ნახატი გალიფრეის ენაზე

tatoooგუშინ ხელში ჩამივარდა დოკუმენტი, ძველ რუსეთში პირველი ტატუს ხელოსნების ნებართვა, ეწარმოათ თავიანთი საქმიანობა და ჩავფიქრდი ამ ჯეიმს კუკის დროინდელ ტერმინზე, როგორც ხელოვნებად ქცეულ სხეულზე, ძველად რიტუალის ჩასატარებლად ან პატიმართა დასანიშნად რომ იყენებდნენ. ერთი პიტერ გრინვეის ფილმი მოგვითხრობს, მკვდარი ადამიანის წარწერიანი კანის გატყავებაზე, დღიურად ქცეულ პოლიგრაფიულ კანზე. და მივხვდი, გადასაღებად, ერთჯერადი საღებავებით კანზე ნახატების მიუხედავად, ერთგულების არ ქონის გამო, ვერასდროს გავიკეთებ ტატუს. ეს ისეთია ამბავია, შენს ცხოვრებას ჯერ კიდევ საუკუნის მეოთხედში სათაური მისცე. თურმე ჯეკ ლონდონიც “პატარა დიასახლისის” მიუხედავად, ტუმინირების აპოლოგეტი ყოფილა: მაჩვენე ადამიანი ტატუთი და მე გაჩვენებ რა საინტერესო წარსული ქონიაო. ხოლო ჩემი საყვარელი ციტატა მაინც უილიამ დევაულთს ეკუთვნის: ციტატა ეს არის ტატუ ენაზეო.
მართლაც, ჩემთვის საკუთარი თავის შეგუება თავად იმხელა პროცესია, როცა სხეულის სტაბილურობის ატანა მიწევს, ნებისმიერი ხანგრძლივი დანამატი ისტერიაში მაგდებს. ერთი სიტყვით, შეფარული პანიკიორი ქალი ვარ. ხომ არსებობს ზოგადი საერთაშორისო წესები, რომლის მიხედვითაც ტატუირების პროცესი რეგულირდება, მაგალითად, პლიუს თვრამეტი, გადაწყვეტა ალკოჰოლის არა ზემოქმედების ქვეშ, არ უნდა იყოს შეჩვეული ნარკოტიკის მოხმარებას, არა ფეხმძიმე ან მეძუძური დედა, – მაგრამ ამ წესებს არც ჩვენთან და ზოგადი მასშტაბითაც ნაკლებად აკვირდებიან. მე კი დავამატებდი კიდევ სხვა პუნქტს, რომელიც ჩემთვის მნიშვნელოვანია: ადამიანის უნარის თუ უუნარობის გამოკვლევას უცხო ფორმების ფიზიკური და მენტალური მხრით, რამდენად ფლობს პიროვნება საკუთარი სხეულის სტაბილურობას და სიახლისადმი შეგუებას. არა, როგორც კანონს, თუნდაც როგორც სემინარს, სადაც ვივლიდი ამ ლამაზი ტატუს გაკეთების გამო: პლანეტების ენაზე დაწერილი ჩემი სახელი, რომლის ჯერ მხოლოდ ფეინთური მონახაზია.

სხვები


”დალევა მინდა.”
ჯეფერსონის თვითმფრინავებს ვუშვებდით და ვამბობდით, რომ გამოვიგონებდით იმას, რასაც ვუშვებდით.
ისე, რომ არავინ გვკითხავდა დაკარგული ქაღალდების შესახებ.
ვეჭვიანობდით, იმიტომ, რომ რამე ემოციას ეარსება ერთმანეთს აცდენილ სხეულებში.
სხეულებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ აგონია.
აგონია, რომელიც ცდილობდა ყველაფერი განეცადა საკუთარი სხეულის იქით.
იქით მისნაირი ადამიანები იყვნენ.
მისნაირი ადამიანები სურვილებს კატეგორიებად ჰყოფენ.
დაბადებიდან ნიჭი აქვთ შენების.
მთელი ცხოვრება მაღალ სართულებს აშენებს და ცდილობს გოდოლად გამოიყენოს.
იმ გოდოლად, ღმერთს რომ მისწვდება.
ღმერთიც ხანდახან უახლოვდება და როცა ანგრევს, სანაცვლოდ, ადამიანის დონეზე ეშვება.
სინამდვილეში, სადღაც წერტილში ერწყმიან ერთმანეთს ან ვერასდროს ერწყმიან, რადგან ორივე ცდილობს ერთმანეთი იყოს და ამით საპირისპირო მსვლელობებს იწყებენ.
უფრო ადრე ერთმანეთი გვიყვარდა.
ისე გვიყვარდა, რომ ჩემსა და მას შორის სივრცე არ იყო.
ვაშენებდით უზარმაზარ გოდოლს და ფეხებზე ოცნების კოშკებად გვენგრეოდა.
დაინგრა და ენა აგვერია.
ენა ისე აგვერია, გავიყავით.
ისე გავიყავით, სახელმწიფოები ვაშენეთ და ვომობთ.
ისე ვომობთ, რომ მოგებისთვის ვლოცულობთ.
გამარჯობა, მისტერ დენიელს!
ხანდახან გიგონებ ხოლმე.
თავს ვაჯერებ, რომ იმდენი დავლიე, ფეხები უნდა ამერიოს ან მინდორზე დავწვე.
მეპატიება, მისტერ დენიელს!
თუ ძალას იხმარენ, უდანაშაულო გამოვჩნდები, მისტერ დენიელს!
”გავაკეთებ იმას, რაც მინდა, თან სინდისიც არ შემაწუხებს, თავს მსხვერპლად მოვაჩვენებ ან შენ დაგაბრალებ”.
”დალევა მინდა”.
”ასე თავს მხიარულად გრძნობ?”
”არა. მომწონს, როდესაც მიბუჟდება სხეული და ვერ გამიგია, დაბუჟებისას სხეულს ვერ ვგრძნობთ თუ მეტად ვგრძნობთ”.
”ერთი ჭიქაც, მისტერ დენიელს, და გოდოლის გადაყრას ვიწყებ: სხვები აპირებენ მოახლოებას”.