ონავარი

ბავშვობაში რეზინის სათამაშოებს აგროვებდა და დეიდამისის ძველ ნემსებს არჭობდა, დიაბეტი გაქვთ და გეხმარებითო. დეიდამისს მართლა დიაბეტი ჰქონდა. სიბერეში ისე გასუქდა, ონავარს სულ უკვირდა, ნემსს რომ ირჭობს, რატომ არ იფუშებაო. რას ეტყოდნენ, უხერხულ კითხვად ნათლავდნენ და საბანს კისერთან უკუჭავდნენ: ძილის დროაო. ონავარს კი არ ეძინებოდა, ხვალინდელ დღეზე ფიქრობდა და ამბობდა: ”გოგონებს ექიმობანას ვეთამაშები”. გაიზარდა და თამაში ჩვევაში ექცა: სულ აინტერესებდა შიგნით რა იყო. დაშლა ადვილია, აწყობა ძნელიო.

დეიდამისი ახალგაზრდა გარდაიცვალა, ონავარს იმდენი უტირია, სანამ არ დაშრა. ამბობენ, ცრემლი მას მერე ამოეწურაო. ამოწურვით კი ცხოვრებაში ბევრი ამოუწურავს, მათ შორის თავი იმდენად, სილაღეს რომ მხოლოდ სხვისი სხეულის მორგება ანიჭებდა. ბარში გაცნობილ გოგონებს დარბაისლურად ეპყრობოდა, მათ უპირატესობას აღიარებდა და ოცი წუთით თხოულობდა. ამბობდა: ”რამდენი ქალიც გყოლია, იმდენი ადამიანი ხარ”. ვერც ქალები ემდუროდნენ: დეპრესიაშია, ბავშვობის კომპლექსები აქვსო.

სიბერეში ისე დამძიმებულა, მთელი ქალაქის ცოდვები და მადლი მასზე გადმოვიდაო. პირჯვარი ყველას მაგივრად გადაიწერა და თვალები მინაბა. ქუჩაში გამვლელს გამოეცნაურა და უთხრა: შენი თავის სანაცვლოდ, ყველა დანარჩენის თავს განახებო. ხუმრობდა: როცა იკითხავენ, რითი მოკვდაო, შაქრით უპასუხეთ, შაქრითო. ჭირი და ლხინიც ონავარშიო.

უთავო

ჩემგან ღიმილის დანახვა უნდათ,
მე მებურცება თვალები და ვყეფ.

– მომეცით, თეთრი ხელსაწმენდები და ბოთლი არყით
საკუთარი პლასტმასის ჭიქით
ჩემი ბავშვობის თოჯინები უნდა დავათრო.
მე ისინი არა მაქვს მთელი.

დახლთან,
იატაკიდან რამდენიმე სანტიმეტრში ვაქანავებ ფეხებს სკამიდან
ვუჭახუნებ ჭიქას საფერფლეს.

– არ მოწიო, – მეუბნება მამა კვამლიდან
და მარტყამს კანზე მოზომილი განმეორებით.

ვეწევი.
მარტოსულია ჩემი მუცლის ბნელი ფუღურო
და როცა ვკოცნი პირველ შემხვედრს, ხვდება
მუცლის დასპირტულ სიცარიელეს.