ლავკრაფტის “მეხსიერება”

01-510x710

                                                                      (თარგმანი)

ღამ-ღამობით ნის ხეობას ნარსი მთვარისგან გაჩხიკული სინათლე ადგება, რომელიც ვეებერთელა ანჩრის მკვდარი ფოთლების გავლით უნაყოფო ბილიკს კვეთს. ხეობის შიგნით, სადაც ნათელი აღარ ატანს, სიცოცხლის ნიშან-წყალი არ ჩანს. სასახლის ნანგრევებზე, გატეხილ სვეტებსა და უცნაურ მონოლითებს შორის, დაწყევლილი ვაზი და სხვა მცოცავი მცენარეები ბობღავენ. ერთ დროს ხელებმა რომ გააწვინეს ახლა მარმარილოს მოზაიკებზე მაღლა იწევიან. მაიმუნები იმ უზარმაზარ ხეებზე ხტუნაობენ, სასახლის ეზოში რომ იხრწნებიან, სანამ მიწაში დამალულ განძზე გველები და სხვა უსახელოები დაძრწიან. სივრცე რიყიანია და ნესტიანი ხავსით მოცული, სადაც ნაცრისფერი გომბეშოები საცხოვრებელს იშენებენ.

ხეობის ბოლოს გაწოლილია მდინარე ადრიანი, ჯაგლაგითა და შლამიანი წყლებით. თვალს მიფარებული ნაკადულიდან იღებს სათავეს და მიწისქვეშა მღვიმეებში ჩაედინება. ხეობის დემონმაც კი არ იცის მისი საზღვრები ან რატომაა ეს მდინარე ასეთი წითელი.

ჭინკა, რომელიც მთვარის შუქში ბინადრობს, დემონს ეუბნება: “ძალიან მოხუცი ვარ, აღარც კი მახსოვს ეს შენობა ვინ ააშენა, მიამბე მათი შესაქმის შესახებ, როგორ გამოიყურებოდნენ და გამანდე მათი სახელი”. დემონი პასუხობს: “თავად მეხსიერება ვარ და ბრძენი წარსულის ცოდნაში, მაგრამ იმდენად მოხუციც რომ ყველაფერი არ მახსოვდეს. ისინი გაუგებრობით ამ მდინარე ადრიანს გვანდნენ. აღარ მახსოვს მათი ცხოვრება, ალბათ ცოტა ხანი გაგრძელდა. მათ გარეგნობასაც ბუნდოვნად ვიხსენებ, მგონი ამ ტოტებზე მოხტუნავე მაიმუნებს წააგავდნენ რაღაცით. მე კარგად მხოლოდ ის მახსოვს რა ერქვათ, შეიძლება იმიტომ, რომ ამ მდინარის სახელივით წარმოითქმის: ადამიანი.”

ჭინკა მკრთალი მთვარისკენ გაფრინდა, ხოლო დემონი კიდევ დიდხანს უყურებდა როგორ ირწეოდა პატარა მაიმუნი იმ უზარმაზარ ხეებზე, სასახლის ეზოში რომ იხრწნებოდა.

nis_illustr_flatmemory__h_p__lovecraft_by_khalfrodod-d6s68gl

ვინჩესტერები, დემონები და ანგელოზთა ცვენა

Bobby_Crowley_Kiss_Screencap_by_raefalcon– ადამიანები არ უნდა მოატყუო, შენ აქ უოთერ გეითი ხომ არ გგონია, ეს ჯოჯოხეთია, აწი სულს აღარავინ მოგვყიდის,-
“ზებუნებრივის” ბოლო სეზონი ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის კროულის განკურნებით და ანგელოზთა ცვენით დასრულდა. ეშმაკს ლუცის ეძახიან. მაგრამ არაფრით გამოჩნდა ღმერთი. სერიალის წარმოდგენა ჯოჯოხეთის გეოგრაფიასა თუ დემონთა ჩინებზე ძირითადად ქრისტიანულ შეხედულებებსა და ამერიკულ ფოლკლორს ეყრდნობა. მოკლედ, ყველაფერი ის, რაც ზედა იერარქიებით დაინტერესებულ მაყურებელს ზედმიწევნით გააცნობს.
მაგრამ გვხვდება სუბიექტური გარღვევებიც და საკითხის პირველადი წამოჭრაც. მაგალითისთვის, ჯოჯოხეთის დეფაქტო ლიდერის პროტოტიპია ჩემთვის საინტერესო მაგი და ახალი სატანიზმი ფუძემდებელი ალისტერ კროული, რომლის პერსონაჟს თავის დროზე ქმნიდა თუნდაც, მოემი, ფულერი. მაგრამ ქვესკნელის მბრძანებლის სახით მაინც პირველად ბულგაკოვმა ვოლანდის სახით წარმოგვიდგინა.. მის შემოქმედებაზე გადაღებულ ფილმში ერთგან ანტონ ლავეიმ მიიღო მონაწილეობა. და ახლა “ზებუნებრივში”..
მოკლედ, აქ ბოლო სერიაში კროულმა აღსარება თქვა და იქვე ციდან ანგელოზების ცვენასაც ვუყურეთ.
და რა შეიძლება მოხდეს მერე? ბიბლიიდან ვიცით, მეორედ მოსვლის წინაპირობა, – ჯერ ანგელოზები დაეშვებიან. ვნახოთ, ვარაუდმა თუ გამიმართლა ღმერთის მოსვლაზე, მანამდე კი შემოდგომის ანგელოზთა ცვენას ველოდები და მაინტერესებს ისინი მიწაზე როგორ იცხოვრებენ. უფრო მანამდე კი რიდერში ბ. თრეიდის წიგნი “მითები და სიმბოლოები “ზებუნებრივის” მიღმა” გადმოვწერე და ჯერ არ გამიხსნია. მაინტერესებს.

მთვარის მეორე მხარე

იოგა ამბობს, სულამდე სხეული უნდა ისწავლოო. სხეულს ვერ განაგებ და სხვას როგორო. ჯერ ხელისგულებს ვაკვირდები და გონებაში დიდხანს ვიზეპირებ ხაზებს. მოუხერხებელ პოზაში ვდგები და გამადიდებელ სარკეს ვიშველიებ. ვარჯიშის დროს იჭიმება კუნთები, რომელთა არსებობაც არ ვიცოდი. გადავწყვიტე, დავაკვირდე მიკროსკოპით სხეულს.

თავში მიელვებს აზრი, რომ მკვდარი ვარ. ვასკვნი: შეუძლებელია თავი წარმოიდგინო მკვდრად, – გონება თვალს ყოველთვის მიადევნებს წარმოდგენილ გვამს თუ მოტირალ ნათესავებს. მოკლედ, ყველაფრის წარმოდგენა შეიძლება მკვდარი თავის გარდა.

შარშან ფობიებზე უნდა დამეწერა. ვერაფერი მოვიფიქრე, უშიშარი ვარ მეთქი და ზღაპარი დავწერე ჭია მაიაზე. რეალურად არც არაფერი მაქვს, თვითსინანულის განცდას დასჯის შიშად თუ არ აღვიქვამთ. შიშების გასარკვევად სიზმრებს მივმართე. როგორი კოშმარები მესიზმრება:

მაგალითად, ორი კვირის წინ ჩემს ორგანიზმში შემოსული უცხო სხეული ცხვირიდან სისხლს მადენდა.  ორ დღეში დავიცლებოდი და მოვკვდებოდი. ახალი მეზობელი იყო. ეტყობა, სიზმრისთვის გამოვიგონე. სასეირნოდ დამპატიჟა და მეც ვეპრანჭებოდი.
არა ისე, სხვა დროს პირველად რომ მენახა სამომავლო ურთიერთობისთვის, არამედ – ისე..

მკითხეს: რა გინდა სიკვდილის წინ გააკეთო?
– სკაიპის ისტორიას წავშლი.
საშინელი შეგრძნება მაქვს, რომ საკუთარ ინფორმაციას ვეღარ გავაკონტროლებ.
– ”პრიკინ”? იმაზე კი არ ვდარდობ, რომ მოვკვდები, იმაზე, რამე არ დარჩეს.

წინა კვირას დიდი თოვლი რომ მოვიდა,  მე და თეო საგუნდაოდ წავედით. მერე კინოში დამპატიჟა: ეგზორციზმს ვუყურეთ. მხატვრული ფილმი იყო, რეალითი შოუს მოტივებზე: განდევნის პროცესში ფარულად დაყენებული კამერები, ინტერვიუები.. თავიდანვე მიაწერეს, ფილმი ვატიკანმა აკრძალაო. იტალია სატანიზმის ცენტრად განიხილეს, ვატიკანი კი უძლური მის მიმართ. ერთი მღვდელი ამბობდა:  ცხოვრებაში ღმერთზე მეტი დემონი მინახავსო.

მეჭირა პოპკორნი და ვფიქრობდი: დემონები სხეულში შესასვლელად ნებართვას თხოულობენ, ირიბად, მაგრამ მაინც. ჯერ ცოდვებს გაახსენებდენ და ამით მათ საკუთარ თავებთან იდენტიფიცირებას მოახდენდენ. ღამით კი შეშფოთებულ ”მეს”, რომ მეორედ მოსვლისას ყველა საიდუმლო გაცხადდება, ვპასუხობდი: ეცლება შენთვის ვინმეს?