rocketbook everlast – ჭკვიანი რვეული

ProductPic_600x600

თუ დიზაინერები სახატავ ტაბლეტებს იყენებენ ხელით ხატვის ნოსტალგიის გამო, ბლოგერები ჭკვიან რვეულებს ვიყენებთ ხელით წერის ნოსტალგიის დროს. მე Rocketbook Everlast-ს უკვე წელიწადია ვიყენებ ანუ იმ ერთ-ერთი პირველთაგანი ვარ, ვინც ეს გაჯეტი ამაზონზე დადებისთანავე გამოწერა. რადგან ამ ხნის განმავლობაში სხვა ჭკვიან რვეულებთან შეხება მქონდა, შევეცდები მსურველები კომპარატიული პერსპექტივიდან დავაკვალიანო.

                                   

ისტორია და კონცეფცია

არის ასეთი კომპანია salesforce.com, რომელიც ტექნოლოგიური სიახლეებს უწევს მარკეტინგს. 2013 წელს მნიშვნელოვან კონფერენციაზე ამ კომპანიის წარმომადგენელ ჯო ლემეის სამუშაო რვეული აერია და, როგორც თავად დატვიტა, #meetingfail. ერთი წლის მერე პაბში გაიცნო დეველოპერი ჯეიქ ეფსთეინი და გაუმხილა, ქლაუდზე შეერთებული ფურცლის გამოგონება მინდაო. მუდამ ფრენის რეჟიმში იყოსო. სლოგანი – Always on airplane mode.

ასე დაწყეს ციფრული ფურცლების შექმნაზე მუშაობა, რომელიც ნაწერისგან მიკროტალღურ ღუმელში ჩაის გაცხელების ტემპერატურაზე დატოვებით ან მარკერის დაფასავით სველი ტილოთი გაწმენდით გასუფთავდებოდა. ინვესტორების კომენტარები იყო: “ელონ მასკი ხარ რვეულებში?” “რა აზრი აქვს მრავალჯერადი გამოყენების რვეულის გაყიდვას, ასე ხომ აღარავინ იყიდის მეორეს?”

                                 

ვადარებთ სხვა ჭკვიან რვეულებს

  1. ზოგადად, Rocketbook-ის სერიის რვეულები მინიმალისტური დიზაინით გამოირჩევა და ვიზუალურად ე.წ. პრუჟინიან ბლოკნოტს ჰგავს. ბამბუკელებისგან განსხვავებით, რომლებიც გლამურულ, ბიზნეს კლასის ვიზუალს გვთავაზობენ მოპირკეთებული ტყავის ყრდით და ჯვარედინული გახსნის სისტემით სოლიდურობისკენ ლინკავს. მაგრამ ბამბუკელებს ერთი ნაკლი აქვთ, უსბ მხარდაჭერის გარეშე არ მუშაობენ, როცა როკეტბუქებს უსბ მედიუმი საერთოდ არ აქვთ. ევერლასთი სხვა რაკეტელების რვეულებისგან განსხვავებით შავი ფერისაა და მისი ქველოგოც იგივენაირი სინთეტიკური მწვანე ფერისაა, როგორიც სრულად Rocketbook-ს აქვს. ეს იმის მანიშნებელია, რომ Everlast რაკეტელების საბაზისო ნაწარმია.
  2. Everlast გამოიცემა საშუალო ზომის 15.24*22.35 სმ-თი და 36 ფურცლით; დაახლოებით თაბახის ფურცლისხელა (Letter size) 32 ფურცლით; და მინი ევერლასთი ბლოკნოტის ზომის ჯიბით სატარებლად. მე საშუალო ზომის ევერლასთი მაქვს და საკუთარი გამოცდილებით ვიტყვი, რომ რახან ჩემი ცხოვრების არააკურატულ წესს, სალაშქრო ჩანთაში ჩატენვებს და საძილე ტომარაში ღამის გატარებას დაუზიანებლად გაუძლო, მინი ბუქი ჯიბით ტარებასაც გაუძლებს.
  3. ევერლასთის ფურცლები სხვა ჭკვიანი რვეულებისგან განსხვავებით, ნორმალური სითხელისაა, განსაკუთრებით თუ Elfinbook-ს შევადარებთ, ამიტომ გადაფურცვლა არ უჭირს.  სამაგიეროდ, მელნის გაშრობას უფრო მეტ ხანს, თითქმის 15 წამს ანდომებს. ამ 15 წამის განმავლობაში ნაწერის წაშლას არ გირჩევდით და სასურველია თუ მელანს ხელითაც არ შეეხებით. თუ ელფინბუქის ფურცლები ნამდვილი რვეულებივითაა დახაზული, ევერლასთის ფურცლებს წერტილოვანი ბადეები აქვს. ამიტომ როცა ევერლასთის ფურცელს cloud-ზე ავტვირთავთ, ჩვენი ჩანაწერები სუფთა ფურცელზე გამოჩნდება, ელფინბუქის ფურცელი კი ნამდვილი რვეულივით, ხაზოვანი სისტემით გადამისამართდება. ამიტომ ევერლასთის რვეულს იყენებენ დიზაინერებიც ილუსტრაციების შექმნისთვის.
  4. ილუსტრაციებისთვის ევერლასთზე მეტად გამართული როკეთბუქის Color არის. მისთვის მეტი ფერადი კალამია დამზადებული. როცა ევერლასთს მხოლოდ ერთი შავი კალამი მოყვება ტილოსთან ერთად. დასველებულ ტილოს საშლელის ფუნქცია აქვს. იმის მიუხედავად, რომ კალამს რეალური საშლელიც მოყვება, რეკომენდაციას უფრო ტილოთი წაშლას გავუწევდი, რადგან საშლელი ფურცელს აფუჭებს. როკეთბუქის Wave-ს ტილო არ მოყვება, რადგან მიკროტალღურ ღუმელში ჩაის გაცხელების ტემპერატურაზე სუფთავდება. არ აგერიოთ როკეთბუქის ევერლასთი Rocketbook Wave-ში, Everlast მიკროტალღურ ღუმელს არ უძლებს!

                         

     Rocketbook Everlast-ის გამოყენების წესები:

  1. დაწერეთ ან დახატეთ ევერლესტზე სპეციალური კალმით ან მარკერით. გამოიყენება ჩვეულებრივი კალამიც, მაგრამ ნაკლები რეკომენდაციით.
  2. ნამუშევარი ატვირთეთ ფურცლის ბოლოში დატანებული 8 სახის ქლაუდიდან რომელიმეს გადახაზვით. მაგალითად, თუ გადახაზავთ დრაივის სიმბოლოს, ნამუშევარი მოგივათ დრაივზე, თუ გადახაზავთ მეილის სიმბოლოს, ნიმუში მეილზე გამოგეგზავნებათ.
  3. მოძებნეთ გაგზავნილი ფურცელი QR კოდის მიხედვით. ყოველ ფურცელზე, იმ ადგილზე სადაც ტრადიციულ ბლოკნოტებზე გვერდებია დანომრილი, Everlast-ზე დატანებულია QR კოდები. დაასკანირეთ კოდი წამკითხველი აპლიკაციით და ნამუშევარი ნაპოვნია.
  4. წაშალეთ ევერლასთის ფურცლები სველი ტილოთი როგორც მარკერიანი დაფა და გამოიყენეთ თავიდან.

დანა-ჩანგლის როლი მარტოობისთვის

წიგნები უფლისწულისა და გლეხი გოგოს მელოდრამული ურთიერთობის შესახებ შეიძლება რომანტიკულია, მაგრამ კლასთა შორის განმასხვავებელ ფაქტორებს მალავს. მაგალითად, იმას, რომ გლეხი ჭამისას დანა-ჩანგალს არ იყენებს, საჭმელზე აცემინებს და შეუძლია საწოლშივე დაანერწყვოს. როცა უფლისწული სუფრასთან ჯდება და თეფშთან სამი სახეობის ჩანგალი ხვდება, მთლად პაზოლინი თუ არ ხარ არ აღწერ, რომ გლეხი გოგო წაკუზულია და წყალს შუა გუბიდან თქვლეფს. თან წარა-მარა საზარდულს იქავებს, რადგან საცვალი არ აქვს და კოკებოვანი დაავადებები სჭირს. როცა უფლისული მიჯნურს ეუბნება რა ლამაზი ღიმილი გაქვსო, გულწრფელობის ენაზე რომ გადავთარგმნოთ, ლამაზი ძაღლის, ვირის და პრუჟინის კბილები გაქვსო. რადგან სტომატოლოგიაში ადამიანური პროტეზი მხოლოდ მაღალი ფენის პრეროგატივა გახლდათ. სამაგიეროდ, ავტორი ხაზს უსვამს, რომ გოგონა კეთილია და პრანჭია სეფე ქალებს არ ჰგავს.

კლასთა შორის განმასხვავებელი ნიშანი, პირველ რიგში ეტიკეტი იყო, მითუმეტეს, სქესთა შორის დისბალანსის გამო, ქალების საზოგადოებისგან მოწყვეტის და განათლების ნაკლებობის გამო კონკიები ელემენტარულ ჰიგიენურ სტანდარტებში დაგვიანებით ჩასხდნენ. ეტიკეტმა მიღწეული სტანდარტი მაშინ დააფიქსირა, როცა სოციალური ცენტრიდან პერიფერიაში გადავიდა. არ იფიქროთ, რომ რომანტიკოსი არ ვარ, მწერალი რომ ვიყო ასეთ მელოდრამას დავწერდი: უფლისწულმა გლეხ გოგოს აკოცა, გლეხ გოგოს უფლისწულის კბილები მოეწონა და მას მერე კაკალი კბილებით აღარ ჩაუმტვრევია. იდიალური happy end.

რარიტეტულ წიგნებში რომ ვიტრიალოთ, როცა ბატალურ წიგნებს ვკითხულობ, სადაც სამამულო ან რომელიმე ომის თავგანწირვებია აღწერილი, სულ მინდა ვკითხულობდე ბიჭებზე, რომლებმაც აბჯარი აისხეს, ავანტგარდში დაეწყვნენ, მაგრამ ომში გრიპის ვირუსით მოკვდნენ ან უბრალოდ იმ დღეს კბილი სტკიოდათ და სუფთა დარიშხანი ჩაიდეს. სტატისტიკურადაც, ომებში ჭირიანობით უფრო იღუპებოდნენ, ვიდრე პირდაპირი შერკინებისას. ესეც იმ ელემენტარული ჰიგიენური ნორმების უცოდინრობით, რაც საზოგადოებამ გვიან გაითავისა. მხატვრულ ლიტერატურას რაღაც კაზუალ თემები აკლია, რის გამოც მთელი ეს მორალური ბატალურობები სადევ-გმირო რომანებად ან სულაც ჰაგიოგრაფიებად მევლინება.

თანამედროვეობაში ომი პირდაპირი შერკინებიდან ირიბ იმანენტურობაში გადავიდა, ბიოლოგიურ თუ კიბერნეტიკულ შერკინებებს მტერთან სხეულებრობრივი კავშირები მინიმუმამდე დაჰყავს. მტერზე ხელის გასვრა არ გვინდა, ხშირად არც მოყვარეზე და ამის დამადასტურებელია ჩანგალი. ჩანგალი პოსეიდონის ჯოხივითაა, ის მფლობელის კუთვნილება უნდა იყოს. დანა-ჩანგლით ჭამა ნიშნავს ადამიანის ინსტინქტურ შიშს, რომ თანამემსუფრე ავად არის. პლუს, შთანერგილი გვაქვს დასვრილობის შიში სისუფთავეზე კულტივირებულ საზოგადოებაში, რაც საკუთარ თავთან გვატისტანცირებს. მაგალითად, გასაგებია რატომ არ ვძიძგნით ხელებით სინაზე დადებულ გოჭს ერთდროულად, მაგრამ თეფშზე გადმოღებულ ულუფასაც ჩანგლით შევექცევით, რადგან არა თუ სხვისი, საკუთარი კიდურებიდანაც კი შეიძლება ავიკიდოთ ჭირი. ჩანგალი, ეს არის პრივატიზებით ლამის კბილის ჯაგრისისთან გათანაბრებული ატრიბუტი, რომელიც სიმბოლოა ადამიანების ნერწყვების განმაცალკევებელი და საკუთარი ნერწყვისგანაც დამაშორებელი. ჩანგლის რეკლამა სტუდიაში.

აღდგომა სვანეთში, ცხენისწყლის ხეობაში გავატარე. ასეთი ტრადიცია აქვთ: დააგდებენ სასაფლაოზე თონეში მთლიანად შემწვარ გოჭს ან ბეკეკას, ხოლო ირგვლივ იმა წლის სამზარეულო მიღწევებს შემოულაგებენ. ერთ კვირიანი კულინარიული დუელი ტარდება. მაგალითად, ჩემი მასპინძლის სუფრაზე სნიკერსის ტორტისა და სუშის როლების შუაში თონეში გამომცხვარი გოჭი გააწვინეს. ტრადიციაა, რომ გოჭი ხელებით გვეძიძგნა დანა-ჩანგლის გამოყენების გარეშე. მაგრამ სვანები ამას მხოლოდ დღესასწაულებზე სჩადიან, აქ შემონახულია წინაპრების ის წესები, რაც კულტურამ დავიწყებას მისცა. თუ ევროპული რენესანსი ჰიგიენის ნორმატიულობის განსამტკიცებლად ლიტერატურას ლიტერატურაზე ქმნიდა, ქართულ კულტურას ჰიგიენის აპოლოგეტი არ შეუქმნია. სუშის ხსენებაზე გამახსენდა, რაც შეეხება ჩინურ სამზარეულოს, აქ დანაა მონოპოლისტი. მე თუ მკითხავთ, ამ კუთხის კულინარიული პოპულარობა ცხოველთა სამყაროსადმი სინდისის ქენჯნით განისაზღვრება. თევზი იქნება, ქათამი თუ ძროხა, ისეთი მონდომებით გვინაწევრებენ ჩინელები საკვებში ბრინჯთან თუ კომბოსტოსთან ერთად, რომ შეგვიძლია სინდისი მოვატყუოთ, მაქსიმალურად დანაწევრებული ცხოველების მიღებით ცხოველურები აღარ ვართ, აი, როგორც სვანები დღესასწაულებზე.

დანა-ჩანგალი, როგორც ლეველური ეგალიტარისტი მიღებულ ცივილიზაციაში შეიძლება დამნაშავეა, რადგან ყველგან ჩვენს ნერწყვებს აღარ ვავრცელებთ, მაგრამ მარტოობაშიც აქვს ბრალი. ჩანგალში ადამიანის იზოლირება გამოიხატება სხვისი ან საკუთარი ნერწყვისადმი, როცა დანაში ილუზიის მორგება სინდისის ქენჯნის გამო. ჰიგიენის ნორმების დაცვისთვის საჭირო ყოფილა გარკვეული სახით იზოლაცია, მაგრამ იზოლაციას თითქოს მუხრუჭი აქვს სუსტი. ოჯახში თითქოს ყველას საკუთარი ჭურჭელი გვაქვს გარეცხვის მერეც კი. თანამედროვეობაში შეიძლება ჭირიანობის რიცხვმა იკლო, მაგრამ ფსიქიკურმა ავადმყოფობებმა იმატა. საუკუნეების მანძილზე ჩადებული სხვებისა და საკუთარი თავის შიში უკვალოდ არ გაქრა. ხანდახან კი ინსტინქტურ ლეველებზე ურთიერთობების დროს ჩვენი ქვეცნობიერი გვახსენებს რომ იყო დრო, როცა კოლექტივიზაციის პერიოდი იდგა, ინდივიდუალურობა გვაკლდა და ძალიან ვგავდით ერთმანეთს. აბა სხვანაირად როგორ ავხსნა, ცოლი რომ ქმარს ბასიანზე გაუშვებს და გულში ყველა რეივერ გოგოზე ეჭვიანობს, თავს სხვებთან აიგივებს და რახან ქმარი თვითონ მოსწონს ყველას უნდა მოეწონოს. უეჭველი კოლექტივიზაციის ნოსტალგიაა მიზეზი, სხვა რა უნდა იყოს.

პატერსონები

მიკროავტობუსის ბოლო გაჩერებასთან ცხოვრების უპირატესობა ჯიმ ჯარმუშის პატერსონების გაცნობაში მდგომარეობს. პერსონაჟის, რომელმაც ქვეცნობიერებაში პროფესიული ფაშიზმი გააღვივა და თქვა, რომ მძღოლებს პროფესია არ აქვთ, მათ მხოლოდ პროფესიული ხალხის გადაადგილება ევალებათ.

ჩემი უბნის პატერსონებიც თავისებურად რომანტიკული ხალხია, წართმეული ორდიპლომიანი პროფესიებით, რომლებიც შესვენებებზე საარჩევნოდ გახსნილ საჯარო ტრენაჟორებზე ირთობენ თავს უკვე არაყის ნაცვლად. ხანდახან ნაცნობები დაემგზავრებათ და გადახდა-არგადახდის ცეკვას შეასრულებენ, ხანდახან საცობებში ვინმეს შეაგინებენ, მაგრამ წრიული მარშრუტით უკან მშვიდობით დაბრუნდებიან.

ხანდახან მგონია, რომ მგზავრებს იცნობენ, მაგალითად, ჩემზე ჩემი სამსახურის მისამართი იციან, სატელეფონო ზარებიდან ისიც იციან, რას ვსაქმიანობ. რამდენჯერმე ცრემლიანი სახით ვუნახივარ, თუნდაც ცუდი ვარცხნილობის დღეებში. იციან, რომ ვიღაც თამარაა ჩემი მეგობარი, დილაობით სამსახურის გზიდან რომ მეჭორავება და ა.შ.

რაღაცნაირად სხვა მგზავრები მეც გავიცანი. კაცი, ვისაც სასწაულად ეშინია სკლეროზის და გამუდმებით კროსვორდებს ავსებს. თუმცა შევსებული კუბიკების სივრცე მცირდება, მეუღლე გამუდმებით ამხნევებს, ბრძენის ეპითეტებით. ქალი, რომელიც ყოველ დილა მიკრობუსში ჯდება, ჩანთიდან სასიყვარულო წერილს იღებს სათაურით, “ძვირფასო, თამაზ”, – ეტყობა დღიურის ფურცლიდან რომ ამოხია, დაბრენდული 26 ოქტომბერი აწერია, – იღებს, კითხულობს და ისევ ჩანთაში აბრუნებს. ყოველ ჯერზე მინდება ვურჩიო, რომ ჩააბაროს წერილი ადრესატს, მაგრამ ყოველ ჯერზე ვჩუმდები.

პოეზიით სავსე მიკრობუსი კი მიდის. სულ გგონია, რომ პატერსონები გაიფიცებიან გადასახადების შემცირების მოთხოვნით, ხელფასების მომატების მოთხოვნით, სანტექნიკური მომსახურეობის მოთხოვნით, მაგრამ არასდროს გადადიან გზიდან. ერთი პატერსონი აფხაზეთიდანაა, ურჩევენ რუსეთის მოქალაქეობა მიიღოს, რომ დაბრუნდეს მშობლიურ სოხუმში, მაგრამ ყოველ ჯერზე თბილისის მიკროხაზებზე მხვდება.

გაექეცი პიკადეროს ქვეყნიდან

IMG_20180403_185704_815.jpg

იმ ტიპაჟის გოგო ვარ, ხალხმრავლობაში კლაუსტრობოფიული შეტევა რომ ეწყება, კვირაობით წირვაზე რომ გული მისდის და რიგში საშუალო ასაკის მამაკაცებიც ასწრებენ, ორსულებსა და მოხუცებზე რომ არაფერი ვთქვათ. სამაგიეროდ, ნაკურთხი წყალი თქვენზე ხშირად უპკურებიათ ჩემს საანიჰალაციურ ჰაბიტუსზე.

მაგრამ კლაუსტროფობიული პრელუდია აეროპორტში ცოტა არ იყოს დისპუტური ყოფილა, მითუმეტეს, რა-ღა ამჟამად მოვინდომე უცხო ქვეყანაში როლური თამაში და ირანელი ქალის დისფლეითი წარვდექი. სამოგზაურო ახირებები მაქვს, ხან საშუალო ასაკის მარტოხელა დედა ვარ, ვისაც შვილები მობეზრდა და გულის გადასაყოლებლად სახეტიალოდ გამოვიდა, ხან მოგზაური მწერალი ალპინური ქვეყნიდან. თავად ქალაქი გიკარნახებს რა სთორილაინი უნდა მოხარშო.

ასე რომ წარმოიდგინეთ, ევროპის აეროპორტში ჩხრეკის რიგში მუსლიმურ კოსტუმში ჩამალული ქალი ფითრდება, ხელები უკანკალებს, ოფლიანდება და წრიალებს. შენიშვნა: მგონია, წრიალისას მეტ ჰაერს ვუჭამ ხალხს. ხალხს კი თავიდან იმისთვის ვეზიზღები, რომ შეიძლება ისინი მოვკლა, მოგვიანებით კი იმისთვის ვეზიზღები, რომ შემოწმებაზე გაცილებით მეტ დროს მითმობენ და რიგი იწელება. საკუთარი თავი კი იმისთვის მეზიზღება, რომ თავშალი თავზე გავიკეთე და არა ყელზე კაშნივით და არ დავაგვიანო რეისზე.

რეისი სამი საათით გადაიდო. მიზეზი არ ყოფილა უამინდობა, ოფიციალური ცნობით უადამიანობა იყო. ქართველებს უკანა გზის ბილეთები უყიდიათ, მაგრამ აეროპორტში აღარ გამოცხადებულან. ბაქანზე თითო-ოროლა მგზავრი ავედით, მოვყევით ისტორიები ემიგრაციაზე, გავიცანი ცოლები long distance relationship-ებში, შვილები, რომლებმაც მშობლები ბოლოჯერ ნახეს, რადგან თავად ამერიკაზე ოცნებობდნენ. საქართველო დისტანციური ურთიერთობების ქვეყანაა.

არა და წინა გზაზე უბილეთო მგზავრიც კი გვყავდა. თხრობას მეტად რომანტიკული ელფერი რომ შევძინო, გავიხსენებ ფაროსანას, როგორც უბილეთო მგზავრს. აეროპორტის ფანჯარაზე რომ იჯდა და იტალიაში მიფრინავდა. ღრუბლების ქვეშ იტალიურ ვენახებს რომ ვგულისხმობდი, ბორტზე შემოპარულმა ფაროსანამ აკლიმატიზაცია მარტივად გაიარა და ხედებით ტკბებოდა.

სათაური 2015 წლის ესპანური ფილმიდან ავიღე, გორკასა და ანეს მოწონების, თითქმის სიყვარულის შესახებ ეკონომიურ კრიზისში. გორკა საქორწინო ასაკს თითქმის გადაცილებული კაცია და სადღაც ორ ოთახიან სახლში მეხუთე სულად ცხოვრობს მშობლებთან, მშობლების მშობლებთან. ნათესავები ეკითხებიან: “ცოლი რატომ არ მოგყავს?” ბაბუამისი ეუბნება, ულვაში მოუშვი, იქნებ გოგოებმა შემოგხედონო. მაგრამ გორკას ანე უნდა, მისხელა ქალი, ვინც ასევე მშობლებთან ერთად ცხოვრობს. შესაბამისად, სექსი არა აქვთ.

პიკადერო არის საჯაროდ მოფარებული ადგილი, სადაც წყვილები სექსისთვის მანქანებით ადიან. მაგრამ გორკას და ანეს მანქანაც არ აქვთ. ვნებიან წყვილს ხან თავზე პოლიცია ადგებათ და ხან საჯარო საპირფარეშოში ქურდი პარავს ტანსაცმელს. როცა გორკა ძლივს რაღაც მანქანას ინათხოვრებს თანამშრომლისგან, როცა იმას კიდევ სხვისგან ჰქონდა ნათხოვარი, მიხვდება, რომ მთელი რომანტიკა ეკონომიურმა ფაქტორებმა გაუნადგურა და ერთმანეთზე აღარ უდგებათ.

ფილმის დასასრულს ანე ემიგრაციაში მიდის, იქიდან წერილს იწერება, რომ მოეწყო, სასტუმროში დამლაგებლად მუშაობს და ხანდახან მასთან ერთად გატარებული დრო ახსენდება. გორკას, როცა ამ წერილს კითხულობს, ულვაში აქვს. ჩემი აზრით, ეს ყველაზე სევდიანი კადრია ფილმში.

ჩამოვდივარ საქართველოში, თავსახვევს ყელსახვევად ვაქცევ და ვფიქრობ ჩემს შეთხელებულ სამშობლოზე მინუს ერთი ფაროსანით და მომრავლებული მაღალჭერიანი მანქანებით. თუ ყველა ნაციას თავისი დამახასიათებელი სუნი აქვს, ქართველებს ალბათ ტყვიის სუნი გვაქვს.

The Hanged Man

pyreaus_tarot_thoth_QueenCups_HangedMan_HighPriestess_full

კლუბში საუბრობდნენ, რომ თავის დროზე თამაში მონოპოლია მონოპოლისტების გასაკრიტიკებლად შეიქმნა, თუმცა ხალხს მონოპოლია კიდევ უფრო შეაყვარაო. დაფიქრებულხართ რა გავლენას ახდენს ინდივიდის თუ სოციუმის განვითარებაზე სამაგიდო თუ საველე თამაშები? აი, 4 წლის ნიკოლას ისე უყვარს დამალობანას თამაში, რომ  ვხუმრობ ხოლმე, გაიზრდება და ბევრ გოგოს გაუკეთებს იგნორს. ან ბიჭს, გააჩნია.

საველე იქით იყოს, და მაფიოზობანასნაირი თამაშები სხვა პოსტში აქამდეც გამიკრიტკებია. იმიტომ, რომ აგებულია პანიკაზე, ჯერ განაჩენი გამოგაქვთ შემთხვევითობის პრინციპით, მტკიცებულების გარეშე, სიმართლეს კი განაჩენის შემდეგ გებულობ. შეიძლება ავალონის თუ მაქციის თუ რომელიმე მსგავსი საზღვრების მქონე თამაშის სცენარის ავტორსაც სოციუმისთვის საპირისპირო მიზნები ჰქონდა ჩაფიქრებული ან ისევე მემარჯვენე ყოფილიყო, როგორც ერთი იაპონური თამაშის კოპირაიტერი, ტაძრისთვის მონეტების შეწირვაზე რომ არის კონცენტრირებული.

ჯოკრის პერსონაჟმა ტაროთი დამაინტერესა. ესაა ადამიანის პირველი ინკარნაცია, რომელიც სულელია ანუ გამოუცდელი. დემონთან ერთად ყველაზე რთულ კარტად ითვლება. სამაგიეროდ, ჩემი საყვარელი კარტია “ჩამოხრჩობილი კაცი”. თითქოს უმოქმედობაა, თვითმსხვერპლი, დროის მსხვერპლი, მოსწავლის როლი და უკუღმა ყურება. მითუმეტეს, ალ. კროულის საიდეო დასტაში ამობრუნებული სამკუთხედით, Ankh. ერთადერთი ტაროა, რომელიც მაქვს. მეგობარმა მაჩუქა დაბადების დღეზე, შენსავით ჰაეროვანიაო ანუ ხმლის.

გითამაშია ტაროთი არასაწინასწარსამეტყველოდ, არამედ როგორც დავალებად? აი, როგორც “წითელი, ყვითელი, შავი” ან “ჯენგა” ფერებში. წიპა “ოო, ჩამოხრჩობილი კაცი ამომივიდა, არ უნდა გავინძრე.” ან “რეინკარნაცია ამომივიდა და ვარცხნილობა ხომ არ შემეცვალა?” როცა რუტინულ პალასაზე ვარ, იმ ბებერი, გარყვნილი კაცის დასტიდან იდეებს ვეძებ. აბა ფეისბუქი მე არა მაქვს და რამით ხომ უნდა გავერთო.

“იეჭვიანე.
შეიტანე ეჭვი საკუთარ თავში.
იეჭვიანე იმაში, რომ ეჭვიანობ საკუთარ თავზე.
იეჭვიანე ყველაფერში.
იეჭვიანე იმაშიც კი რომ ყველაფერში ეჭვიანობ. ხანდახან გეჩვენება, რომ ყველა ამ შეგნებული ეჭვიანობის მიღმა იმალება ღრმა თვითდაჯერებულობა. მოკალი იგი, დააღრჩე გველი. დეე აღიმართოს ეჭვიანობის თხის რქა.”
მერე რაღაც იყო მელაზეც.

ფინიკოს ოპტიმიზმი

Lingeries და მარინა აბრამოვიჩი

– მომეწონა შენთან ერთად შოპინგი.
– შოპინგი? ჩვენ ხომ მხოლოდ საათნახევარი ვიარეთ..

არა და ორი სავაჭრო ცენტრი მოვატარე ანუკის ჩემთვის ჩულქების ასარჩევად, აი, რეიტუზისდენიანი, მუხლზემაღალი ჩულქების, კაბის ქვეშიდან მხოლოდ მოძრაობის დროს რომ გამოუჩნდებოდა ბოლო.

რაც არ უნდა მომეზომა, ისე დაუღალავად მამხნევებდა, ლინგერიის მაღაზიის გასახდელში ან კაბების სექციაში კი არა, თავი გიფებში მეგონა. აი, წერწეტა გოგოები მოდური ბიუსჰალტერებით როქეთბუქებში რომ წერენ და თან ელებუხარში რომ ცეცხლი სიმეტრიულად გიზგიზებს და ფანჯრიდან ბევრქიმიანი თოვლის ფანტელები მოჩანს.

ლინგერიებით სიარული წიგნებმა შემაყვარეს, ჯერ კიდევ სკოლის მერე ლამპის შუქზე წაკითხულმა ფრანგულმა და გერმანულმა წიგნებმა, ქალებს რომ ანჟელიკები და ნიმფომანიური კორსეტები ეცვათ.

– იცოდე, ამ ბიჭსაც თუ დაკარგავ, არ გაპატიებ! – შეხვედრაზე მიმაცილა ანუკიმ.
ხომ იცი, რომ დავკარგავ მეთქი.

ბიჭუნას უპირატესობა ლამაზი თვალებია, კარგი მახსოვრობა და ანალოგიური ჯიბეა ზეინას კოსტუმზე. საქმე არა ფულშია, საკუთარ თავს თვითონვე მივხედავ, არამედ მის პროდუქტიულ უნარზე გამოირჩეოდეს სხვებისგან.

მოკლედ, არ ვეძებდი ისეთ კავშირს, როგორც მარინა აბრამოვიჩს ექნებოდა ულაისთან, რაიმე პერფორმანსულს, ჭრილობების მიყენება რომ გააესთეტიურა და დაშორებისას არც ჩინეთის დიდ კედელზე მოვაწყობდით ლაშქრობას. ჩვენ უფრო ამ კედელზე შემხვედრი ქვები იყო, მაგრამ ქვების შემჩნევასაც შრომა სჭირდება.

შეხვედრა მეგობრების გარემოცვაში მოაწყო, ეტყობა შინაურული გეგმების დასალინკად. მე ანუკის არჩეული კაბა და წინდები მეცვა. გოგოები ხომ სინამდვილეში ისევ გოგოებს ვეპრანჭებით, თორემ ბიჭები იშვიათად ხვდებიან რეიტუზი გვაცვია თუ ჩულქი, ჩულქი დამჭერზე იქაჩება თუ კანის წებოთი იმაგრება. აი, რაში აინტერესებთ.

სახლში რომ მაცილებდა, უკვე არ მომწონდა, ზედმეტად ექსტრემალური იყო ჩემთვის. ყველა შუქნიშანზე გაზით გაიარა და სავარძლის ქვეშ სანადირო თოფსაც მოვკარი თვალი. ან ვინ იწყებს პირველ პაემანზე ქორწილზე საუბარს?

გზაში თეთრეულზე ვფიქრობდი, თითქოს ქალებმა მეამბოხე ხმები სოციალური წყობიდან გამომდინარე შესაბამისი კაბების ქვეშ თეთრეულებში გადამალეს. მე ვნახე ქალი, ვისაც ზედმეტად ფემინური დეკოლტიანი კაბის ქვეშ ტომბოის ტრუსები ეცვა. დაილოცოს საჯარო საპირფარეშოები.

მარინას პერფორმანსი გამახსენდა ფაშიზმზე, სადაც არტისტი დროის მცირე მონაკვეთში ყველა იმ წამების ფორმას გამოცდიდა საკუთარ ტყავზე, რასაც მესამე რეიხი უტარებდა ტყვეებს. უფრო სწორად, აუდიტორია, სადაც ფილმი გადიოდა. 

მაშინ 22 წლისები ვიქნებოდით, კიდევ უფრო ნაკლებად შეუსწავალილი ნორჩი სხეულებით. წამებისთვის არც ერთ ჯგუფელს არ მოგვიშორებია თვალი. სისასტიკეც კი არ გვაკვირვებდა, ყველას გვაკვირვებდა ჩვენი ნორჩი სხეულების შესაძლებლობები. თითქოს ტანსაცმლის შიგნით ვიყოფდით ხელებს და ვლოცულობდით: – არ აგვტკივდეს! არ აგვტკივდეს!

რა შეიძლება გააკეთო მარინას სიკვდილის თამაშების პირველად ყურების მერე? აი, თქვენ რა გაგიკეთებიათ? ნეტა ვინმეს თუ უსვრია მშვილდისარი საკუთარ გულში საყვარელი კაცის ხელით, იმ ცნობილი ფოტოს გამო, კონცეპტის გარეშე რომ აზიარებდნენ სადღაც 5-6-7.. წლების წინ? აი, ჩვენ რომ გამოვედით სამხატვრო ფილმის ჩვენებიდან, ეტამში წავედით ლინგერიების ასარჩევად, თითქოს სალოცავად: – კვლავ შეგვიყვარდეს საკუთარი სხეული, ამინ!

ბერლინის სინდრომი

berlin_syndrome_sundance_still_2_-_publicity_-_h_2017

მე არ ვიცი საავტორო უფლება გააჩნია თუ არა აწ უკვე ხალხურად ქცეულ ფრაზას, – “პრობლემა ჩემშია, წარსულის გამო სიყვარულის მეშინია”, – ან ოდესმე გულწრფელი დაშორების წყარო თუ იყო, მაგრამ სადღეისოდ ურთიერთობის ყველაზე ყალბ, მაგრამ ეთიკურ ეპილოგად ითვლება, რადგან ქვეტექსტად დაზარალებულთან ახდენს თვითიდენთიფიკაციას, მეც დამშორებიანო. ან მაჩვენეთ სად არის ამდენი საბედისწერო ქალი ქალაქში, ასე მგონია ერთი სახე აქვთ. საბოლოო ჯამში ფრაზა იმდენად ვირუსული აღმოჩნდა, რომ ყოველ ჯერზე, როცა ვისმენ საშიში სიყვარულის შესახებ, ვფანტაზიორობ კადრს ჰორორ ფილმის ჟანრში: ბიჭი წევს აწმყო პარტნიორთან ერთად ლოგინში და საწოლის ქვეშ შეხედვის ეშინია, იქ დაბუდებული ყოფილი პარტნიორის აჩრდილის გამო. 

იმის მიუხედავად, რომ წიგნში, და იგივე სახელის მქონე ფილმში “ბერლინის სინდრომი”, ეს კიჩი ფრაზა არ არის ნახსენები და პოლიტიკური ქვეტექსტებიც კი ლაითმოტივად თუა ჩატვირთული, პოსტ ფაშისტურ უსიყვარულობისკენ მამისამართებს. ფაშისტური პროლოგის მქონე ბერლინმა საკუთარი თავისადმი სიყვარული იმდენად შეინანა, წარსულის გადახარშვას უცხოელებთან ინტეგრირებული მსუბუქი ფლირტით, ლიბერალური სავიზო რეჟიმით ცდილობს. ანუ ქალაქი ისევე იქცევა, როგორც ადამიანები ვიქცევით ხოლმე განქორწინებისას. ძლიერ ურთიერთობებს ვანაცვლებთ მსუბუქი ურთიერთობებით, და ვერ ვხვდებით, რომ მსუბუქთან კონტრასტით ძლიერი კიდევ მეტად ძლიერი გამოჩნდება და ამით წარსული მოჩანს ავტორიტეტი. ფილმი გადაღებულია გედეერის ბერლინის არქიტექტორულ ძეგლებში, რაიონში, სადაც კედელი იმდენად კალუსტროფობიული აღმოჩნდა, მონატრებულ მადაზე თითქოს თავად შენობები ისრუტავენ აქ ფეხგადმოდგმულ ტურისტებს.

ავტორმა აზრის გადმოსაცემად, გვაჩვენა გდრ ბერლინელი მანიაკის პერსონაჟი, რომელსაც ბავშვობაში დედა უკეთეს მხარეს გაექცა და ტურისტებზე გაუჩინა ფეტიში. დღისით ის ფორმალური ინგლისურის პედაგოგი გახლავთ, საღამოობით კი სახლში ვან ნაით სთენდით იტყუებს უცხოელ გოგოებს, ხოლო მეორე დილით სახლის კარებს უკეტავს რომ არ გაიქცნენ. მანიაკის ერთ-ერთი უცხოელი მსხვერპლი და ფილმის პირველადი პერსონაჟი ბერლინში გდრ შენობების ფოტოგრაფირების სურვილმა ჩამოიყვანა. რატომ უკავიათ ტურისტებს კამერებიო? იმიტომ, რომ ჩხაკუნით გაუცხოების უხერხულობა დაფარონო, – არის ასეთი თეორიაც, მგონი ისევ გერმანელისგან. როცა ტურისტი უკვე გდრის ცივი ოთახების ტყვედ იქცევა, შეიძლება ჩავთვალოთ, რომ, როგორც ნამდვილმა არტისტმა, კედლის რომანტიკული კლაუსტროფობია, საკუთარ თავზე გამოსცადა, ლოგინის ქვეშ შეიხედა.