უარის თქმას ვსწავლობთ

ადამიანებს, ვისაც უარის თქმა არ შეუძლიათ, ფსიქოანალიტიკა განიხილავს როგორც დროის მარყუჟში (Time Loop) მცხოვრებებს, ავხსნი: ისინი იმ კატეგორიას მიეკუთვნებიან, საყოველთაო სიმპატიის დამსახურება რომ სურთ. მიზეზი: წარსულში გადატანილი სირცხვილი თუ უარყოფა. უარის თქმის სწავლის სავარჯიშოს პირველი ამოცანა: ა) გავიხსენოთ როდის შევრცხვით პირველად და გაგვიჩნდა უარყოფის განცდა. სავარაუდოდ, ბავშვობაში ასე 2 წლის ასაკის მერე, სავარაუდოდ, ოჯახის წევრისგან; ბ) წარმოვიდგინოთ სრული სიუჟეტი და ხელახლა განვიცადოთ ის; გ) წარმოვიდგინოთ რომ მივედით ახლანდელი სხეულითა და მენტალობით ჩვენი ბავშვობის მესთან; დ) როგორ ვანუგეშებდით?

სენტიმენტალური სავარჯიშო მგონია, თვითონ კადრიც, როგორ ვდგავარ მუხლამდე დატოლებულ მესთან და ვეუბნები რომ მიყვარს. კი, წაიქცა შუა ხევში დაჭერობანას თამაშის დროს, ყველაზე ტლანქადაც ის დარბოდა და არც ქორწილამდე მოურჩება მუხლები, ქორწილი არც ექნება, მაგრამ ნუ რცხვენია, ოჯახის წევრებს მაინც უყვართ. ის ალბათ ტირილს იწყებს და გარბის სისხლიანი მუხლებით და ჩემი ძალიან ეშინია. ისე ძალიან რომ ჩემს ჯიბრზე ყველას უარს ეუბნება. ისეთ უარს, აი, ჰოდორივით რუტინაში რომ გადაეზარდა. როგორი იქნებოდა სავარჯიშოს იდეალური დასასრული? ალბათ რომ მეპასუხა: არ გავაკეთებ.

გალიფრეელი მოხუცი და ზღვისფერი ჯიხური

tumblr_ncxur13zno1s4kizwo2_r1_500

როდესაც ჭეშმარიტი ინგლისელი სასუფეველში ხვდება, ჩაის სთავაზობენ. ასე იწყებენ საუბარს საფლავებიდან კიბერ ადამიანებად აღდგომის შესახებ. ვინჩესტერები ხომ ჯიუტები და გაბედულები არიან, კლარკ კენტი მეტროპოლისიდან ისეთი ძლიერია, მაგრამ გმირები ხომ გამუდმებით წუწუნებენ პირადი ცხოვრების გაქრობის შესახებ გლობალური მიზნებისთვის, ამიტომ მაოცნებებს ექიმი გალიფრეიდან: მიხაროდეს, რომ სინდისი მქენჯნის, ჯოჯოხეთურად მეშინიაო. ამიტომ ეს მან უნდა დაიცვას სამყარო მოსიარულე მკვდრებისგან ტრაუმის გარეშე. ოჰ, ღმერთო, როგორ მიყვარს ეს გალიფრეელი მოხუცი კაპალდი და მისი პოლიციის ჯიხური.
ინგლისი ცდილობს გამოვიდეს შექსპირული მონოლოგებიდან და თეატრი კინოს მოარიდოს. ამიტომაც აქციეს მეთ სმითი ბრიტანულ დუტა სხირტლაძედ და რა გადაცემა აღარ წააყვანინეს. ბოლოს გადიდგულდა და ჰოლივუდში მივდივარო. ახალ ექიმად კი შოტლანდიელი პიტერ კაპალდი მიიწვიეს. ადამიანი, რომელიც ექიმობაზე იმდენად ოცნებობდა, რომ თეატრალურზე ჩააბარა: ჯერ კიდევ სამოციან წლებში, 8 წლის კაპალდი სახრახნისით დარბოდა და ამბობდა, ერთხელაც მეc ვიმოგზაურებ დროსა და სივრცეშიო, – ბიბისიმ ძველი ჟურნალებიდან ამოქექა პატარა კაპალდის ღია წერილი. წამოდი, ოცნება ავუხდინოთო და დაურეკა: – ექიმს სთხოვეთ? კაპალდიმ: – ვინ ექიმს?
ვიცი, რომ მთვარე არაა უბრალო თანამგზავრი, გალაკტიკურმა დრაკონმა დადო, საიდანაც მალე მთვარის ბავშვი გამოიჩეკება. ვიცი გალიფრეის დამწერლობა, რომელიც საათის ისრის მიმართულებით იხაზება წრეზე. ვერ წარმოიდგენთ რა ლამაზია რთული შეწყობილი წინადადებები ციფერბლატებზე. ვიცი, რომ ჩახუტება მაშინ უნდა მიყვარდეს, როცა სახე უნდა დავმალო. ვიცი, რომ კიბერ ადამიანებს ემოციები არ აქვთ, მაგრამ სიყვარული მაინც შეუძლიათ. იმიტომ, რომ.. ჯანდაბა! ვინ თქვა, რომ სიყვარული ემოციაა, იგი პირობაა. ეს კი იმდენად საჩემოა, რამდენადაც გადაყვარების არ მწამს. მეც მეყვარება მოხუცი გალიფრეიდან ხმოვანი სახრახნისითა და უკიდეგანო ზღვისფერი ჯიხურით, ვინც კი ოდესმე მყვარებია, თუნდაც ბრიტანულ სასუფეველში მოვხვდე უემოციო კიბერ ადამიანად.

გოგონა რომელიც ელოდა

0e7270041488674c8d0ff32adfb270bf-d664qoy

მეექვსე სეზონზე მივხვდი, დროის მბრძანებელს ექიმი რატომ ჰქვია: დრო ხომ მკურნალია, – კომპლექსი გამიჩინა, აქამდე უნდა მეფიქრა მეთქი. ეს არის ამბავი ადამიანებზე და მათ მიერ აღქმულ დროზე, დროს, რომელსაც კაცი განასახიერებს, ექიმი უცხო პლანეტიდან. მაგალითად, ამელი პონდზე, გოგონაზე, ვინც ღარიან დროსთან იზრდება და მოგონებები არ აქვს, წარმოსახვით მეგობარს ელოდება, იქამდე, სანამ ორი ათასი წელი უკანასკნელი რომაელი არ დაელოდება, დროში გადაადგილებისას არ დაფეხმძიმდება და მიხვდება, რწმენა შიშს წააგავს. ასე ხდება გოგონა, რომელიც ლოდინით დაიღალა. ფილმი სავსეა სპოილერებით, რადგან ინგლისური თექვსმეტი დრო დინამიურად მიმდინარეობს. ამბავი მაგალითად, მდინარე რაკრაკა რივერ სონგზე, დრომ რომ მასზე ყველაფერი იცის და ქალმა – არაფერი. იქამდე, სანამ ცხოვრებას რეტროსპექტივით დაიწყებს: მომავლის ქალი წარსულში ხვდება თავის ჯერ არ შემდგარ მეუღლეს და ხვდება, რაც უფრო მეტი იცის დროზე, დრო მას შორდება. ამბავი, მაგალითად, დონა ნობლეზე, დროის სწრაფმა ცვალებადობამ რეალობის აღქმა დააკარგვინა და ვერ გადახარშა. ყველაზე მეტად მისნაირი ბედი არ მინდა. კიდევ ამბავი იყო ლეგენდარულ მარტა ჯონსზე, როგორც გოგონაზე, რომელმაც მსოფლიო მოიარა, დაამტკიცა, რომ სიტყვას დროზე მეტი ძალა აქვს და ადამიანებს ლოცვა ასწავლა, ლოცვა დროისა და სივრცის მიმართ. შესაბამისობის ტესტი რომ გავაკეთე, მარტას მიმამსგავსეს, ანუ ქალს, რომელმაც სტაბილურობა თავგადასავალს არჩია. და კიდევ როზა.. როზა ტაილერი.. ქალი, რომლისაც დროკაცას ყველაზე მეტად სჯეროდა. რამდენი გალაქტიკა ან ღმერთი უნახავს, მაგრამ არავის ძალა არ ურწმენია ასე. დღემდე ვფიქრობ, თუ ვინმეს შევიყვარებ, მისი ასე უნდა მჯეროდეს მეთქი. ეს ადამიანები დროში მოგზაურობენ, ხან ფენტეზური წარსულის ინტერპრეტაციებს ვუყურებთ, ხან სამეცნიერო ფიქციურ მომავალს ვგეგმავთ თავისი დატოტვილი პარალელური სამყაროებით.

ჩემს სახლში ორი ანტიკური საათია, ვიწრო ლეგენდის თანახმად, წინაპრების სიკვდილისას რომ გაჩერდნენ. მათ შორის გავიზარდე და ვფიქრობდი, დროის ტარდისი უნდა მქონოდა ანუ ნიჭი, რომ ვაკონტროლო, როცა სამსახურში ჩემი საუკუნის მეოთხედის ასაკშიც კაშნეს პალტოზე მოვიხვევდი, ჩანთას კისერთან ზურგზე ჩამოვიკიდებდი და სამარშუტო ტაქსებს დავდევდი, ვყვიროდი, რომ მაგვიანდება, აი, ყველგან მაგვიანდება. ადამიანებსაც მაშინ ვაკვირდები, დროის ინდივიდუალური აღქმა თუ შევუნიშნე. ერთი კაცია, ახსენა, ვადა არ გამდისო და არ მავიწყდება მისი ნაჩუქარი ბლოკნოტი, მისალმებამდე ხელში რომ შემაჩეჩა, – შეგრძნება აქვს, რომ აგვიანდება და საქმეს დროზე ადრე აკეთებს. დაიჯერეთ, ვარდება სასაცილო ამბებში. ასე მგონია, გამოვიგონე. ამბებში, ყოველ ჯერზე თითქოს გამოცდილების გარეშე რომ ხვდება. დროის მანქანა მინდა, დავბრუნდებოდი წარსულში და ცხოვრების ყოველ შესაძლო ვარიანტს გავივლიდი, არ ვიცხოვრებდი იგივე გზით, ისე არ გაიგოთ, საკუთარი ცხოვრების ნარცისი არ ვიყო, ალტერნატიულიც მაინტერესებს. ახლა მიჭირავს ბლოკნოტი და ველოდები ადამიანს, ვისაც აგვიანდება. ჯერ კიდევ ბავშვს თვალნაოჭიანი დავხვდები და ვეტყვი:
– საყვარელო, დრო ექიმიც არის და შხამიც.
მიპასუხებს: ვინ ექიმი?

ფაუსტის მშვენიერი მანქანა

უძილობისას, როცა ფანტაზიას ცხვრები ამოეწურა, გადავწყვიტე,  დროის მანქანა შემექნა, არა იმიტომ, რომ ვაშლი დამეცა თავზე, არამედ, საათის ისრის წიკწიკის გამო.
მახსოვს, როცა რამე ცუდი შემემთხვეოდა, დროს დავხედავდი, სახლში მისული კი საათს იმ მოცემულ დროზე დავაყენებდი და სურათს ვუღებდი. რაღაც ეშმაკის მანქანებით ვღუნავდი, დალის საათებივით მოჩვარულს ვხდიდი. უამრავი ფოტო დამიგროვდა.
შემაჩვიეს, რომ გაშეშებული წამები ჩიტების გამოფრენით იწყება. ეს კამერის მისტერია იყო თოვლის კაცუნაზე მეტად რომ მჯეროდა.
მოჭუტული თვალებით ვიფიქრე, რომ ადამიანები წარსულით ვცხოვრობთ, ცნების პირდაპირი თუ ირიბი გაგებით.
ანუ არაფერია ისეთი შედარებითი, როგორიც აწმყო, როცა თუნდაც დანახვა სინათლის სწრაფ ფეხებზეა დამოკიდებული, შეხება ტვინის ფუნქციისთვის მიწოდებულ ბიძგზე, რაშიც დრო გადის.
სადაც არ უნდა გავიხედო, მე წარსულს ვხედავ. წარსულს, პირდაპირი გაგებით.
ვიფიქრე, რომ წამის მიმართულება ორგვარი შეიძლება იყოს, – ინტრო ვერსიაში განვითარებისკენ და გარემოს მხარეს.
ხანდახან მგონია, რომ არსებობს მხოლოდ შეგრძნებული წარსული და შესაგრძნები გასავლელი მანძილი და ჩვენ მათ შორის შეჩერებული წამი, რომლით ტკბობაც ან სხვა განცდა არ შეგვიძლია.
აწმყო ფოტოსურათი შეიძლება მხოლოდ იყოს, თუ მას მატერიად არ აღვიქვამთ ქაღალდზე დინამიკურად დადებული მტვერით.  მისი შექმნით, აწმყოს პოტენციას ვიჭერთ.
იმ პოტენციას, რომელიც პირველი ნაბიჯია დროის მანქანის შექმნის თეორიულად მყოფ, მაგრამ პრაქტიკაში არ არსებულ დროსთან შეხების გამო.
მერე ვიფიქრე, რომ დროის საკონტროლებლად მისი არა მხოლოდ შუა, უკიდურესი წერტილების ფლობაც უნდა შევძლოთ და ამ კონსტანტის ენერგიის მატერიად მიმართვა.
თავად ტერმინი ”დროის მანქანა” ხომ ერთის მხრივ, დროის, მეორე მხრივ, სივრცის იარაღის შერწყმით მიიღება. შექმნა მანქანა ნიშნავს მოახდინო დროის ვიზუალიზირება.
დრო, როგორც დამოკიდებული ერთეული, ეჭვის ქვეშ დადგა, მისი სივრცის სხვადასხვა წერტილიდან აღქმის გამო.
გრინვიჩი, სადაც, პირობითად, დრო იბადება, წრიულობის გამო, დედამიწის ათვლის წერტილი არ არის, ხოლო მანქანის შესაქმნელად დროებს სივრცის აღქმაც უნდა შევუთავსოთ. ანუ არა მხოლოდ სინათლის სიჩქარის დაპაუზება და მასზე სწრაფად ან საპირისპიროდ სიარული უნდა ვისწავლოთ ( აქ, ზღვისა და ნიჩბის მაგალითი შეგვიძლია მოვიყვანოთ: მომავალში გადაადგილება წარსულზე იოლია, ამ უკანასკნელის სინათლის სიჩქარის დინების საწინააღმდეგო მხარეს მოძრაობის გამო), არამედ მისი არსებობაც სივრცეში.
თუმცა რაც არ უნდა წავიდე წარსულში, მაინც მომავალში ვიქნები, რადგან თავად წარსულში დაბრუნება სვლაა მომავალში, სპირალისებული განვითარების დინამიკა არ წყდება. ანუ დრო მაშინაც უძლეველია, როცა მისი მაკონტროლებელი მანქანაა შექმნილი და ეს მანქანა მუშაობს.
თუ კოსმოსში დრო მიწასთან შედარებით არ არის ადეკვატური, მათ შორის საზღვრის პოვნაა საჭირო. წერტილი გარდამავალი ზონის.
ამბობენ, რომ თუ შავი ხვრელი ბევრ სივრცეს შეჭამს, დარჩენილი სივრცე დამოკლდება, დაიჭმუჭნება და დრო შედარებით სწრაფად გავა ხოლმე.
ამ ფიქრზე შემეშინდა.
ისიც ვიფიქრე, ცხოვრება უნდა ამოვჭრა, დავჭმუჭნო და ისე შევკრა, რომ წარსული რეალობა ერთმანეთს მიეწეპნონ, – შორი წარსული და აწ უკვე წარსულად ქცეული აწმყო.
აქ მიჩნდება კითხვა სივრცისა და დროის პირველყოფილობის შესახებ.
არ ვიცი ბოლო თუ აქვს, მაგრამ დასაწყისი ექნებოდა.
კვერცხის და ქათმის ანეგდოტივით შეიძლება მართლა ერთი წერტილიდან ერთდროულად შეიქმნენ. დრო და სივრცე ერთმანეთია და ქაოსიდან გამოწვეულმა განსხვავებებმა მათი წარმოშობა განაპირობა.
საბნისა და ბალიშის შორის წამის დაჭერა ვცადე.
მერე ვიფიქრე, რომ დრო თუ არის სივრცის ნაწილი, წარსული და მომავალი ისევე აწმყოა, როგორც სხვადასხვა ადგილი სივრცის სიბრტყეზე განთავსებით. ანუ ერთადერთი ჭეშმარიტება აწმყოა, პარალელურად განლაგებული სხვა დროებით სხვადასხვა არა ეტაპზე, არამედ ადგილას.
შეგვიძლია თამამად ვწეროთ კაცობრიობის ან ადამიანის განვითარებაზე მხატვრული გზის და მოგზაურობის გამოყენებით.
შეგვიძლია მოგზაურობა თავადაც ვცადოთ.
შეგვიძლია მოგზაურობა ტრანსპორტის მეშვეობით და ფეხით. ოღონდ ფეხით ან შორს ვერ წავალთ ან გაცილებით დიდი დრო და ძალა დაგვჭირდება.
თუ დრო არსებობს, მისი კონტროლის გზებიც არსებობს, თუ არ არსებობს, შეგვძლებია მისი გამოგონება. ყველა გზა მანქანისკენ მიდის.
ჩვევების ქონა პირველი სიმფტომია რეალობა წარსულით აღქმული გვქონდეს.
მეგობრები მახსოვს, შეუხებლად ჯერ ასანთის გადაწევას რომ სწავლობდნენ, მერე ისრის. ისარი თვალსა და ხელს შუა ორი წამით იწევა და აზარტში შედიან. და ფიქრში, რომ მეტი ენერგია აიღონ სერიოზული გადაწევისთვის. ზოგი მცენარიდან ცდილობდა აღებას, ზოგი – ცხოველიდან, ზოგიც – ადამიანიდან. ისტორიის ბოლო არ ვიცი. არც მათ იციან.
ისიც ვიფიქრე, რომ დროს პერიოდული აღქმა ახასიათებს. ასაკსა და პერიოდზეა დამოკიდებული მისი შენელება თუ დაჩქარება. გაჩერებაც.
გაჩერება, როგორც  გარემოს დინამიკურ მოძრაობასთან შეფარდებით ტვინის სტატიკურად გახდომა, გაშეშება. აწმყოს აღმოჩენა-გახანგრძლივებით დაბერების შებრკოლება და შეიძლება გადახტომაც  ტვინის იმ ნაწილზე ზემოქმედებით, დროის აღქმაზე რომაა პასუხისმგებელი. ამას ჰქვია ინტუიცია.
ინტუიცია, როგორც მახსოვრობა მოვლენათა თანმიმდევრობისა გაუხსენებელ წარსულში და სიბრტყეზე დროის წინა ჰორიზონტის ხედვა. ამ მხრივ, წინასწარმეტყველური სიზმრებიც სხვა არაფერია, თუ არა, ხედვის მექანიზმის სტიმულირება.
ამ თეორიით, იმდენი სივრცეა, რამდენიც დრო, როცა იმდენი დროა, რამდენიც სამყარო.
გავიტრუნე. ტვინში იმ წერტილს დავუწყე ძებნა, დროის მსვლელობას რომ მითიშავდა. დაძინება დიდი ხანია აღარ მინდოდა.
გაშეშების მერე, ვასკვნიდი, დროის არსებობა პარალელურ სამყაროებს წარმოშობს და მისი რაოდენობა იმდენივეა, რამდენიც ყველა შესაძლო გაელვება ნებისმიერ არსებულთან მიმართებით.
ისიც გამეფიქრა, რომ შეიძლება ყველაფერი ბლეფია და დრო ილუზიაა, ენერგია, ოღონდ რომელიც ფიზიკის კანონებში ვერ ჯდება. არა კონსტრუქციულია.
ეს კონსტანტაზე მიუთითებს, ილუზიის მიერ საათების გამოყენებით ძალით შექმნილი არც სუბსტანცია ორგანიზატორული სულის გასაღვივებლად.
მერე ისიც ვიფიქრე, რომ დრო, რომელიც ჰორიზონტალურად, ჩვეულებრივ, მარცხნიდან მარჯვნივ მოძრაობს, თუ არ შეუძლია ვერტიკალური მოძრაობაც  განახორციელოს, მიმართულება ამაოდაა სივრცეში დაკარგული.
შეიძლება, წარსული არც ერთ სივრცეში აღარ არსებობს. თითოეული გაელვება მკვდარია და რა კარგი გამოთქმაა: დროის დაკარგვა.
ამ შემთხვევაში, მისი სახე მომავალში გამოცდილების სახით არსებობს მხოლოდ და მე თუ უძილობა მაქვს უთვალავი წარსულის გადმონაშთი აჩრდილი თავს დამტრიალებს და ორგანიზმის პროცესის შენელებაში (ძილში) მიშლის ხელს.
ამ შემთხვევაში, მე ყოველთვის ვკვდები. ვკვდები ყოველ ჯერზე, როგორც კი წამი გადის და იბადება ახალი მე ჩემში, რომელიც პოტენციაა, რომ მოკვდეს და ერთხელაც აღარ დაიბადოს.
განადგურებამდე ამბობენ, სინათლის სიჩქარეზე სწრაფი გადაადგილება შესაძლებელია, ეს კი პირველი ნაბიჯია, დროს გადავუსწროთო.
ჯერ სიგნალები გადაუგზავნიათ მომავალში, სატელევიზიო არხები, სულ ამას იმეორებდნენ. ადამიანებსაც გადავგზავნით, – ფრთხილად იპირებიან.
მომავალს რომ გადავხედოთ, თუ შვილი მეყოლება, ვურჩევ, რომ ტურიზმი პერსპექტიული სფეროა, ჩააბაროს.
ცოტა ხანში შეიქმნება ტურისტული სააგენტოები და ფოტოაპარატით ხელში, დაბნეული სახეებით დროებს დავათვალიერებთ. გავხსნით ცემენტის სასტუმროებს ქვის ხანაში და კიბერ მომავალში ქოხებს ავაგებთ, – ანუ დროებს აწმყოდ ვაქცევთ.
ადამიანები ყველაფერს ვაჩანაგებთ.
გამოვფხიზლდი.
ახლა ისეთი რაკეტა გვინდა დროზე სწრაფად რომ იფრენს, მაგრამ მფარველ ანგელოზზე ნელა.
უკან ის ფიქრი დავაბრუნე, ვკვდები ყოველ ჯერზე, როგორც კი წამი გადის და ახალი პოტენციური გვამი იბადება მეთქი.
ცხოვრების სიცარიელით დამძიმებული აღქმა მაქვს და ყოველ ჯერზე არაფერი მტკივა. საშინელი ტკივილები იცის არაფერმა. არ არსებობის გამო ვერ უმკურნალებ.
არაფერზე გამახსენდა, როცა ასტრონომები კოსმოსში გავიდნენ და ცის იქით ღმერთი ვერ ნახეს, ღმერთი არ არსებობსო, აღნიშნეს. დრო თუ კონსტანტაა, დრო ღმერთია. ენერგია, რომელიც ყველა გამოვლინებაში ნაწილდება და ერთადერთია, რომელიც ყველაფერშია. მისი კონტროლით ღმერთი ხარ. სხვა რაღა თვისება უნდა გაგაჩნდეს.
****
უძილობას ძილის გადაგდებით ვძლევ, პერანგიანი ვდგები სარკესთან და თავს გაურკვეველ აწმყოსა თუ წარსულში ვხედავ. ჩამოკიდული მკლავებისა და მუქი ფანქრის მსგავსად დახაზული შუბლის პარალელურად. მიჩნდება შიში არა მომავლის არსებობის, მისი გაურკვევლობის გამო. შიში არა იმისა, რომ სიბერე ულამაზოა, დამძიმებული ცხოვრების გამო სილამაზე ასაკთან ერთად, ვეღარ აღვიქვა. თავს ვატან ძალას და ვაშეშებ:
”წამოდი, წამო! შეჩერდი, მშვენიერი ვარ!”

სანამ გეძინა

თუ დაკვირვებიხართ, შენობების არქიტექტურა ისეა მოწყობილი, რომ ზამთარში ოთახები გაცილებით დიდია. ცდილობ საკუთარი კუნჭული შექმნა. ან შეიძლება ზაფხულობით კანია ფართო. მეტი ჰაერი რომ შევიდეს ფუღუროები იშლება და იწელება. მცივა.

ისე ცივა, საბნისგან კარავი შევქმენი. დიდხანს იწუწუნა, რომ ქარია, გამათბობელი აქამდეც უნდა ჩაგვერთო. ჩავეხუტე და ისე დაეძინა. ბავშვობაში რომ ვიწექით, ბალიშის ჩემს მხარეს გადმოწოლილიყო და ხმამაღლა სუნთქავდა. ხშირად დავცინოდი ცხვირზე კეხის გამო, თვითონ კი იმაზე, ცხვირი ზედმეტად გაქვს აპრეხილიო. ბოლოს შევთანხმდით, დიდურ თემებზე გვესაუბრა.

ავუხსენი, რომ ყველა და ერთმანეთის მეტოქეა. მე კი არასდროს მყოლია და, ეს რომ მეფიქრა. ის კი ამ დანაკლისს მინაზღაურებდა. მშობლებს უნდოდათ გვემეგობრა. ბავშვები კი არ მეგობრობენ მათთან, ვისაც მშობლები ურჩევენ. ჩვევაა ასეთი. ახლა კი ჩემს გვერდზე იწვა, მუცელი სიცივისგან დახორკლოდა და ვუთბობდი, მშობელივით ვზრუნავდი. მესმოდა, როგორ ჩხუბობდნენ მეზობლები ბავშვისთვის წამლის ფულის გამო, როგორ აკეთებდნენ რემონტს აბაზანაში და დაძინებას ვცდილობდი. ვათვალიერებდი სკამზე გადაკიდებულ კაბებს და შემოდგომის ფერებიან შარფს. ხვალ გიოსთან რომ წავალ, მომიხდება.

გიოს ყინულივით ცხელი ხელები ექნება და შარფს კისრიდან ნაკუწებად მომხსნის. ალბათ გამიჭირდება ეს პროცესი პრაქტიკულად ავხსნა. მეტიც, თავად არ მქონია ნებისყოფა დამეგლიჯა ტანსაცმელი ანუ ჩვენამდე მისასვლელი მანძილი. რამდენჯერმე ვცადე პერანგის ღილების აწყვეტით გახსნა, თავადაც მიკვირდა, როგორ გავბედე. ხოლო როცა დაიძინებდა, ათგზის დაფანტულ ღილებს იატაკიდან ვკრეფდი და უკანვე ვუკერებდი პერანგს. ერთხელ წამასწრო და  თითების ბალიშები ათგზის დამიკოცნა.

 კისერთან ფრჩხილებით მოვიდოდა და სასუნთ გზებს იოტისოდენა მიკარებებით იქამდე შეამჭიდროვებდა, სანამ მთელი ოთახის ჰაერს გადავყლაპავდი. იმ ოთახის, არქიტექტურა ისეა მოწყობილი, რომ ცხელი ტემპერატურისას, ჩემს ჯინაზე დაიწყებდა შემჭიდროვებას. ჯერ ლოგინის ზომას მიიღებდა, მერე კი ჩვენს ზომაზე დაიწყებდა კუმშვას. ბოლოს უნებურად გავაგრძელებდით ფორიაქს არ არსებული ჰაერის გამო. ჩვილი ბავშვივით ნაჭრის შემოჭიდვა რომ სიამოვნებს.

– ჩვენ არასდროს გვეყოლება ბავშვი, – შარშან ლამისაა ექსელში რომ ვითვლიდი თვიურამდე დღეებს, წელს ხელ და ორგანიზმ ჩაქნეული მოთხრობებს დავწერ. სულ ვამბობდი, ჩემი ჟანრის მოთხრობის დასაწერად საჭიროა ლექსიკონის ბისკვიტი და სიყვარული გემოვნებით. ცოტა ხანში ორგაზმზეც ჩავიქნიე ხელი. შეიძლება რუტინული ცხოვრების წესის ბრალია.

– რა იცი? – ეგონება, რომ ექიმთან ვიზიტის დროს უშვილობა გამომიწერეს და დაფლეთილ ნაჭრებს ჩემს მუცელზე შეაკოწიწებს.  მე ჰალსტუხს ჩამოვკიდებ პერანგზე და ვეტყვი: ნიჭი მაქვს დროში მოგზაურობის. მას გადააქვს თემა და ამბობს: (მიყ)ვარ(და)ხარ. მიყ-ვარ-ს, აქ მარტო მე ვარ, უშენოდ.

– ბევრ ენაში ნიჭი და საჩუქარი სინონიმებია. იცი, მე ნიჭი მაქვს. იცი, ადამიანი, რომელიც წარსული ცხოვრებით ცხოვრობს, მაინც მომავალში ცხოვრობს. თურმე არ არსებობს სვლა უკან.

– მეოცნებე ადამიანი კი ცხოვრებას სულაც არ არის მოწყვეტილი, არამედ პარალელურ სამყაროშია დატვირთული?

– დროში გავიჭედე.

მე მართლა გავიჭედე დროში. არაჩვეულებრივი ნიჭი მაქვს დაბერების. იმის ნიჭი, რასაც შევეხო დავაბერო, იმიტომ, რომ შეუდარებელი ნიჭი მაქვს უკვდავი არ ვიყო. ნიჭი, ცხოვრების თავიდან გავლის. ვეტყვი:

– იმიტომ, რომ მინდა დაიმახსოვრო, ეს კონიაკი აღარ დალიო. პერანგს ღილები დავუკერე, ჩაიცვი. გახსოვს, რომ გაგიცანი, მეცნობიო მითხარი. მაგრამ სანამ გავიცნობდით, მანამდეც მითხარი. წლების წინ გნახე. დღევანდელ დღეს ვნება წავიდა, მე კი საათი გადავწიე უკან და მას მერე დროში დავდივარ. გხვდები მაშინ, როცა პირველად შეგხვდი და ცხოვრების სხვადასხვა ვარიანტს ვცდილობ. მაგრამ მაინც ამ დღეს მოვდივართ და ვნება მიგდის. ამ დღიდან ისევ პირველ შეხვედრას ვუბრუნდები და ცხოვრებას ხელახლა ვცდილობთ. გამოდის, შენი მომავალი იმაზე უკეთ ვიცი, ვიდრე საკუთარი წარსული იცი. დღეს ოთახიდან გახვალ, შენს ძმას ბრმანაწლავი ასტკივდება, ხვალ ბანკიდან სესხს გამოიტან, ზეგ სამსახურში ახალ პროექტს შემოგთავაზებენ.

დაო, მარტო რომ დავრჩები, დროის გადაწევა აღარ მომინდება. ნიჭზე საუბრით იქნებ ახლიდან დავაინტერესო. დაო, ის ვარ ჯერ დასასრულს რომ ხედავს და წერს, შემდეგ იქამდე მისასვლელ მანძილებს. დაო,  გამათბობელი აქამდეც რომ ჩაგვერთო, პატარა ხანძარი გაჩნდებოდა. დაო, უკვდავება სივრცის შებოჭვას ნიშნავს.

დასასრული აქ 

жизнь как в кино

მგონია, ავეჯით გადატვირთულ სახლში მხოლოდ სკამია.
ისეთი, ქანქარასავით მოძრაობა რომ შეუძლია.
მაგრამ მე გაშეშებული ვზივარ, წერტილის პოზა მიჭირავს და საგნებს დროის მანქანად ვიყენებ.
არაფერი დამიტოვა გასახსენებლად.
გამოგიგონე, რომ შემეყვარეო.
კალამი რომ გაგითავდება დიდხანს წერისგან მაინცდამაინც წერტილის დასმის დროს, იხტიბარს რომ არ იტეხ და მაინც არჭობ ფარფატა ქაღალდს, იქამდე სანამ არ გაიხევა, – ისე ვარ.
გავიხიე.
დაშალე და იბატონეს პრინციპი ჰქონდა.
ჯერ მეები გადამიმტერა, მერე იმეფა.
და ახლა გამოაცხადა: ქვეყნიდან მივდივარ.
ამბობს, რომ არაფერი შეიცვლება ან არ იცის.
არ ვიცი სივრცის მანქანა მქონდეს თუ დროის.
დავაპაუზო ერთ ადგილას და ვუყურო.
ახლა სამი ვარიანტი მაქვს:
ფილმებში რომაა, აეროპორტში ისე მივვარდე და ვთხოვო, რომ დარჩეს.
იქნებ ქარმაც ამიწეწოს თმა, დროს შენელების ეფექტი დაედოს და როცა ვაკოცებთ, მუსიკის ფონზე, ხალხმა ტაში დაგვიკრას.
ეს შემთხვევა, მაშინ გამოდგება, თუ მიზანზე მნიშვნელოვანი პროცესია.
ანუ უარს იტყვის.
მეორე ვარიანტიც მაქვს:
ტელეფონის ჯიხურიდან აეროპორტში დავრეკო და ვთქვა: მგზავრობა საშიშია, თვითმფრინავში ბომბია.
და ასე სამუდამოდ.
გაუმარჯოს “replay” ღილაკს.
მესამე ვარიანტიც მაქვს და ვიცი, დაშორებისას “მეს” შეგრძნებაა მძაფრი.
ლოზუნგიც გამოვიდა:
გინდათ თქვენი “მე” იგრძნოთ? დაშორდით სხვა ადამიანებს.
არ მინდა ლოდინი.
ხვალ ავდგები და ვეტყვი: რომ ვღალატობდი, თან დავცინოდი, რომ მისი მოფერებისას ისევ სხვაზე ვფიქრობდი.
მე თუ გამითავდა კალამი, წერტილს ის დასვამს.
жизнь как в кино.
დიდხანს ყურება თვალებს ტკენს.

კართან საკითხავი

“სად იმოგზაურებდი დროის მანქანა რომ გქონდეს?”
სახე ახლოს მივუტანე,
მე კი ინერციით გავწიე:
“გავყიდიდი.”
როცა გაკვირვება შევატყვე, დავსძინე:
“და მსოფლიოს შემოვივლიდი”.
დროის დათმობით რამხელა სივრცე იქნება ჩემი.