ნაგავი

tumblr_m06s9rcnuu1qh08zco1_500.jpgორი ტელეფონი მაქვს: ერთი რომელიც რეკავს და მესიჯებს ვერ აგზავნის და მეორე, რომელიც აგზავნის, მაგრამ ვერ რეკავს. ორი ტელეფონი მაქვს და ერთი სიმი, – უკვე სასაცილო დასაწყისია.
მას შემდეგ, რაც ყველა მეგობარი ერთად დავკრგე, კაცი დამშორდა და თანამშრომლებსაც აღარ გვიწევს სმენის გადაცვლა, ოჯახი თუ დარეკავდა და ჯეოსელი გამოაგზავნიდა ყოველდღიურ წერილს დღის საკმარი უფასო წუთები დაგერიცხათო. მერე ჯეოსელმა გააუქმა ეს აქცია.
ჩემს ასაკში მეგობრებს აღარ იძენენ, არამედ – კარგავენ. ყოფითი პრობლემების ჩანაცვლებამ კოლექტიურიდან ინდივიდური ცხოვრება შექმნა. სადიზმს, რომ ირგვლივ იუმორის გრძნობა არ ჰქონდეთ, არ ვცვლი. ფილმებიც კი უსიუჟეტოდ მომწონს. ასე მივაღწიე ხასიათს, როცა მხოლოდ მშობლებს ვუყვავარ, უქმე დღის გეგმა კი ასე გამოიყურება:
ა) დედა წავიყვანო ბოტანიკურში;
ბ) მამა ჰოკეიზე დავპატიჟო.
სულ მეუბნებიან, რომ ერთი ნორმალური ტელეფონი ვიყიდო, მაგრამ მიზეზს ვერ ვხედავ. გამოგიტყდებით და ხიბლში ვარ.
ალბათ აწი ხშირად დავწერ დღიურს. ლაპარაკი მართლა ძალიან მიყვარს.

პრინცესა რომის ბაჭია

ერთ სოფელში ცხოვრობდა პატარა ბაჭია, რომელიც ძალიან მსუნაგი იყო. კომბოსტოსა და სტაფილოსთვის ბოსტანში გადაძვრა, ბოსტნეული დაღრნა და გასუქდა, ისე გასუქდა, რომ ღობეში უკან ვეღარ გამოეტია: თავი ეტეოდა, მუცელი კი ვერაფრით გაკვეხა. იდარდა პატარა ბაჭიამ, დიასახლისი რომ წაასწრებდა და დაკლავდა. ო, როგორ იდარდა. ბევრი ეწვალა, როგორ–ღა არ მიუდგა, თუმცა მუცელი კომბოსტოსავით გაბერვოდა. სად იყო და სად არა, დედა დაინახა, ფათხა–ფუთხით  მისკენ რომ მორბოდა, შეუმჩნევია შვილის არ ყოფნა და მოიწყინა. საშველად ღობეში თვითონაც გადაძვრა, უკნიდან ზურგით მიაწვა და გამოაძვრინა. ამ ზღაპარს ორი დასასრული ჰქონდა: დედა ღობის იქითა მხარეს რჩება და კლავენ, – მაგრამ ეს ვარიანტი მარტო ერთხელ გავიგე, ისე კი ბედნიერი დასასრული აქვს.

პატარა რომ ვიყავი, ბაჭიაზე ზღაპარს მამა მიყვებოდა ხოლმე. იცოდა, მამიკოს გოგო რომ უფრო ვიყავი და ცდილობდა დედა შემეყვარა.  როცა ეგონა, რომ მეძინა, დედა მამას ეფერებოდა და ეუბნებოდა: – აღარ ვიცი როგორ დავიმეგობრო, – ამაზე კი მამა ეუბნებოდა: – აცალე, – მერე ჩემთან მოდიოდა, მე კისერს დაბლა გადავწევდი, – ძველი ჩვევაა დღემდე გამოყოლილი და მიღუტუნებდა. მერე მუცელზე შემისვამდა, საოცარია, მაშინ მუცელზე ვეტეოდი. მე კი ვითომ ვერ ვხვდებოდი რატომ მოვიდა: – მამა, ის ზღაპარი მომიყევი რა შენ რომ გამოიგონე! – სულ მგონია რომ გამოიგონა. ტელევიზორში მაშინ მულტსერიალი გადიოდა და თავის პრინცესა რომს მეძახდა. მაფიცებდა, რომ სიგარეტს არ მოვწევდი და არასდროს გავთხოვდებოდი.

ამჯერად, აღარ გავათენებ ღამეს, რომ ვიგრძნო, ყოველდღიურად როგორ მეზრდება ხერხემალი და სიმაღლეში ისე გავიწევი, რომ საბნიდან ფეხებს გამოვყოფდი, თავს კი საწოლის კიდეს მივარტყამდი. ამჯერად, მამაზე მეტად დედა უფრო მიყვარს და არც საიუბილეო გეგმებისთვის მიმიღწევია: ისევ არასდროს გამიბერავს კევი, არც ბუშტი გამიბერავს, არც მეგობრებთან მიჩხუბია როდისმე, არც არასდროს ჩამოვსულვარ გაჩერებაზე “ელ–დეპო”, არ მომიწევია და არც ლუდი დამილევია. არც კი ვიცი შემდეგ იუბილემდე ამდენს თუ მოვასწრებ. მაგრამ რაღაცა მაინც შეიცვალა.

გამთენიისას სარკეს მივუვარდები, რომელიც თვალებს არ დაუჯერებს როგორ გავიზარდე: სამ დღეში ჩემი დაბადების დღეა. საიუბილეო სანთლების ნაცვლად სამსახურში გავიქცევი და იქიდან შუა ღამეს მოვალ, თუმცა თვალსისხლიანი, ღობეში გაკვეხილი ბაჭიასავით დაქანცული თვალები მექნება, მაგრამ სარკეს მაინც გაუკვირდება და თვალებს არ დაუჯერებს, იტყვის: ერთ ღამეში აუყრია ტანი.

მეგობრების ქმრები, მათი შვილები და იმათი შვილების სათამაშოები

ტელევიზორში რომ აცხადებენ, დედამ შვილი მოკლაო, მერე სხვადასხვა აბსურდული მიზეზები მოჰყავთ, იქ ტელევიზორიო, იქ ფულიო, მგონია, ერთადერთი ადამიანი ვარ პლანეტაზე, რომელიც არ კიცხავს. არა, იმის თქმა კი არ მინდა, რომ ვამართლებ და ვუბიძგებ, მაგრამ მესმის. გესმით? მესმის.

ნათესავებთან ჭამა მიყვარს, ჰოდა, იმ დღესაც მიყვარდა, სანამ ჩემები გაბრიელს ეთამაშებოდნენ, მე ჯერ სალათა თეფშზე გადმოვილაგე, მერე ნამცხვარი მივირთვი, მერე აღარ მშიოდა და უხერხულობის დასაფარად ხელმეორედ გადმოვიღე სალათა. თავში კი სულ ის საშინელი აზრი მიტრიალებდა, რომ ახალშობილს როგორღაც ხელში დამაჭერინებდნენ. თან გამუდმებით ხუმრობდნენ იმის შესახებ, რომ ერთხელაც მეც დავორსულდები, რა ლამაზი ორსული ვიქნები და ნუ მგონია, რომ ცუდი დედა ვიქნები, შეუძლებელია დედამ შვილს თვალებში ჩახედოს და არ შეუყვარდეს. მერე ვიღაცა გამოჩნდა და, ის დედა არ იყო, ფეისბუქის გამო შვილი რომ მოკლაო? არა, თიკო მასეთი არ იქნებაო, მე კი ლამის ხმამაღლა წამოვიყვირე: “მართლა მასე გგონიათ? რა იცით?” ამიტომ მიყვარს ნათესავებთან ჭამა.

სულ პატარა რომ ვიყავი და ჯერ სკოლაშიც არ დავდიოდი, ხშირად მახსენდება ეს ისტორია, ლექსი დავწერე დედაზე ბავშვი რომ გაეგუდა, ადრეც მიხსენებია. არა, დედაჩემი არაფერ შუაში იყო, თუ ეს გაინტერესებთ, პირიქით, საყვარელი შვილი ვიყავი და მივლიდა. ან ამჯერად რა მოსატანია. უბრალოდ ბავშვებთან ჩემს ცოდვებს გაგიმხელთ.

აი, ნათიას უკვე ილია შეეძინა. სინამდვილეში, ახლა გაჩერებული ვზივარ და ვფიქრობ, მართლა ილია თუ ჰქვია. ეკლესიაში შემხვდა, მაშინ ორსულად იყო, მახსოვს, მუცელი დავუნახე და სურპრიზიო მითხრა. მერე ჩამოვსხედით და დიდხანს ვისაუბრეთ, ოჯახურ ცხოვრებას არაფერს უწუნებს და სადღაც შუაში შეაპარა რომ შვილისთვის პატრიარქის სახელი უნდა. ეს ამომიტივტივდა. ჰოდა, ეკამ თავისი ანა მშობლებს დაუტოვა, ის ანა, თიკოს რომ ვერ ამბობს და თითეს მეძახის, საყვარელი თამაში წყლიან ჭიქაში რომ ხელის ჩაყოფაა და ეკა სულ ჩემით აშინებს, კარგად მოიქეცი, თორემ თითე მოვა და გცემსო. არ ვიცი, წესით, ამის გამო ანას არ უნდა ვუყვარდე, თუმცა არ მიფრთხის, თვალებში მიყურებს და სათამაშოებს მაძლევს. თანამედროვე ბავშვებს ხომ თოჯინებს ვერ შეაყვარებ, პულტი და მობილურიც ჰყოფნით. უნდა მომენათლა, მაგრამ ვერ ვქენი.

ჰოდა, ავიღეთ საჩუქრები და სანამ ნათიას ქმარი სახლში არ იყო, მივადექით. ეკამ ტანსაცმელი უყიდა, მე კი დიდხანს ვფიქრობდი და აფთიაქს მივადექი. უამრავი საწოვარა ვნახე, ზოგს იმხელა ფასი ეწერა, ნამდვილსაც უყიდიდა კაცი. რა განსხვავება იქნება მეთქი და შევცოდე, ის ვიყიდე, რაშიც ორნახევარი მივეცი, თანაც მთელი გზა ვნანობდი, იქნებ სხვაგან უფრო იაფად მენახა მეთქი. იმედია, ჩემი მეგობრები ოჯახური საქმეებით არიან ჩაფლულნი და სოც. მედიას არ ადევნებენ თვალს და ამას ვერასდროს გაიგებენ. მაგრამ იმ დღეს მეტიც შევცოდე, ყველაზე უცნაური გემოსა და ფორმის შოკოლადი ავარჩიე ჩემთვის, ვიცოდი, რომ ეკა და ნათია ახალი ნამშობიარები იყვნენ და ვერ შეჭამდნენ. არ ვიცი ეს რატომ გავაკეთე. თან მოვიბოდიშე, არ ვიცოდი, შოკოლადი თუ არ გეჭმეოდათ, უნებურად ვიყიდე მეთქი. მეც საცვლებზე საუბრისას უხერხულობის დასაფარად ვჭამდი. მათ კი საკითხი წამოჭრეს, რომ ქეთისთან აგვეარა, უკვე ორი გააჩინა და საჩუქარი ვერ ავუტანეთ. მე კი უკვე იაფიან აფთიაქებს ვათვალიერებ.

ცუდი მეგობარი ვარ. აი, მატამ ჯერ მეჯვარედ წამიყვანა, მერე გამომიცხადა, ვიცოდი შენი მდგომარეობა და აღარ მოგანათლინეო. მახსოვს, რომ ბავშვს ქეთო ჰქვია და მისი ქმარი მგონი ერთადერთი მეგობრის ქმარია, ვისაც ვუყვარვარ. აი, მგონია, რომ სხვებს არ ვუყვარვარ. ქეთოს წიგნების ბაზრობა რომ იყო, ნახევარი წლისაც არ იყო და წიგნი ვუყიდე, გამოვაცხადე, რომ მის განათლებაზე ვიზრუნებდი, მაგრამ დამავიწყდა. ვერაფრით ვიხსენებ როგორ გამოიყურება. მისი მეგობრის ბავშვი უფრო მახსოვს, ძალიან დიდია და თამამი. ქეთო ავადმყოფობდა, მახსოვს. უნდა მოვიკითხო.

აი, მაკა მესამედაა ორსულად. ჯგუფში ყველაზე ჰაეროვანი გოგო იყო, სიარულის ნაცვლად რომ დაფრინავს, მათხოვარს თუ მეგობარს ერთნაირი სითბოთი მოიკითხავდა და ყველას უყვარდა. ერთსაც ისე შეუყვარდა, რომ მოიტაცა. ცუდი არ იფიქროთ, ეს ის შემთხვევაა, როცა მოტაცება ძალადობა კი არა, დაბნეული ადამიანის არჩევანის წინაშე დაყენების მცდელობაა. პირველი მოეშალა და მერე რეზი გააჩინა. როცა გააჩინა, “ლომკასავით” დაემართა, რომ მშობიარობა ისევ უნდოდა და ლუკა მალევე მიაყოლა. თქვენ არ იცით რა მემართებოდა, როცა რეზიმ ფეხი აიდგა: ჯერ იყო და პლიტას მივარდებოდა, მერე კედლებს ეჯახებოდა. ფეხს რომ აიდგამენ, მე ჭამას ვერ ვახერხებ იმდენ პანიკაში ვვარდები, მაკა კი მამშვიდებს, ბავშვია და სიარულს სწავლობს, თავი დაანებეო. მე ალბათ საწოლზე დავაბამდი, პირს ავუხვევდი და ასე გავზრდიდი. წარმოდგენა არ მაქვს როგორ შეუძლიათ მშობლებს ბავშვის დაცემა სიარულის სწავლად მიიღონ. და კიდევ იმის წარმოდგენა არ მაქვს, როგორ შეუძლიათ ორივე ერთნაირად უყვარდეთ. ჯერ მარტო ამის შემეცნების გამო მიღირს ორი შვილი მყავდეს.

მეორეს ელოდება ელენე. პირველი გოგო ჰყავდათ, ბარბარე, და ბიჭიაო, უხარიათ მეორეზე. ასეთი ეგოისტი დედა არ მინახავს, სულ თავისთვის უნდა ბავშვიც და ბავშვის სათამაშოებსაც არავის ათხოვებს. ერთხელ ლუკას და რეზის არაფერი ათხოვა და ლუკამ პირში დანა ჩაიდო. კივილით მივვარდით სამივე. თეომ რომ მონათლა თავისი ნინი, მაშინ გვყავდა ისინი ტაძარში, ხელში მომაჩეჩეს, ჩვენ ვნათლავთ, შენ ეკლესიაში მაინც არ შემოდიხარ და დაიჭირეო. მაშინდელი ფოტოები ვნახე, ლამის იყო გამვარდნოდა, მამებს უფრო კარგად ეჭირათ და შემრცხვა. მერე საწოლზე ყველანი დავაწვინეთ და სურათებს ვუღებდით. ნინი ყველაზე უცნაური ბავშვია, თოჯინას ჰგავს, მგონია პლასტმასის თვალებს ახამხამებს და თმა რომ მოგლიჯო, თოჯინასავით ნაჩვრეტებს დატოვებს. იცით, რა მინდება? ბავშვები დავიჭირო და თითები გავუტკაცუნო, თქვენ არა? ერთხელ ლუკამ დედა დამიძახა: ის იყო, ლაპარაკს სწავლობდა, რომ აკვანში გადავაბრუნე და დედაო, მე მითხრა. არ დამიჯერებთ და ვიტირე.

ჩემი ოჯახი

ის დრო მოვიდა, რომ მარის ტელეფონი ვესროლე. მული მაინც მულია, სადაც ოჯახზე ჩამოვარდა საქმე, უთხრეს, მე კი ტელეფონი ვესროლე, მან რვეული მესროლა, მერე ჩემი და მისი მზითვის ბალიშებით გუნდაობა დავიწყეთ და შორიდან პიჟამოიან წვეულებას ჰგავდა. მერე ხელები მივუშვირეთ ერთმანეთს და შევეჯიბრეთ კოცნით ვინ უფრო ატკენდა. თამაშში ჩაგვეძინა.
ასე მგონია, სკოლის დავალებას ვწერ ”ჩემი ოჯახი” და ცოტას ვღელავ.

–         შენს კეტებში მტრედია!
დილა, ჩვეულებრივ, დედის მოყოლილი სიზმრებით იწყება. რამდენჯერმე სცადა წყლისთვის მოეყოლა და მაინცდამაინც იმ დღეს დაემთხვა, როცა წყალი შეწყდა, ონკანმა ბაყბაყი დაიწყო და კანალიზაციამ გაჭედა. ეს სიმბოლური ნიშანი ჩვეულების დასარღვევად საკმარისი ვერ აღმოჩნდა, ლოგინიდან წამოდგა და გამთენიისას მაღვიძებს ხმები:
– შენს კეტებში მტრედია!

მტრედმა თავი მოიმკვდარუნა, – ნისკარტი უგონოდ გადაეგდო გვერდით და დარტყმებზე არ რეაგირებდა. როგორც კი სადარბაზოს მოაჯირზე დავსვი, ფრთები იშვირა და ჰორიზონტი გაჭრა.
ამ ბოლო დროს ჩვენი სახლის ფანჯრებს მერცხლები ებერტყებიან, აი, ვერაფრით იცავენ წონასწორობას.

შავ-თეთრ კადრებად ფერადი აწყმო რომ გადავახვიოთ, ვნახავთ, რა საინტერესო ქორწილი ჰქონდა დედას. უფრო სწორედ, ის საჩუქრები, რომლებიც მიიღო: ბატკანი და შველი. დედას სოფელი არასდროს უნახავს და ძალიან შეშინდა. ბატკანი გამრავლების სინონიმი ყოფილა, შველი კი სტუმარს უღრან ტყეში უპოვნია ობლად და სახლში წამოუყვანია. ბატკანი მას შემდეგ დაკლეს, რაც ტორტი ამოლოკა. საბედნიეროდ, მაშინ არ ჰქონდათ ნეტსივრცისთვის კამერიანი ტელეფონები. ბემბი კი ნაკრძალში ჩააბარეს, სადაც ოლიმპიადებზე გავიდა, მთავარი ჯილდოები აიღო და სსრკ-ს მასშტაბით იმოგზაურა. მერე ალბათ შეჭამეს.

ვერ ვიტყვი, რომ დედა სიმბოლოსავით გამრავლდა, მაგრამ ორი შვილი შეეძინა, რომლებსაც ისევ გამრავლება უსურვეს, რადგან გაემრავლებინათ ისინი, რომლებსაც გამრავლებას უსურვებდნენ..

ფერად კადრებად აწმყოში გადმოვინაცვლოთ და ანიმაციაზე მინდა გიამბოთ: ადამიანები სხეულზე ნულიდან ცხრამდე რიცხვებით იბადებიან, რომლებიც მათ შესაძლებლობებზე მეტყველებს. გაჩნდა ბიჭუნა, რომლის შესაძლებლობა ნული იყო, მხოლოდ კლასელები რომ აქცევდნენ ყურადღებას, მაგრამ როგორც საწვალებელ ობიექტს. მარტოსულმა ნულმა გოგო ნული გაიჩინა და სიამის ტყუპები შეეძინათ, ორი ნული ერთად რვიანს რომ ქმნიდა. შეგვიძლია, მორალს მივყვეთ, რომ მარტო არაფერი არაფერია და არაფერი სხვასთან ძალაა, როგორც ნულის რიცხვის შემდეგ მომატება ღირებულებას მატებს მას, ან შეგვიძლია რეტროსპექტული ოცნებები მოვყვეთ:

ბავშვობაში ხშირად დავფრინავდი სიზმარში. მაშინ მეგონა, რომ სამყაროს შევცვლიდი, მაგრამ ჩემი თავი შევცვალე. ეტყობა, თავი სამყაროში ამერია ან უბრალოდ, სამყარო შევიცვალე. გარედან შიდა სფეროებზე მიმართული გავხდი. ბორბლის მსგავსად, შეზღუდულ სივრცეში მოძრაობის ნიჭი მაქვს, განმეორებას კი სიმულაკრული კონტაქტი ახასიათებს. ალბათ ამიტომ მირჩევდა მოძღვარი, ზიარება ხშირად არ მიმეღო.

ფერად კადრებად გადმოვიცავლოთ და როცა ანიმაციას ვუყურებდი, ძმამ გუდა ნაბადი აიკიდა და წავიდა. ის და მარი ახალ სახლში გადადიან, პარალელურად კი წუწუნებენ ცალკეულ პრობლემებზე. მარი სახლის მონატრების შედეგებზე ჩივის, ირაკლი კი ბარგის სიმძიმეზე და ცდილობს მარის დააჭერინოს. მშვენიერი წყვილია ჩხუბისას.

ხანდახან ცოლი გაბრაზებული სახით აფრთხილებს: თუ რამეს დამიშავებ, იგივეს ვიზამ.
– ძალიან გინდა, რომ გიღალატო, მაგრამ ვერ ეღირსები, – ღიმილი უჭრის სიტყვას.

ძველ კადრებში გამოჩნდება, რომ ოპერის პირდაპირ მათხოვარი ქურთი ბავშვივით, რომელიც ასევე, ყოველ ჯერზე სხვადასხვა გამვლელთან გაქორწინებს და მაჯერებს, რომ ლამაზი ვარ ვიტრინებზე არეკლილი ვარცხნილობის მიუხედავად, მამის ფეხებს ვებღაუჭები და ვცდილობ, იმდენად ავაცოცდე, განვლილ მანძილს გადმოვხედო თავიდან. კალთითად ბებო ცელოფანში შენახულ ბოჩებიანი შოკოლადის ტკბილეულს იღებს, მკლავებს იფერთხავს და მომწიფების სურვილით ვიკვებები. ვიკვებები ნიშნავს დეენემს ახალი მონაცემები შევმატო კაცობრიობის სპირალისებული განვითარების გამო.

ძმამ გუდა ნაბადი ზურგზე მოიკიდა და დამშვიდობებისას მარიმ მითხრა:
–         იცი, შენ მალე მამიდა გახდები.
მოთხრობის დასაწყისი.

ქორწილისთვის მზადება

ეს ის პერიოდი იყო, პოდიუმზე ბრწყინავ სამოსში გამოწყობილ გოგონებს ფინალში საპატარძლო კაბაში გამოწყობილი გოგონა რომ ცვლიდა.
უმეტესად, ხალიჩაზე დიზაინერთან ერთად გამოდიოდნენ.
მაშინ ლაგერფილდი შეეცადა შავი კაბის საქორწინოდ დაგეგმვას. აი, ისეთის, პანაშვიდზეც რომ გამოიყენებ. ამით ქორწინების სიკვდილთან კავშირს ხაზი გაუსვა.
მას სიკვდილზეც ჰქონდა თავისი შეხედულება. არ მინდა სიკვდილის მერე ვინმემ მნახოს, რადგან გარეგნობას ვეღარ გავაკონტროლებო, – წასცდა ინტერვიუში, ამით ეგზისტენციალურ საკითხებს სხეულზე აკავშირებდა.
ეს ის პერიოდი იყო, როცა მარი გავიცანი, – ლექციაზე დამაგვიანდა და დერეფანში გავისაუბრეთ, გზაზე კაბა ამირფიალდა და ამის გამო დღემდე დამცინის.
სახლში მივიწვიე, ჩემმა ძმამ კი ნომერი ჩაიწერა და მერე აკოცა.
არ მახსოვს, მაგრამ მითქვამს: თუ მარის აწყენინებ, არ გაპატიებ.
მარი სიფრიფანა გოგო იყო. სწორედ ეს სიტყვა შეეფერება მისი ტანის გოგონას.
თხელი ძვალი აქვს, ვამპირივით თეთრი კანი, ცისფერი თვალები და ქერა თმა, თითქმის ისეთი, დილით რომ არ ჩანს.
ირაკლი გაცილებით მაღალია, ოღონდ შტატივის ტარებისგან წელში მოხრილი.
ჯერ ირაკლი იყო თბილი და ყურადღებიანი. მერე მარი გახდა თბილი და ყურადღებიანი. როგორც ხდება ხოლმე.
იუბილეზე ჯერ იყო და ტელეფონი დაალომბარდა (მაშინ არ მუშაობდა) და აღებული თანხით გლობუსი უყიდა: დედამიწას გჩუქნიო.
მეორე წელს საცვლები აჩუქა. მესამე წელს კი მუშაობა დაიწყო, გლობუსის არეალი გააფართოვა და სასტუმროში წაიყვანა.
ამბობდა, ხელიდან იმიტომ არ ვუშვებ, რომ ერთადერთია, რომელიც მიცნობსო.
ხანდახან კვირობით იკარგებოდა, მაგრამ ჩემი სახელით ფარულად ისევ მას წერდა.
ხანდახან როცა ირაკლი არ იყო სახლში, მარი მაინც მოდიოდა ჩვენთან და რჩებოდა. დედაჩემთან ერთადაც ეძინა და ნელ-ნელა ეგუებოდა ოჯახს.
მესამე წელს იჩხუბეს. ისე იჩხუბეს, მარი იმ ადგილას წავიდა, სადაც ირაკლისთან სეირნობდა ხოლმე.
ირაკლიც იმ ადგილას მივიდა და ასე შერიდგნენ.
მეოთხე წელს ისე იჩხუბეს, ირაკლიმ რომ ჰკითხა, სად მიდიხარო, მარიმ უპასუხა, სახლშიო.
შენი სახლი, თბილისის მეორე მხარეზე უთხრა, იქ არისო და ჩვენთან წამოიყვანა.
დედა დაიბნა, თეფში უნდა დავუდოთო? მამამ, არ გინდაო. ის კი მოვიფიქრე, საქორწინო მარში ჩავურთე.
დედა მხოლოდ იმაზე წუხდა, მძიმე მარხვაში რომ მოუნდათ გაპარვა.
მამა ამბობდა, ისევ სპონტანურად თუ იზამდით, თორემ გეგმებით იწელებაო.
ირაკლი უკვე აღარ წევს ჩემს ოთახში, არც სამუშაოდან დაბრუნებული მირეკავს და მეკითხება: რა წამოვიღოო.
სამაგიეროდ, ესთეტიკური ოცნება მქონდა, – ყოველთვის მინდოდა მყოლოდა და: წვეულებაზე მისი კაბები ჩამეცვა და ღვინის და ყავის ლაქებით დამესვარა, ამაზე შეწუხებულიყო და სანაცვლოდ, ჩემი კაბებიც დაესვარა.
ვერც ერთი ვჩხუბობთ.
ხანდახან მგონია, რომ მარი მგავს. ორივე ჩხუბის დროსაც კი ვიღიმებით და ხანდახან ერთმანეთს ვკბენთ, ტრადიციააო ასე, მაგრამ ვერასდროს ავაწყეთ ჩხუბი.
ხანდახან რძალს ვეკითხები: ” ბედნიერი ხარ?”
”კი. ძალიან.”
ირაკლი და მარი ბინას ეძებენ.
მარის ბავშვი უნდა.
ირაკლი ამბობს, რომ არ უნ-და!
მარი ამბობს, რომ ნუ ამბობს, რომ არ უნდა, თქვას, რომ ჯერ არ აპირებს.
ირაკლი ამბობს, რომ არ უნ-და!
ქუჩაში ეკლესიასთან ჩავლისას მარი ყოველთვის იწერს პირჯვარს და ხატს ღიმილით კოცნის.
ირაკლი ჩათქმულ სურვილს ხვდება და ამბობს: არ მინ-და!
მარის ეღიმება და უკვირს, რა კარგად იცნობს მისი ქმა-რი (ეს სიტყვა აუცილებლად დამარცვლით).
ბოლოს ირაკლიმ გადაწყვიტა, რომ გოგო უნდა, დაკორა უნდა დაარქვას და ის თვითმფრინავში უნდა გაჩნდეს: ბავშვი ასე მოქალაქეობას გადაურჩება.
ოღონდ ცხრა თვის ორსულს თვითმფრინავს არავინ გააკარებს და შვიდ თვიანს ამშობიარებს.
დედა ამბობს, რომ საშიშია, სტუარდესებმა როგორ უნდა ამშობიარონ.
მამა უფრო სასაცილოდ კითხულობს: მაგრამ ბავშვი მანამდეც რომ გაჩნდეს?
მე ვიცინი, – შევეჩვიე ირაკლის ენას.
ირაკლის უნდა, რომ ქორწილი რესტორანში არ გადაიხადონ. არმაზის ხევში ერთი სახლი ვნახეთ, რომ ქირავდება. სახლი არა, კოშკი.
მარის არ უნდა ქორწილის გადახდა, ხალხი არ უყვარს და ყოფნა ყურადღების ცენტრში.
ირაკლის უნდა, რომ მის ქორწილში იყოს აუზი, საბილიარდო და კინო დარბაზი.
მე მინდა, რომ ორგანიზება მე გავაკეთო.
მთელი ჩემი რომანტიკული ენერგია დავფილტრო.
რა ცუდია, როცა მული გყავს და იმ მულს ბლოგი აქვს.
შემდეგ სიახლემდე.

პატარა რომ ვიყავი ხოლმე

“იატაკი მრგვალია.
ფეხაკრეფით დავდივარ.
ჩუ! ჩემში ბავშვს არ გაეღვიძოს.”
   მე,2011
****

დავფიქრდი და თურმე ჩემი პირველი მოგონება ტყუილს უკავშირდება. როცა აბაზანაში დედას ჩემთვის ყელი უნდა დაებანა, ჭერში ვერთმფრენებიაო, მითხრა. ავიხედე და დედამ ყელი დამბანა. საკვირველია, მაგრამ მართლა ვხედავდი ვერთმფრენებს.
მე,2011

Continue reading

ბებიები

კანზე ღია წითელი ლაქები ჰქონდა.
შაჰმათის თამაშის დროს შევამჩნიე.
დავდგებოდი სარკის წინ და ვოცნებობდი, ამ უჩვეულო ლაქებს ჩემთვისაც გამოეყარა.
ერთხელაც აბაზანიდან გამოსულმა ხელებს შევხედე, წვრილი წითელი ხალები გამომსვლოდა, მაგრამ პირველი გაფიქრებიდან ახდენამდე წლები გავიდა.
დიახ, მე მჯერა, რომ აზრებით სპეციალურად გამოვიყარე.
წლების მანძილზე კი ბევრი შეიცვალა.
ქეთო ბებო გარდაიცვალა, მე კი მის ყოველ წითელ ლაქას ისე ვიმახსოვრებდი, რომ 15 წლის მერეც შემიძლია დავხაზო.

მამა ამბობს, რომ მოკვდა, ჩემი ბრალია.
რა მაინცდამაინც იმ დღეს ავიტეხე ბანბიქტონის თამაში 70-ს გადაცილებულ ქალთან.
დედა ამბობს, რომ ბევრი ხილი ჭამა, მაშინ, როცა ჰავა გამოიცვალა.
წლები იყო სახლიდან არ გასულა და უცებ მაღალმთიან რეგიონში მოხვდა. კი გახალისდაო, იხსენებს ხოლმე.
ზამთრისთვის ქეთო ბებო და მამაჩემი დედა ერთად ემზადებოდნენ.
მერე ჩვენ თბილისში წამოვედით და ბებიები მარტო დავტოვეთ.
არასდროს მიფიქრია მისთვის რამე მეთქვა უხეშად, პირიქით, დიდ პატივს ვცემდი, მაგრამ ეთერი ბებოს ვადარებდი.
ვამბობდი: ის უფრო მიყვარს. რადგან ჩვენთან არ ცხოვრობს.
თან ქეთოს სილამაზეს მაინც ყველა ხაზს უსვამდა, მე კი სულ მინდოდა მეეჭვიანებინა და ეთერზე დავიწყებდი ხოლმე საუბარს:
ქეთო ბებო, ნახე, ეთერი ბებო რა ლამაზია.
ისედაც, დედა რომ გათხოვდა, დედამთილზე ეჭვიანობდა.
დედაჩემი “დედას” რომ დაიძახებდა, ორივე მიტრიალდებოდა და თურმე დედამთილს ეძახდა.
მე კი სადისტურად, აი, მსიამოვნებდა, რომ ეჭვიანობდა.
ისევ სოფელში რომ დავბრუნდით, ვაპირებდი მეთქვა, რომ მიყვარს, მაგრამ სიტუაცია არ ჩამივარდა.
სანაცვლოდ კი ვკითხე: “წამო, ბანბიქტონი ვითამაშოთ”.

ისე უხაროდა, რომ საჭირო იყო, სიმღერის ხასიათზე მოვიდა.
დახვეწილი ქალი იყო. მწყობრი მანერებით.
დიდ მნიშვნელობას აქცევდა დეტალებს და გვიან გათხოვდა.
ეთერს უფრო პრობლემური ცხოვრება ჰქონდა.
ოჯახი ადრე შექმნა და დაენგრა კიდეც.
მერე ქეთოს გული გაეხა, იმდეჯერ, რომ ბოლო ორი თვე მხოლოდ წინა კედლით ცოცხლობდა.
როცა უკვე აღარ ესმოდა, დავუდგებოდი წინ და ლაპარაკი მინდოდა, მაგრამ სიტუაცია არ გამომდიოდა.
სანამ მოკვდებოდა, ბარგი ჩავალაგეთ.
როცა მოკვდა, არ მიტირია, მუცელი ამტკივდა.
ასე ვიცი, როცა ვნერვიულობ.
დედის მამიდა აღდგომობით მოგვყვებოდა საფლავზე, გემრმიელ პასკებს აცხობდა და ისე.
იქ ერთი მოხუცი კაცი ვნახეთ, ცოლისთვის სადღაც მოგლეჯილი ია მიჰქონდა.
გამიკვირდა, მოსაკრეფად როგორ დაიხარა.
მერე მამიდასაც სკლეროზი დაემართა და ლოგინად ჩავარდა.
ვისმენდი სადღეგრძელოებს, რომ წინაპრები გვხედავენ და ესმით.
ეს მათ გამოიგონეს, ვისაც ბევრი დარჩა სათქმელი თავის გასამართლებლად.
გადავწყვიტე არასდროს დავბერდე.
და მუცელი მხოლოდ მშობიერობისას მეტკინოს.
ასე მარტივად.

მსგავს თემებზე: მე
მუნჯი
სახლი, რომელშიც ვიპარებოდი

ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა

 /წინასაახალწლო ამბავი/

თუ დაუკვირდით, ძველ სარაინდო რომანებში გმირებს მზეთუნახავები არ უყვართ. ისინი მათ ეთაყვანებიან, გაწეული სამუშაოსთვის თამასუქად თვლიან და ზოგჯერ ვალდებულნიც არიან, შეირთონ.
ზღაპარი კი მაშინ წყდება, როცა გველეშაპთან ჭიდილის მერე ყველაზე რთული წინაღობა ჩნდება: პრინცი და პრინცესა უღლდებიან.
ჩნდება კითხვა: არსებობს სიცოცხლე ქორწილის მერე?
რომელზეც პასუხობენ, რომ ბედნიერი დასასრული არ ნიშნავს ბედნიერ დასასრულს.
ის თაობა ვარ, რომელსაც გვასწავლეს, რომ ყველა პერსონაჟის ამოხოცვა საუკეთესო ფინალია. ასე წერტილი მრავალწერტილად აღარ იქცევა.
დაუსრულებელი გმირები სარკეში ჩამწყვდეულ მოჩვენებებად აღარ დაგდევენ, – მერე რა მელისო.
ჩვენც ვხოცავთ, მაგრამ რაღაც არ გვასვენებს. ანგელოზებისგან ადამიანები ხომ იმით განვსხვავდებით, რომ სინდისი გვაქვს.
სასოწარკვეთილ მწერლებად ვიქცევით და ვამბობთ, პერსონაჟები შვილებივით გვიყვარდა.
მედეას კომპლექსი.
აი, იმის, ცოდვის ნაყოფი რომ ამოძირკვა და თავს ახალი შანსი მისცა მრავალწერტილისთვის.
დედაჩემიც სასოწარკვეთილი დიასახლია.
ჯერ არ იცის რომ მამა ღალატობს.
ცოტა ხანიც და ვეტყვი.
თუმცა მაინც მეფიქრება, უთქმელობისგან დაგროვილი სათქმელი სჯობს თუ ნათქვამისგან დატოვებული სიცარიელე.
მეც დიასახლისი ვარ.
წვრილშვილებთან ერთად წვიმისას გახვრეტილ სახურავს ვუშვერ ხელებს, ხელის გულებში ვაგროვებთ წვიმას და ვღვრით.
თუ არ წვიმს, საბანში მივუწვები მეუღლეს და რეზინის ხელთათმანებით მოვეფერებით ერთმანეთს, კიდევ ერთი შვილი რომ არ გაჩნდეს.
ძირითად დროს დავუთმობთ პრობლემების დაგროვებას და დაკიდებას.
ბოლოს იმდენს დაიკიდებს, ნაძვის ხისა და ჩიჩილაკის შუაში ჩავდგამთ და გარშემო ვურბენთ აპლოდისმენტებით:
“გილოცავთ დამდეგ შობა–დაკიდებას!”
ამ დღეს ყველა იკიდებს თავის პრობლემას, ძველ ცოდვებს, რათა მორიგ საერთაშორისო დაკიდებამდე ახლები აგროვონ.
ვიღებ გოზინაყს და შვილების ტკბილად დაბერება მინდება.
წარმოვიდგენ, ღრძილებში როგორ ეჭედებათ ნიგოზი, კბილები სცვივათ, სახე ეკუჭებათ და მაინც ტკბილად იღიმებიან:
ტიტრები არ იქნება.


ტყუპები

– დე, მე წავალ, კაი?

ოთახი, – უფანჯარო სიმაგრე.

სანტიმეტრი გადააგდე. გთხოვ.

რამდენი სიტყვა დაეტევა, იმით გაზომე!

თაროზე ხელისგულებით ვერ დაიჭერ ფანარმინათებულ მტვერს.

სულში გილაგდებიან ბოჭკოებში და შეკუმშულ ხვრელებს გიმუქებენ.

აწონე!

– დე, მე წავალ, კაი?

ზალაში მამას სძინავს.

ეს მისი ჰაერის სუნი გცემს.

წავალ, სანამ თვლემს.

მე და შენ გამოვაგდეთ საძინებლიდან და ახლა ჩვენ ვთვლემთ დედის სხეულთან მოკაკვულნი, მუცლის ღრუსთან დაპატარავებულნი და მიკრულნი ჩვენ.

აბაზანაში სიცივისგან შემჭიდროებულ სხეულზე ისხურებ წყალს და 30 კბილით ცახცახებ.

მე წყალს ვუსხამ საკუთარ პირის ღრუს.

ვაყოვნებ.

სისხლს ვუღვრი ონკანს და ვწურავ კბილის უგემურ პასტას.

კისერთან ნაგრძნობი სითბო სუნთქვისგან ნიკაპისკენ მოახლოებით.

– დე, მაკოცეს!

– დე, წავალ, კაი?

დაგიტოვებ საკუთარ განმეორებას.

ცოტა ხნით.

აუნთებელ სივრცეში.

შენ მაინც თვლემ..

13.03.11.

გზაზე ერთი გოგო მიდიოდა

როცა სახლი პატარაა, ოთახიც არ მაქვს, რომ მოვიკუნტო, ირგვლივ მეორადი მოხმარების ჰაერია, ჩემში სხვათა ნახშიროჟანგია. დილით აბაზანაში შევდივარ. ტესტი შემაქვს, ჭიქა და ლეფტოპი. ლოდინის დროს წერით გავერთო.

ეს ძველი და ბინძური გზაა, სახლის ქვევით, მეტრომდე რომ ჩადიხარ. მუშები ამბობენ, იმ კვირაში იქნებაო. ეს მოღუშული კაცი მამაჩემია. რძე მიაქვს. ცოტა ხანი კიდევ იცოცხლებს. მეუბნება, რომ ჩემი რცხვენია. მე კი ვამბობ, რომ ცხოვრება ჩემია. ცოდვა ჩემია. ეს დედაჩემია, გუშინ ჩემი დღიური წაიკითხა. ამბობს, ჩემთან მეგობრობა უნდა. მე კი ჩვენს საერთო კარადას ვაღებ და ცარცით საზღვრებს ვხაზავ: აქედან აქამდე ჩემია!

დედა, ახლა ხატებთან რომ ლოცულობს, იმის მაგივრად, რომ ყოფილიყო როგორც ბავშვი, ბავშვად დარჩა. ჩარჩა ბავშვობაში, სადაც მშობლები ჰყავდა. მას მერე, რაც 40-ს გადააბიჯა, მეტად ხშირად იგონებს წარსულს. სჯერა, რომ ვიღაც ჩვენში დიდი ხნის ნალოდინევი ანტიქრისტეა, ისიც უფრთხის ადამიანებს. მგონია, სულ ასეთი იყო, – მარტოსული და მორწმუნე. მირჩევს ხოლმე, არ ვიფიქრო ბევრი, მირჩევს ხოლმე, მიყვარდეს.

***

ეს ჩემი მეგობარია. აფთიაქთან დგას და ორსულობის ტესტს ყიდულობს. გამყიდველს ეღიმება, მზრუნველი ქმარიაო, ფიქრობს. არადა რა იცის, თუ ორსულად აღმოჩნდა გოგო, ნაყოფს რომ მოკლავს. არა და ბიჭმაც რა იცის, გოგო არ მოაკვლევინებს. ძლიერი უნდა ვიყოო და გადაიფიქრებს. გამყიდველი იხსენებს, რომ ინდოელები გაქვავებულ დინოზავრებზე ატარებდნენ ცდებს და რომ პირველად ცხოველები დაავადებულან და მერე – ადამიანები. ან მსგავს რამეს.

მეგობარს გადავხედე. ვეკითხები:

– იყიდე?

– გამყიდველს გაეღიმა, არა და რა იცის..

***

ვიცი რა იქნება მერე.

გზაზე ერთი გოგო წავა. დედისნაირი ცხოვრება ექნება და შვილს ურჩევს, მშობელი უყვარდეს.

მე ვიქნები ლამაზი, თამამი და ჭკვიანი, იმდენად ეგოისტი, როგორიც დედა არ ყოფილა. და ვუბრძანებ ჩემს შვილს, ვუყვარდე!

პასუხამდე ორი წუთი რჩება.

***

თუ ფეხმძიმედ ვიქნები, შვილი გამიჩნდება, შვილი თუ გამიჩნდება; მკითხავს, მამა ვინ არისო; თუ მკითხა, ვეტყვი: ჩემში წიგნები მოსწონდა, თავისუფლების აპოლოგია, აღტაცებით რომ ვსაუბრობდი. ხანდახან მის მანქანაში და სახლში. სახლი. არეული სახლი ჰქონდა. უამრავი გასარეცხი ჭურჭელით თუ მიხვდებოდი, რომ ვიღაც ცხოვრობდა. ვიღაც. მითხრა, რომ ჩემნაირ გოგოს ცოლად ვერ მოიყვანდა, საზოგადოება არ მიიღებდა. ჩემნაირს. ცოლად. საზოგადოება.

– სხვანაირი რომ ვიყო, არ შეგიყვარდებოდი.

– ვიცი.

მერე მითხრა, რომ ცოლი მოჰყავს, მაგრამ არასდროს მიმატოვებს. ცოლი. არასდროს. მერე მითხრა, რომ ეცადა დათმობას, მაგრამ ვერ შეძლო. დათმობა. ვერ. მერე მითხრა, შევწყვიტო უმიზნოდ ცხოვრება. ცხოვრება. მერე მითხრა, რომ ჩვენი ურთიერთობა ორი განსხვავებული მენტალობის ურთიერთობა იყო. განსხვავებული. რადგან ამას ცრემლებამდე და უძილო ღამეებამდე მივყავარ. ცრემლები და უძილობა. მე ვპასუხობ:

– მე ვამაყობ ჩემით.

მეხუტება მუცელზე და მკოცნის. ცდილობს გააჭიანუროს დაშორება. ჩემთვის უმტკივნეულო რომ იყოს. მიფრთხილდება. კეთილადაც მექცევა. შენზე ახლოს არავისთან ვყოფილვარო და ყვირილით ვეკვრი.

ტესტის პასუხია: ორსულად არ ვარ.  ვერავის ვეტყვი, რომ გზაზე ერთი გოგო მიდიოდა. ფონს გადიოდა. ადამიანებში შედიოდა, მაგრამ იმდენად თხელები იყვნენ, რომ მათთან ზურგიდან გადიოდა. აღარაფერი უკვირდა, მაგრამ მაინც ტიროდა. სულ ტიროდა. ავადმყოფი ხარო, ეუბნებოდნენ. ჰოდა, ერთხელაც შუა გზაზე შეჩერდა და თქვა:

– მანქანა უნდა ვიყიდო. ყველას გადაგივლით.

”ზაბრისკი პოინტში” რომ ბოლოს აფეთქების სცენაა, ისე.