩემი – არა, სხვისი ტელეფონი. შემთხვევით პოლიციელისთვის მომიპარავს. ხომ იცით როგორც ხდება, ხელი რომ მექანიკურად ეძებს ტელეფონს, თითქოს თვითგადარჩენის მერე შემდეგი ინსტინქტი იყოს.

მესამე დღეს თიბისიში შევედი თანხის მეგობართან ტრანზაქციისთვის, რომ მისთვის გაზის გადასახადის ჩემი წილი გადამერიცხა. ოპერატორს ვეუბნები, რომ არც ტელეფონი მაქვს და არც სიმ ბარათი, ამიტომ შესულიყვნენ ჩემს გვერდზე, ენახათ ესა და ეს ადამიანი კონტაქტებში და მისთვის ასი ლარი გადაერიცხათ, – თანხა გავუწოდე. ოპერატორმა ეს ასი ლარი შეიტანა ჩემს ანგარიშზე, მაგრამ შეცდომით, ჩემგან კი არ გადარიცხა ეს თანხა, არამედ, მეგობრისგან გადმორიცხა ჩემთან. თურმე ჰქონიათ ოპერატორებს ეს უნარიც.

მეოთხე დღეს ბუღალტერმა ხელფასი შემთხვევით ორჯერ ჩამირიცხა, მაგრამ საქმე იცით რაშია? მე კი მომდევნო თვეს დავრჩი ხელფასის გარეშე, მეგობარსაც დავუბრუნე სრული თანხა უკან, ღმერთო ჩემო, პოლიციელთანაც კი შევბრუნდი სინდისის ქენჯნით და ტელეფონით ხელში, მაგრამ ჩემი ლამაზი ანდროიდი წელიწადზე მეტია არ მინახავს. ხანდახან კომპიუტერიდან შევდივარ გუგლის ექაუნთზე და ლასთ სიინ-ის თარიღს ვაკვირდები. და მეღიმება იმ ოთხ ერთმანეთზე მიწყობილ დღეზე, როცა სამყარო თითქოს დაიბნა.

ნუ, მეხუთე დღეს ახალი ტელეფონი ვიყიდე, იმ ერთიანად ჩარიცხული ხელფასიდან, მაგრამ მეექვსე დღეს აზერბაიჯანის საზღვარზე მდინარეს გავატანე. თუმცა მე მირჩევნია აზერეთი დავიმახსოვრო კავკასიის აწ უკვე ვითომ დიდი კედლით, ბოსელები რომ აქვს მიშენებული, ან ფლომასტერით მიწერილი “მიყვარხარ”-ით ქართულად, ან იმით, რომ შექის რაიონში აფთიაქში რომ შევედი ჰიგიენური საფენის საყიდლად ბიჭი ფარმაცევტი გამექცა. პირდაპირი გაგებით, უსიტყვოდ გაწითლდა, დაიბნა, ჯერ ხელი შეაცურა ვიტრინის ქვეშ, თითქოს საფენს კი არა იარაღს იღებდა, მერე გადაიფიქრა და კულისებში შევარდა.

ბულინგი მეგობრობის სახელით

არ ფიქრობთ რომ ასაკში ნებაყოფლობითი ბულინგი მეგობრობის სახელით გვხვდება? განსაკუთრებით ძმაკაცები დასცინიან ერთმანეთის ფეილებს, თითქოს მშვიდობიანობის ჟამს სამომავლოდ მტერთან დახვედრისთვის ემზადებიან. აი, ამ კვირაში მოვისმინე ტრაბახი, რომ ძმაკაცებმა გოგოსთან პაემანზე წასულ მეგობარს საფულე ჩუმად ამოაცალეს. სხვა სამეგობროში პორნო ვიდეო გაუვრცელეს და ინტერნეტში დადებით აშანტაჟებენ. ან დათვრნენ და შეყვარებულები უგინეს ერთმანეთს. და ეს ადამიანები ერთმანეთთან მაინც მეგობრობენ, თითქოს სამეგობროდან წასვლა დაბულინგებულის ხუმრობის უუნარობაზე მეტყველებს ან მე რა მესმის, მეგობრობა ერთმანეთისთვის მხოლოდ კარგის ძახებით ხომ არ განისაზღვრება და სხვა.

შეიძლება მეგობრობის ცოტა რამ მესმის, მაგრამ საქმე აქამდე არასდროს მიმყავს. თუ ვატყობ, რომ მეგობარი ჩემდამი პატივისცემას კარგავს, ხელს მაჩვევს თუ ვერბალურ ძალადობას ეწევა, წერტილის დასმა არ მიჭირს სტაბილურ ურთიერთობაშიც კი. რადგან მომავლის იმედი მაქვს და მჯერა, რომ გამიმართლებს და ერთხელაც ჩემნაირ ადამიანს ვიპოვნი.

მე მიხარია შენი დაბადების დღე!

768b919fa22206ad0360afc9e99e9a8e

TRUE FRIENDSHIP: Walking into a persons house and your wifi connects automatically.

ერთხელ წამოსცდა, ნეტა, ოდესმე ვინმეს ისე თუ შევუყვარდები, რომ ჩემთან ერთად სიარული მოუნდესო. მე კიდევ პირველად ვნახე გეოგრაფიული კრეტინიზმით დაავადებული პირი ამდენს მოგზაურობდეს ეულად. მოიკიდებს ხოლმე ჩემოდანს და თვეობით ქრება ქვეყნიდან და ჰენგაუთიდან.

აი, ისეთი მეგობარია, ვისი ჩანთიდანაც შემიძლია ფოტო მოვიპარო, რომ მერე ჩუმად დავუბრუნო. “წერილის” კონცერტზეც კი მხიარული ვიჯდე თუ გვერდით მყავს. შეუძლია უეცრად სამსახურში მომაკითხოს და ოთხნაირი კერძი მომიტანოს სადილად და მერე ხორციანები თვითონ შემიჭამოს. დავემუქრო, რომ მის საიდუმლოებებს გავცემ თუ სურვილებს არ შემისრულებს და აკურატულად მიმანიშნოს, რომ თვითონაც იცის ჩემზე კანფეტები, და საერთოდაც, ჩემი ბლოგის მისამართს მიაგნო. როგორ მახსოვს შემთხვევით მის მონიტორზე რომ მოვკარი მერც ანნას საიტს თვალი. ამიტომ სხვა გზა არ დაგვრჩა, უნდა ვიმეგობროთ საიდუმლო ამბების ხათრით. მაგრამ მეგობრობის მე კიდევ ერთი მიზეზი მაქვს.

შარშან აღდგომა მის ოჯახში გავატარე შემთხვევით. შემთხვევით რა, ზრდილობის ხათრით დაპატიჟებულზე დავთანხმდი. პასკები და ნამცხვრები ერთმანეთს ენაცვლებოდა, კარტი ვითამაშეთ, დილით ცხელი კაკაოთი გამიმასპინძლდა, კვერცხები დავამტვრიეთ. თავი ნამდვილ აღდგომაში მეგონა, აი, ამერიკულ ფილმებში როა, სადღესასწაულოდ ოჯახი რომ ერთად იკრიბება და ვიღაც ურჯულო რომ შეუერთდება გარედან. მისთვის არასდროს მითქვამს რომ გამათბო იმ ორმა დღემ.

მომწონს რომ გარემოს შეცვლა საკუთარი ტრანსფორმაციით დაიწყო. ამით მენიშნა, რომ თავს საზოგადოებრივი კოლექტივის ნაწილად გრძნობს და გამოყოფის ამბიცია არ აქვს. მომწონს მის მაღალ ხუმრობებს სეკულარიზმსა და კაპიტალიზმზე შავი სექსისტური ხუმრობები რომ ენაცვლება. წიპა, How many economists does it take to change a light bulb? None. The darkness will cause the light bulb to change by itself. და ის იცი? Behind every angry woman is a man who has absolutely no idea what he did wrong. რაღაც ასეთები.

და როგორ უიმედოდ ცდილობს აბსტრაქტული რჩევის გაცემაში რომ გამომწვრთნას. მაგრამ ყველაზე მეტად მისი სახე მომწონს საერთო ნაცნობებთან რომ ეკლებით მტოვებს, შემთხვევით მასზე რამე არ წამომცდეს. ბლოგს რომ შიშით სტუმრობდა მასზე კომენტარში რამე ზედმეტი არ წამომცდენოდა. არ უთხრათ, რომ მორიელს მიყვარს ეს მერწყული და მის ამბებს (თფუ-თფუ, კაკ-კუკ) დაშორების მერეც გავუფრთხილდები, იყოს, მემეგობროს.

დაჩიპული ბრინჯი

“ადამიანის თავისუფალი ნება სიმაღლიდან ვარდნას ჰგავს. შეგიძლია დრო გადაახვიო და არ ჩამოვარდე? არა. შეგიძლია დრო გაყინო და აღარ დავარდე? არა. ადამიანს მაქსიმუმ დავარდნის პოზიცია შეუძლია აარჩიოს.”
პელევინი

Untitled

მე და თამარა შესვენებებზე მუშტაიდის ბაღში ვსადილობთ, სახლიდან წამოღებულ საკვებებს პიკნიკივით შევექცევით, ვკატაობთ კარუსელებზე და სამსახურებს განვიხილავთ. ერთხელ გაზონზე, ასფალტიდან 2 მეტრში ხეზე დაკიდული ქაღალდი შევატყვეთ. დაგვაინტერესა რა ეწერა წერილში და გაზონზე გადავედით. წერილში ეწერა, გაზონზე არ გადახვიდეთო.

თამარამ მოყვა თანამშრომელზე, ვისაც სჯერა რომ ბრინჯი არის დაჩიპული. მისმა მოძღვარმა ასე იქადაგა, მრევლს თეთრ ბრინჯზე შავი წერტილი აჩვენა. მართლა, არ ვიგონებ. მეთქი ბრინჯი საუზმეზე მივირთვი და რობოტული ცეკვა დავიწყე. თამარამ მოიფიქრა, რომ თანამშრომელს ჩემი ქცევა მოუყვეს. უფრო შევაშინოთ, – ჩემმა მეგობარმა რაც ბრინჯის ჭამა დაიწყო უცნაურად იქცევა, რაც არ უნდა იმას აკეთებსო.

ბევრი ვიცინეთ თუ ცოტა ვიცინეთ, სამსახურებისკენ დავიშალეთ. გავნაგრძეთ იმის კეთება, რაც არ მოგვწონს. ვფიქრობ, რა საჭიროა ჩიპი საკვებში თუ პირადობის მოწმობებში, როცა ისედაც მართულები ვართ. მე მაინც. არ მახსოვს ბოლოს როდის მქონდა თავისუფალი ნება: An ounce of freedom. ან ვინ ჭკვიანმა მოიფიქრა შუა გაზონზე წერილის დატოვება? რამე ფსიქოლოგიური ექსპერიმენტია: კანონი თუ ცნობისმოყვარეობა?!

ეს ჩემი სახლი არ არის

5676487568

ჩემი სააბაზანოს სარკმელი ისეა მოთავსებული, რომ მზის ეგზალტაციის პირველ მეორედში საშხაპე ონკანს თუ მოვუშვებ, ოთახში ცისარტყელა დგება. ამბობენ, თუ ცისარტყელას ქვეშ გაივლიან, გაბედნიერდებიან. მე კიდევ ვბანაობ, ვქაფდები და ცისარტყელას ფერებში ვბრჭყვინავ. ნეტა, სხვები თუ იქმნიან ცისარტყელებს სააბაზანოებში, მაგალითად, დედები წყლისმოშიშე შვილებს საბანაოდ ფერადოვნებით თუ იტყუებენ ან ფრიგიდული ქალები ცისარტყელას ქვეშ თუ ანძრევენ ოდესმე ბედნიერი ორგაზმის ლოდინში გოდოსავით.

ძველად ეზოდან ბაბუაწვერებს გავაფრენდი ხოლმე ბებიასთან მოსაკითხად და ქოშინით შემოვრბოდი სახლში ბებოსთან ტელეფონით გადასარეკად: “ბე, ბაბუაწვერა გამოვგზავნე და დახვდიი”. ის დრო იყო, როცა ზღაპრებს ჯერ კიდევ მშობლები მიყვებოდნენ და სატელეფონო ქსელები ერთმანეთზე იმდენად გადახლართულიყო, საჭირო ადგილას დასარეკად მთელი თბილისი უნდა შემოგეკითხა. და როცა სატელეფონო მილებივით ვიხუჭუჭებდი თითებზე თმას, ვფიქრობდი იმ ზღაპრულ სამყაროზე, სადაც დიდი ადამიანები ბინადრობენ და მე კი ბაბუაწვერა ვარ: ორი თითით ამიყვანდნენ ხელში კისერით, ვინაიდან მცენარეები თავდაღმა ვიზრდებით, რეპროდუქციული ორგანოებით მაღლა, სულს შემიბერავდნენ და ბებიების მოსაკითხად ათეულ ნაწილებად გამაცამტვერებდნენ. თითოეული ჩემი წვერი იწყებდა დამოუკიდებელ თავგადასავალს ბებიამდე მისასვლელ გზამდე.

ეს ის დრო იყო, როცა აფხაზები ჯერ კიდევ საქართველოს პასპორტებით მოგზაურობდნენ ევროპაში, რუსეთში ელცინის მდგომარეობა უარესდებოდა, ხოლო საქართველოში ტრამვაის მძღოლებს ჯერ კიდევ ამაოდ სჯეროდათ შევარდნაძე მუშაობის სანაცვლოდ რომ მათ ბინებს დაურიგებდა. ეს ის დრო იყო, როცა ვიცოდი, თუ ცუდად მოვიქცეოდი, სიკვდილის მერე ჯოჯოხეთის ცხელი წყლები მელოდა, მეთქი წინდახედული გოგო ვარ, ახლავე თუ შევეჩვევი სიცხეს, მერე აღარ გამიჭირდება, ამიტომ ადუღებულ წყალში ვბანაობდი. მხოლოდ ცივი წყალი რომ მოდიოდა და საღამოობით ვედროებით პლიტაზე ვაცხელებდით. მეზობელი გვსტუმრობდა ხოლმე ტელევიზორის საყურებლად და ერთხელაც დედას ჩემზე კითხა. “იცის?” არაო. მივხვდი, რომ რაღაც საიდუმლო არსებობდა და გავიფიცე. მახსოვს როგორ მომიჯდა პატარა სკამით სააბაზანოში ჯერ კიდევ თმაშეუღებავი დედა. ალბათ ყველა გოგოს ახსოვს სად და რა ვითარებაში გაიგო თვიურ სისხლდენასა და ფეხმძიმობაზე. ალბათ უნდა უარმეყო თავად დედა რომ დედობაზე გამეგო. გარდატეხა გამიჭირდა: თმა გამიუფერულდა, კბილები გამიტყდა, სათამაშოების ნაცვლად სახლში გულის ფეთქვის მზომი აპარატი დაიდგა, – ეტყობა რთულად ვიღებ სიახლეს.

465465

ეს შენობა არ არის ჩემი სახლი, სიმყუდროვისთვის წითელი აგურებით ნაშენები, მშობლიურობისთვის ფეხქვეშ დაგებული ხეებით, სიმშვიდისთვის ქოთნებში გადარგული ყვავილებით. პირიქით, როცა ეს შენობა შემოდის ჩემში, თავს სახლში გრძნობს. “ეს ჩემი ხეა”, – მეუბნება მერამდენე მეგობარი უდაბურში ამოსულ ერთადერთ ხეზე ჩემი ერთი ბაბუაწვერული მოგზაურობისას. მე კიდევ თვალი ტყის რიგითი ხეებისკენ გამირბის, ტყის წყობაში არაფრით გამორჩეულისკენ და ვჩურჩულებ: “რომელიღაც ვარ, უინდივიდო”. ესაა ერთი კაფეში ყოფნის ისტორია.

ამ აგვისტოში ლინვილის მაგიდის ირგვლივ ერთმა მეგობარმა დანარჩენ ოთხს  გვითხრა, რომ უხმო პრობლემებზე ფილმის გადაღება უნდა, ბარის ხმაურში პარალელურად მიმდინარე ფიქრებზე. რამდენიმე დღეში დაუგეგმავად მისი ბებია-ბაბუის სანახავად წავედი ნახევარ საათში ჩალაგბული ჩანთით. უძღები შვილიშვილი წლების უნახავ დედულეთში ჩავიყვანეთ. ისე ეშინოდა რომ ვერ მიიღებდნენ, რომ მიღება ვერ შეამჩნია და დატანჯული წამოვიდა უკან. ალბათ თვითონ არ მიუღია ისინი, რადგან ახალგაზრდები ისე გავურბივართ ყოფილებს, როგორც ძველი ლექსების, წლების წინ გამოქვეყნებული ფეისბუქის სტატუსების, ან უარესი და ჰაი ფაი თუ მაისფეისის პროფილების თვალიერებას. სირცხვილი როგორც განვითარების შეგრძნება, რომ ისინი ვიყავით, მათში ვიყავით და შეგვიძლია მეტად გავიზარდოთ, გენი ხომ გენიოსებზე ისვენებს, წყდება. და მხოლოდ წმინდანები არ უნდა აჩენდნენ ბავშვებს. და მხოლოდ ცოდვილები უნდა აჩენდნენ ბავშვებს.

აი, იმ მაგიდიდან მეორე მეგობარი გოგო რვა წლის ასაკში წერილის ან ზარის გარეშე მიატოვა დედამ. ამ აქტით იგი ლოდინის ბავშვად აქცია, სათამაშოებს მოწყინებული, გაკვეთილებიდან გამოქცეული და ქალაქის ყველაზე მაღალ ხეზე მჯდარი ყოველ დღე. ობლები მარადმწვანე ბავშვებად რჩებიან. არ ვიცი რამდენად შევცდი, მაგრამ ამ შემოდგომით გადავწყვიტე ესეც ბებოსთან დედულეთში წამეყვანა ნათესავების მოსანახულებლად, თუნდაც უპასუხო კითხვების დასასმელად. რა ლამაზი სიტყვაა ნათესავი, თითქოს ნათესლი, დათესილი. მეშინია რომ შევცდი, მაგრამ ნათესავებში მეგობრის უჩუმრად უძღები დედის ცხოვრებაზე გამოვიკითხე. ცოცხალი ყოფილაო. გააზრებაც ვერ მოვასწარით ოცი წლის მერე ისე ვსხედვართ მე და ეს გოგო დედამისთან ერთად რუსთავის ასკილში და ვიცნობთ, ვიპრანჭებით, გვეშინია. მეშინია პასუხისმგებლობის რომელიც ავიღე, ძველ ოჯახში დაბრუნებული მეგობარი და ახალი ოჯახიდან ძველში გამოპარული დედა. საუბრები ვეგეტარიანიზმზე, მიტოვების ახსნაზე, ტურიზმზე, მომავლის გეგმებზე, მარიხუანას ლეგალიზაციაზე. მეშინია, რომ მეგობრების პრობლემებით ჩემს პრობლემებს გავექცე.

იმ მაგიდასთან მესამე გოგოც იჯდა, როგორც მისი ახლანდელი შეყვარებული იტყოდა სითბოთი, ეს გოგო ცარიელი გრძნობა ფიქრის გარეშე. გარდაცვლილი დედით, სიყვარულის ძიების პროცესში, დედად ქცევის ზეცნობიერი სურვილით. ცოტა ხანში დონაციას მიმართავს. გინეკოლოგები თუ ორსულობის ტესტები. სამეგობრო მის რეპროდუქციულ სურვილებში ვეშვებით, ვეჩხუბებით ან ვაქეზებთ, ის კიდევ დგას და იპრანჭება, ყოველდღიურად იცვლება ვარცხნილობების გამო.

იმ მაგიდასთან ერთი ბიჭიც იჯდა, ვინც რამდენიმე დღეში ჩვენ რომ პირველი გოგოს დედულეთში ვიქნებით, გარდაიცვლება, ქობულეთში წავა და ზღვაში დაიხრჩობა. უფრო სწორად, საკოლექციო ფირფტებში გააგრძელებს ცხოვრებას. სიკვდილი ეს წარმოდგენილი გეგმების ჩაშლაა. მთელი ცხოვრება მშობლიურ სახლს გაურბოდა და ირონიით, სასაფლაო მშობლიური სახლის გვერდითაა, ეზოში ლამის. ჩემი ბიძაშვილივით, რომელიც წინა აგვისტოში მოკვდა, მოტოციკლეტს დადევნებული პატრულის გამო, ვინც დედამ სამშობიაროში ისტერიით მიატოვა, მამამ კიდევ მოგვიანებით სხვა ქვეყანაში ცხოვრება არჩია, ახლა მშობლიურ სახლთან ასვენია. სხვადასხვა ქვეყანაში, ერთდროულად ორივე მოტოციკლეტზე გარდაიცვლებიან ძმები ერთმანეთის დაუტირებლად. აგვისტო ჩემთვის სიკვდილის თვეა.

მე სადღეგრძელოს დალევა ვიცი ჩუმად, ჭიქისთვის სურვილის ჩაჩურჩულება და უხმო დალევა მეგობრებთან ერთად. ზედმეტად გადაპრანჭული სიტყვებით ვფიქრობ თითქოს ძველი ვიყო: რომ ეს ჩემი სახლი არ არის, დედაჩემო, სავსე ძუძუები დახურული ჭერივით, როცა მანიქაშის სუნი ამდის და ხელებში უნდა ვცხოვრობდე. პირიქით, ეს ძუძუები შემოდის ჩემში და თავს სახლში გრძნობს. რომ ეს არ არის ჩემი სახლი თქვენს სხეულებში, წინაპრებო, ჩემს დასატევად რომ გამრავლდნენ როგორც სოკოები ხეებისთვის კიბოს გასაჩენად. მე მხოლოდ თქვენთან გიღალატებთ. ეს არ არის ჩემი სახლი, მეგობრებო, ველურ ბუნებაში წაყვანილებო, ძუძუმტესავით ღვინოს შეცილებულებო, მე მხოლოდ სითბოს გიზიარებთ თხილის გულივით. იმის თქმა მომენატრა, რომ მიყვარხართ, იმის თქმა მომენატრა, რომ სახლში ვარ. ამასობაში გარეთ მოთოვლილია მე კიდევ ცისარტყელას ქვეშ ვბანაობ.

 87687960

დრონი, თევზი და ოპერაცია “საშა”

როგორც წესი, სანამ დრონს ვინმე შეიძენდეს, გუგლის ისტორია და ამაზონის ლისთი სავსე აქვს დრონის აქსესუარების გვერდებით. ასეც მოვიქეცი, სათამაშო ჯერ კიდევ შეძენამდე ორბო ქილად გავიხადე და ჩემი შემოსავლისთვის ცოტათი ძვირად შემომეყიდა. სახლში მიტანამდე აქეთ დავფრინავდი და დრონი პულტით აქეთ მმართავდა. გადავურეკე მეგობრებს და ველად გასაჭრელ გეგმებს ვაწყობდით. თბილისის ზღვა ხომ გადავიფრინე და სახლის ეზოში რომ შემოვედი, სტუმრად ძმიშვილი დამხვდა – ნიკოლა გვერდითა კორპუსიდან გადმოსული. მადლობაო, ეს რა კარგი საჩუქარი მომიტანეო, – ეგონა მისთვის ვიყიდე. შემომესივნენ მთელი ეზოს ბავშვები, მე კიდევ ვიდექი და ღიმილით ვფიქრობდი რასაც წინა წელს ვფიქრობდი: წელს მაინც ვისწავლო უარის თქმა.

****

მარიამმა და ეთერმა გადაწყვიტეს ჩემთვის სურპრიზი მოეწყოთ, გვიან რუსთაველზე დამიბარეს და თევზი მაჩუქეს.
აი, ნამდვილი თევზი, სააკვარიუმო, წყლიან პარკში დაცურავდა და ამბობდნენ, ჭაობისფერიაო, რომ გაგიცანით, თავს აკვარიუმის თევზს ადარებდიო. არც შემიხედავს ისე მოვუძახე განახლებული ლურჯი ფერის ურნაში და უკანმოუხედავად წავედი. ზემოდან დააყრიდნენ ნაგავს, მაგრამ მარიამი თავისი აკანკალებული ხელებით მაინც ამოიყვანდა ნარჩენებიდან და ვინმე გამვლელ ბავშვს აჩუქებდა. მარიამი ვერ მიხვდებოდა, რომ ეტკინა იმაზე ნაკლებად, ვიდრე რამდენიმე კვირაში თევზის მფლობელს ეტკინებოდა:
თევზს ბავშვი სახლად აკვარიუმს აჩუქებდა, ავეჯად კენჭებს ჩაუყრიდა, გაწირავდა მარტოობისთვის იმდენად შეიყვარებდა, საკვებს მოიკლებდა მის გამო, მაგრამ ერთ დილასაც მკვდარს იპოვნიდა. ბოროტებაა ჩუქნიდე მალე მომაკვდავებს. ძალიან ბოროტია მარიამი.

****

წიგნის ბიჭუნა შევარქვი საშას. ჰარიპოტერობაზე ვნახე პირველად და ეგრევე მივხვდი რომ ეს კრემისფერ სამოსიანი კაცი ამდენ თინეიჯერ ჯადოქრებში სწორედ ის წიგნის ბიჭუნა იქნებოდა ვის გამოც სანტა ესპერანსაში მოვხვდი. ეს ამბავი ცოტა ადრე დაიწყო:
თამარა რომ გავიცანი, “სანტა ესპერანსას” მენეჯერი ბიჭი მოსწონდა. მოსწონდა რა, შესვენებაზე დედა ენის ბაღს რომ შემოივლიდა ეს გოგო, სავარაუდოდ მტრედებისთვის ნამცეცების დასაყრელად, სანტაშიც შეივლიდა ვითომ წიგნების და რვეულების სათვარიელებლად. ოღონდ მაშინ არ იცოდა ამ კაცის სახელი და მე წიგნის ბიჭუნა შევარქვი.
აი, როგორ უნდა გაიცნოს ინტროვერტმა გოგომ ინტროვერტი ბიჭი დახლს აქედან, მითუმეტეს, თუ ეს ბიჭუნა 40+ კაცია და ყმაწვილობის მერე შეყვარებული აღარ ყოფილა?! არა, რამდენჯერმე მათი გზა გადაიკვეთა. მაგალითად, ღვინის ნაირსახეობებზე წიგნი გაქვთო, – ამან იკითხა და იმან, – საქართველო თითქოს ღვინის ქვეყანაა, მაგრამ წიგნი ამაზე არ არისო.
ორი წელი გასტანა ამგვარმა რომანტიკამ და ერთხელაც ჩვენმა მეგობარმა დაიწყო იმავე მაღაზიაში მუშაობა კონსულტანტად. დიახ, ჩვენი კაცი შემთხვევით შევუშვით ინფორმაციის გამოსატანად. დიახ, უკვე შეგვიძლია სანტაში მხოლოდ წიგნების საყიდლად არ შევიდეთ ხელფასამდე დარჩენილ ბოლო კვირაში. არა, ეს სვლა არ ყოფილა საკმარისი და საქმეში მესამე, უფრო აქტიური გოგო ჩაერთო: მან ჯერ ჩვენი მეგობარი კონსულტანტი გაიცნო, რომ მას საშა წარედგინა, რომ მერე საშა თამროსთვის გაეცნო.
იყო რაღაც მომენტიც, დენიელ კიზის წიგნების ეკრანიზაციებზე ვსაუბრობდით, ელჯერნონზე ფილმები არ მოგვწონდა, და საშამ – მილიგანზეც აპირებენ კინოს გადაღებასო. მაინცდამაინც მაშინ ჰქონდა შემოუხვეული თამარას ნაქსოვი კაშნე სიწვრილისგან რომ იპრუწებოდა. ეს ცალკე იდგა ჩუმად და ის კიდევ – ცალკე.
იმ კვირაში მე და თამარა აღმაშენებელზე ვაპირებთ სადილს, ბარემ სანტაშიც შევივლით და ვიკითხავთ, იქნებ გამოუშვეს წიგნი ღვინოზე. გეხვეწებით, ვინმემ გამოუშვით წიგნი ღვინოზე.

ლაშქრობის ასაკი

IMG_20160829_0003 copy

უშვებულებო ზაფხულის ერთ შაბათს თამუნამ და მაქსმა წამიყვანეს თრიალეთის ტყეში, სადაც მათი სამეგობრო დადის უკვე წლებია. ადგილი მოშორებულია სამანქანო გზას, ასე რომ შემთხვევითი მოლაშქრეები აქ თითქმის არ ხვდებიან, მხოლოდ ისინი, ვისაც უზიარებენ და კიდევ ჭინკები დაძრწიან მეტი სამძაფრისათვის. მოაწესრიგეს წყალი, გადაადეს თარო, სგუშონის ჩასადები არ დაივიწყეს, მოკლედ, “სტენკა” ჩადგეს აქანა. როგორც ხდება ხოლმე, ხეებს სოკოები ავაცალეთ, ღვინო ჩავაციეთ, ფოტოები გადავიღეთ, ისტორიები გავიხსენეთ, მოსაღამოვდა და ცეცხლი გავაჩაღეთ ცამდის. მაშინ პირველად ვნახე ტყის რეინჯერები ცხოვრებაში. მართალია, ლამბერსექსუალებს არ ჰგვანდნენ, მაგრამ სკუტერები ჰყავდათ. ცეცხლი დავინახეთ, ხანძრის შეგვეშინდაო. მაქსმა კი დაამშვიდა: თორმეტი წელია აქ დავდივართო. აი, ბიბლიოთეკის თანამშრომელებს რომ მიმართავენ სტუმრები: პროფესორი კაცი ვარ, ომის დროს წიგნზე ვიჯექი, შენ რა უნდა მასწავლო. და მაშინ დაფიქრდნენ ასაკზე: 12 წელი გავიდა? არა და ეს რეინჯერები რა პატარები არიან.

მე კიდევ დავფიქრდი სტერეოტოპებზე, რომლებიც ამერიკული ფილმებიდან შემექმნა. აი, უმეტეს ფილმში ლაშქრობაში კარვებით დადიან ბავშვები ოჯახებთან ერთად, აი, დედინაცვალს რომ უნდა ოჯახი შეაკავშიროს ან მამინაცვალი რომ მოიშორებს ბავშვებს საზაფხულო ლაგერზე გაგზავნით ან თუ დიდ ასაკში ვინმე ტყეში წავიდა, თავს იმართლებს, რომ ბავშვობის ნოსტალგია აქვს და მერე ირკვევა, რომ ვიღაცა ბიძაშვილთან წვებოდა ან სექსუალური ნაშა მუწუკებიანი მსუქანი იყო მოსწავლეობისას. მერე საქართველოზე გავავლე პარალელი: რა იშვიათად მინახავს ოჯახებით დასახლებული კარვები, 3-4 წლის ბავშვებს რომ ველურ სოკოებთან ზრდიან დეი ოფებზე. ამასობაში ვისმენ ისტორიებს, რომ მეტეოსთან ბავშვიანი კენგუროებით მოკიდებული ტურისტები ნახეს. აი, ამერიკაში ვინც ხართ ნამყოფი, ფილმებით შექმნილი მორიგი სტერეოტიპის საფუძველი მაინტერესებს: აიტი ან რამე გიკი ტიპების ყოველი სამეგობრო მართლა სტანდარტულად 4-5 წევრისგან შედგება, საიდანაც ერთი უეჭველი მართლაა აზიელი? არა რა, თავისუფლების კი არა, სტერეოტიპების ქვეყანაა ამერიკა.

ყვავილები ადრესატისთვის

ეს დღეები სახლიდან მომიწია მუშაობა და კომპიუტერს პირდაპირ პენუარით მივეკარი. საკვების ყუთები ერთმანეთზე აეწყო, ხოლო შესვენებებზე სერიალებს ვუყურებდი სტარტაპერებზე, სავარცხლით ხელში ვცეკვავდი და ა.შ.

ვიფიქრე, რომ გონების გადატვირთვა კარგი აზრია და თინიკოს იუბილეს მოსამზადებელი სტატიების ციკლი გამახსენდა. მე ვისაც ვიცნობ, ფარვ-ანას ჰქონდა ხოლმე წინასაიუბილეო სტატიები და თინიკოს. თინიკოს ლამაზი თმა და ჩასაკბეჩი ლოყები აქვს.

ჯერ ჩემს დაბადების დღემდე შორია, დედაჩემი ამ დროს სულ რაღაც მეექვსე თვეში იქნებოდა ანუ იუბილეზე არ ვწერ. თინიკოს 30 წლამდე მოსასწრები ყვავილები გამახსენდა: ვინ უფრო იღებს სიამოვნებას, ვინც ყვავილებს გაუგზავნის ადრესატს თუ ვინც ყვავილებს მიიღებს?

გადავწყვიტე ამ საიუბილეო გოგოსთვის მიმებაძა, საყვავილე მაღაზიას მივაკითხე და კონსულტანტს ვთხოვე ამანათი მითითებულ მისამართზე მიეტანათ. ოღონდ რუხი კარდინალის რომანტიზმი დამემართა და ადრესატს არ უნდა სცოდნოდა გამგზავნის ვინაობა. ანუ იდეა სხვა საფეხურზე წავიყვანე, რადგან მეგონა, ანონიმურად მეტ სიამოვნებას მივიღებდი, როგორც ორალურად გამოუთქმელი გრძნობები. 

ასე რუხი კარდინალის რომანტიზმი გვემართება ადამიანებს, ვისაც სიამაყის ნატამალი არ გვაქვს და თვითგადარჩენის ინსტინქტზე მეტად საკუთრების ინსტინქტი გვიაქტიურდება. კაი, გავაგრძელე ახლა ჩემი სავარცხლით თამაში.

მეორე დღის პრობლემა

როგორც კი მარტყოფში შევედით, ტკბილი სუნი მეცა. ალბათ მზის, მწიფე ხეხილის და შუამავალი ნამის გამო. გზაზე ჭაობების დანახვამ გამახარა, ძალიან მომწონს მათი თვალიერება. ჩემთვის ის ბოღმის სიმბოლოა, რაზეც შეიძლება ლამაზი ნაყოფი გაიზარდოს. ტყის განაპირა სახლში დავბარგდით, პირდაპირ აივნიდან იწყებოდნენ ხეები. პურის საყიდლად ანუ უახლოეს სოფლამდე მისასვლელად სამი კილომეტრის გავლა მომიწია. უკან კი გზა ამერია, ცრუ ბილიკმა შემიტყუა, მთასთან გაჩერდა და თეძომდე ბალახებში ცოცვა მომიწია. სახლს ბუხრიდან ამოსული კვამლით მივაგენი. კი არ ვარ ბუხრების მომხრე, მაგრამ მომეწონა. სუფრა თანდათან გაიშალა, ღვინო მალე გაგვითავდა. ჭაჭასთვის მისაყოლებელი წვენი აღარ გვქონდა, სამეზობლოდ მიტოვებულ სახლში ალუბლის დასაკრეფად გადავედი. სიბნელეს რომ თავი დავანებოთ, ჭექა-ქუხილი იყო. ძალიან მომწონდა რომ მეშინოდა. გემრიელი წვენი გამოვიდა, როგორც მეორე დღეს ხეებიდან პირდაპირ ქვაბში დამზადებული წითელი ტყემალი. მეორე დღეს ტყეში შევედით, ყვავილები დავკრიფეთ და ხეებს ვეცეკვეთ. განსაკუთრებით მომეწონა ხეების გვირაბი. მინდოდა დამუხტვა გამომეხატა და ლირიკული აბზაცი გამომივიდა.

თბილისში რომ დავბრუნდი, პირველი რაც გავაკეთე, ორი წლის ძმის შვილი მოვინახულე, ნიკოლა. მიბაძვის ასაკი აქვს და კანფეტი რომ მომართვა, შეეცადა ჩემთვის შეფუთვისგან გაეხსნა. მე კიდევ მადლობის თქმა დამავიწყდა. აბა რა უნდა მითხრაო, მადლობაო. დავფიქრდი, რა იშვიათად ვიმადლი ზოგადად. ამბიცია მაქვს, რომ მეკუთვნოდა. ერთი გოგო გავიცანი მარტყოფში. ორსულად იყო, მაგრამ არ ამხელდა, სიტყვებით ლავირებდა. მაგრამ მე რას გამომაპარებდა, იმდენ ორსულთან მაქვს სისტემატურად მჭიდრო კავშირი, რომ ლამის აქეთ ცრუ ორსულობა დავიმართო. უი, ჩემი ძველი თანამშრომლის ძაღლს ჰქონდა ცრუ ორსულობა. იმდენ დროს ატარებენ ძაღლები ადამიანთა სამყაროში, რომ განწყობა უვითარდებათ. ნადირობისას საცხოველეთსაც ერჩიან ადამიანთა გამო, თავისიანებს ებრძვიან განვითარების ამბიციით. ჭაობის იდეაც ამიტომ მომწონს, სადაც გარდაცვალება დაბადებას ნიშნავს, რომ ბოღმიან წყალსაც აქვს დედობრივი ინსტინქტი, როგორც მე ვეძახი, გარდასახვის.

როგორც კი მარტყოფიდან გამოვედით, წვიმდა. სადღაც კილომეტრი სიმშრალე იყო, მერე კი ისევ წვიმდა. მინდოდა გადამეხვია გზა, რომ სახლში მალე მივსულიყავი. მეორე დღის პრობლემა მაქვს. იშვიათია, თუ სადმე წავედი და მეორე დღეს იქიდან გამოქცევა არ მომინდეს. თუ მეორე დღე გადარჩა, მესამე დღეს ეს აუცილებლად ხდება. რა ძალიანაც არ უნდა მიყვარდნენ ჩემი მეგობრები, უმეგობროდ ყოფნა მენატრება. ჩემში ეს დისტანციის სურვილი ხშირად მიქმნის პრობლემას, რადგან არ მყავს ისეთი მოლაშქრე მეგობარი, ერთ დღიანი გასვლები რომ უყვარდეს. საქმე ისაა, რომ მოძრაობა მიყვარს, ორი დღით ერთ სივრცეში გაჩერება ჩემთვის მდინარისთვის ჭაობში ჩადინება იქნება. ვერ ვიტყვი, რომ ჩემს ამ ხანგრძლივი გასვლების მოყვარულ მეგობრებს ძალიან ვუყვარვარ. რადგან არასდროს წამომყოლიან იმ ადგილებში სადაც მე მინდა, არ მახსოვს ტური დამეგეგმოს და მოსწონებოდეთ. ასე რომ ყველაფერი სამართლიანია, სინდისი არ მქენჯნის. უბრალოდ მწყინს, რომ სიარულში ვერ ვეწყობით და მაკვირვებს, რომ სტაბილურ ადამიანებს ვიყვარებ. დავწერე ის, რაზეც ფსიქო-თერაპევტს გავესაუბრებოდი პირველ სეანსზე, მათი რომ მჯეროდეს.

ამოჭრილი მიწა

“ჩვენ ტიანშანზე ვაპირებთ ასვლას. ოღონდ ჯერ იალბუზზე,” – თამარამ შემახარბა.
წერეთელზე მაქსის აივნიდან ნათელ ამინდში მყინვარწვერის დანახვა შეიძლება. მითხრა, ვლადიკავკაზში რომ ვცხოვრობდი, იმ სახლიდანაც ჩანდა მყინვარწვერი, ოღონდ მეორე მხრიდანო. მაქსის ოთახი მოხატულია ვარსკვლავებით, ერთ კედელზე მწვერვალების ფოტოებია მიკრული, მეორე კედელზე კი – საქართველოს რუკა, ამოჭრილი აფხაზეთით და ოსეთით. საწოლის თავზე ბუდას ქანდაკებაა დამტვერილი. თამარამ ამიხსნა, მტვერი ბუდას გზას გამოხატავსო.
ჩემი ავარიის სერიების მერე ვმეგობრობ თამარასთან. გადასარევი მზრუნველობა იცოდა: გატეხილი ძვლებით მაიძულებდა ფეხით მესეირნა და პეროვზე მაცეკვა კიდეც. თავში სისხლჩაქცევები მქონდა და წოლითი რეჟიმი რომ დამინიშნეს, ჩემთვის შავი ღვინო მოქონდა, დარიჩინთან ერთად მიხარშავდა. ყავარჯნებითაც რომ წამიყვანა თავის მეგობრებთან, იქაც დამალევინა. აი, ბოლოს ქალაქიდან რომ გამიყვანა, სიგარეტი მომაწევინა. ამჯერად კი აიკვიატა, რომ ლუდი შემაყვაროს. მაინტერესებს ძალით თუ შემიძლია ლუდი შევიყვარო.
რა თქმა უნდა, მეც ვზრუნავ თამარაზე: გერმანიაში რომ მიდიოდა, დედამისი შევაშინე, რომ ფრენა საშიშია, ევროპაში ტერაქტების ბუმია, თანაც ცაგარელი სასწორებს მგზავრობას არ ურჩევს. როცა გამიმხილა, რომ რომანტიკულ ურთიერთობაში კონკურენტი ჰყავდა, ნამდვილი მეგობარი რომ გააკეთებდა, ის გოგო გავიცანი და ვაშურებდი, რომ მასზე მეტად მომწონს. “აუ, კაიი,” – იღიმებოდა და “შენგან არაფერი გამიკვირდება”-ს ამბობდა.
დიახ, მე შეიძლება მივიდე იმ რესტორანში, რომელსაც ხმაურის გამო უჩივის და ვითხოვო, რომ მუსიკას აუწიონ. ან იმ სალონში გავიკეთო თმა, რომელიც უჩივის. მას შეუძლია პაემანი ჩამიშალოს, რადგან როცა საპირფარეშოში ვიქნები, ბიჭუნას გაუმხილოს: ამან გლინტვეინის მომზადება არ იცის, შენ რომ გიმზადებდა, რეცეპტს მე მეკითხებოდაო. ჰმმ. აი, მაინცდამაინც იმ ბიჭთან ემართებოდა რაღაც უნებურად, თითქოს სიმართლის ელექსირი დალიაო.
ვისაც გავაცანი თამარა, ყველას ძალიან მოსწონს. თილისმასავით დამყავს, მე რომ დამორცხვება მემართება, სტუმრებს მოწყენის საშუალებას არ აძლევს. დადებითს ასხივებს და აბალანსებს თავისი დუალისტური ზრდილობით. საკუთარ თავზე ვიცი რა ეფექტი აქვს. ქეთიმაც მასე გამაცნო: ეს ჩემი მეგობარია ბავშვობიდანო, აბა შენ თუ მოგეწონებაო, ვისაც გავაცანი, ყველა თამარაზე გიჟდებაო.
ქეთი ძალიან მიყვარს ახლაც, მაგრამ თამარა წამართვიო და აღარ მემეგობრება. მეშინოდა, რომ ამიტომ თამარაც მიმატოვებდა, მაგრამ წლის თავზე მეგობრობას ემოცია მოვაშორე და დავსტაბილურდი.
ქეთი მწყობრიდან გამოყვანის ოსტატია, მაგრამ მაქსის სიმშვიდე ვერ დაარღვია. ვიღაც მედიტაციური ბერის გარშემო მოლივლივე სიოს ჰგავს, მოთმინების ელექსირს. ქეთისი გაკვირვებია, ზოგს რა პრობლემები აქვს, “სვეჩებზე” დარდობს, როცა საეკლესიო კრებაზეც არ მივდივართო. ამ ივნისში წვიმები რომ გამეორდა, ქეთის ვერაზე გაჩერებულ მანქანაში წყალი შეუვიდა და მანქანა გაუფუჭდა. აი, რომ უთხრა, პროსტიტუცია დაიწყე და მომხმარებელი შემოგაკვდა, არც კი დაინტერესდება, სიგარეტის მოწევას ისე გააგრძელებს.
სამივეს დუნე ცხოვრება მოსწონთ, აი, აქვე, დაშბაშის ხეობაში თუ ავლენ, აუცილებლად დიდ ჩანთებს წაიღებენ, მოსასვენებელ კარავს გაშლიან, ღამეს გაათევენ და მეორე დღისით ჩამოვლენ უკან. მე კიდევ მეხუმრებიან, თეთნულდზე თუ წამოხვალ, ყოველდღიურ ჩანთას წამოიღებ და იმ დღესვე უკან დაბრუნდებიო. გაჩერებები მღლის მე, მგზავრობა მიყვარს, ასე მგონია რამდენიმე ნაწილად უნდა დავიშალო, რადგან ყოველი დღე დედლაინია.
ლაშქრობისას მე და თამარა ვსაუბრობთ ძალიან ბევრს და მაქსი ჩუმადაა. ათასში ერთხელ საინტერესო თემას მოგვაწვდის. მაგალითად, სამხედრო ჩექმების შესახებ, რომელსაც ქუსლი უკან აქვს და ნაკვალევს უკუღმა ტოვებს. ან როგორ ვარჯიშობდნენ ძველად მიზანში სროლაზე, – საუბარს ტუჩებზე კითხულობდნენ. როგორ გავიგოთ ტყეში საით უნდა წავიდეთ გზაზე რომ მოვხვდეთ, – სადაც დაყრილი ნაგვის რაოდენობა იმატებს. რა შეიძლება შეგხვდეს ყველაზე საშიში ტყეში, – რომ მიდიხარ და ხედავ საკუთარი თავი რომ შეგხვდება.
მე წამოვწექი მაქსის ლოგინზე, მტვრიანი ბუდას ქვეშ, მუსიკას ვუსმენთ და სანთლები ანთია. განვიხილავთ რობის და ირაკლის კონცერტებს. ირთვება თოიძე და 90-იანების ნაცრისფერობით ვსევდიანდებით. აკვარიუმის ინგლისურ ენოვანი სიმღერებით ვაგრძელებთ და გრებენშიკოვის რუსული აქცენტის “ტ”-ებზე ვხალისობთ.
მაქსი და თამარა მოსაწევად აივანზე გადიან. მე ვფიქრობ: მშვენიერი წყვილი იქნებოდა ერთმანეთი რომ შეუყვარდეთ. ერთმანეთთანაა დაკავშირებული მათი ბავშვობის თავგადასავლები, 90-იანების გიტარიანი წვეულებები, ერთ ჯგუფშიც უკრავდნენ, ლაშქრობებშიც ერთად დადიან. მომწონს მათი დაკვირვება შორიდან, მე კიდევ ლუდის შეყვარებას ვცდილობ.