ბაბა იაგურად

ჩვეულებრივი სახლია ხის კედლებით და ინდაურის ფეხებით. დილით ადრე იღვიძებს და თავისი დინჯი ნაბიჯებით სამსახურში მივყავარ. შუქნიშნებზე ისიც ჩერდება. გაწელილი მთქნარებით ცალ ფეხს სწევს, თითებს ბზიკავს და ჭიმავს, შემდეგ მეორე ფეხს ანაცვლებს და რაც შეუძლია სწრაფად გარბის. საოცარი სანახაობაა უკნიდან: მისი დაბნეული სირბილი მანქანათა შორის. ამ დროს ოთახში ყველა ავეჯი ერთ კედელთანაა მიყრილი და გვეღვიძება.

სახლში ქმართან ერთად ვცხოვრობ. ამას წინათ გამომიცხადა: “მუდამ გაწეწილი თმა გაქვს და ბებრულად გაცვია, – სახლიდან მივდივარ.”

ქონების გადანაწილების ჯერი რომ დადგა, ვთქვი: “ცოცხი ჩემია.”
თქვა: “ავეჯი ჩემია.”
ერთად: “სახლი ჩემია.”

გადავწყვიტეთ სახლი დაგვეკლა და გაგვეყო. სახლმა კი საუბარი რომ მოისმინა, შეეშინდა და გაიქცა.

ქმარმა: “ერთად  მოვძებნოთ.”
მე: “სახლი რომ ვიყო და ინდაურის ფეხები რომ მქონდეს, სად წავიდოდი?”
ქმარმა: “ტყეში მოვძებნოთ.”

ტყისკენ გავეშურეთ. ბევრი ვიარეთ თუ ცოტა ვიარეთ, შეჯგუფებულ ხეებთან მივედით. შუაგულში ჩვენი სახლი იჯდა, კვერცხები დაედო და იქიდან პატარა სახლი იჩეკებოდა.

სახლმა: “არ დამკლათ, ახლა ორნი ვართ!”

ქმარმა ხელი ჩამჭიდა, ცრემლი მომწმინდა და მითხრა: “მინდა ჩვენც შენნაირი ჭაღარათმიანი და ლამაზი შვილი გვყავდეს.”

დავუბრუნდით ბინას და იქიდან კაი ხანი გამოდიოდა ხმები: “აჰ, წიპიდოხ, წიპიდოხ!”