არაფერი

ნოტების შემდეგ მე ხელს ვადებ სარკეებს,
რომლებიც ტივტივებს,
ფეხებით ასფალტზე.
მოვზომავ მანძილებს, ის კიდევ მიპირებს:
ფიქრებით, ღილებით, ზენიტის ფერებით,
უშნოდ წაწვეტილი
ტელე მავთულებით,
ძველი მონეტებით, –
მიპირებს ჩაძირვას.
ჰოდა, მაგონდება ღმერთის სახელებით,
თუ გინდა მიწამე.
ფილტვებში ვიძახი სხვადასხვა სახელებს,
რომლებშიც მაწამეს.
გჯერა თუ მიწამეს
გკოცნიდი ფინიად,
გკოცნიდი ხატებზე, ჯვრებზე და კედლებზე,
რწმენები მიდიან.
რჩებიან ფერადი მიწის კიდეები,
ჩვენი იდეები.
დღეს არ უწვიმია,
მალე დამთავრდება
ტკივილი.
წამოვა სისხლი.
მწამს.

2009წელი 

ლექსები

შეხედე!

ჩამოეღვენთა მზე და ჩვენ

პირები შევუშვირეთ.

მუცლის ღრმულებში ვიგრძენით სითბო.

ნამგალიანი ბაბუაჩვენი

ბრუნდება თივის ნაფოტებიდან.

 

ჩიტები

სველ ზეწრებს ქარი წურავს მოაჯირებზე,

და მე, მის გასწვრივ, ზეწრებიდან ვუყურებ მიმეზისს.

შეხედე ცას! მოფრინავენ

შორეული აღმოსავლეთიდან.

 

ზეთი 

შემოვაკერე ჰელიუმის ბუშტებს ძაფები.

თითი დამადე საფეთქელზე.

თორემ უზეთოდ დარჩენილი ტვინი ჭრაჭუნობს

და ექსპონატად დაკიდული ცრემლი ჩხარუნობს:

ჭრაჭ-ჭრუჭ!

ჭრაჭ-ჭრუჭ!

 

ტყის ქოხში

გაზქურაზე

სველ ფეხებს ვიშრობთ.

ჩაიდანი ყვირის.

შორეთიდან

თოფის ხმა იყო

ჩიტებზე მონადირის.

….

ალქაჯი ტყის

სისხლიან მდელოს

უყურებს და ტირის:

ახლახანს მოვრწყე.

ფანტაზიამდე

ფანტაზიიდან ჩაიგუბე ჰაერი პირში

გადმოაფურთხო დედამიწას უკვე მთვარიდან.

რადგან გაიგო, შენს შექმნამდე როგორ რა იყო.

 

ფანტაზიამდე თამაშობდი ვარსკვლავთ ჭადრაკებს

მტვრიან სივრცეში გამაკეთე ექსპერიმენტად

და თამაშისას ატომები უცებ გაიყო.

 

ასე შეიქმნა დედამიწა და მოვიგონეთ ,

გამოვიგონეთ, რომ სიცოცხლე არსებობს მასზე.

რომ არსებობენ მუსიკების ნაწილაკები გალობის გარდა.

 

გამოვიგონეთ რომ სამოთხეს დავცილდით უცებ,

რადგანაც ხილი, აკრძალული, ლანდებას იწვევს,

გამოიგონა ევამაც ის, რადგანაც მგავდა.

 

გამოვიგონეთ სახელები და პოლიტიკა,

სინამდვილეში რელიგია მხოლოდ ერთია

და წარმოსახვა ფანტაზიის ანარეკლია.

 

ფანტაზიამდე თამაშობდა ჩემი ატომით, –

იხლიჩებოდა და სკდებოდა იგი მუსიკად,

და წუილამდე დაბადება მტვერში ძნელია.

 

ფანტაზიიდან წამოვიღე ახალი მტვერი.

მე ატომს ვხლიჩავ.

2009 წელი. 

კოსმონავტი

კოსმონავტი, მას შემდეგ რაც
ჩამოვიდა დედამიწაზე,
თითქოს წაეღო წნევიან ქარებს.

წაბარბაცდა.

შეხედე მისკენ მიშვერილ ხალხებს:
ნახე კოსმოსი? მოერიეო?

კოსმონავტი კი უშვერს იარებს:
”მოვკალი ღმერთი!
და ახლა მისი აჩრდილი დამდევს!”

უმიზეზო საუზმეზე მოტანილი ფორთოხალი

  უმიზეზოდ ვარ

გადავიფარე დაჭმუჭნული ჩემი კოფთა.

მესიჯებს შორის ვადუღებ ჩაის

და დასერილ პიანინოს თითებით ვფხაჭნი.

შენ მიზელ მუცელს და იქიდან

ამოგაქვს კარმა.

წამიერად ადუღებ ჩაის.

სითბოს  ვსუნთქავ

დამერე კოცნით გადამაქვს შენში

დაორთქლილი ახალი ნერწყვი.

 

30. 08. 2010.

 

საუზმე უცხოსთან

 

კოპლებიანი კაბა..

ცრემლებისგან საღებავით დასვრილი

ბალიშის პირი უცხოელის

და კამერით მოსეირნე ასფალტზე.

შენ ბრუნდები სახლში ყავისთვის.

ყავის ნალექით გენეტალიებთან

დაგილაქავდა კაბა.

მუხლების ქვეშ მოსეირნე ხელები და

ოთახში ზოზინით შემოვიდა კატა, –

სხეულის წელვით.
იმ სახლში ადამიანებიც

მისნაირად ამთქნარებდნენ.

 

05.09. 2010.

 

დასაქოქი ფორთოხალი

 

ვამბობ, რომ ძალიან მინდა რომ გნახო.

შენც ინერციით იგივეს ამბობ.

პულტი, რომლითაც არეგულირებ

გონების არხებს,

გონების ხარისხს,

გრძნობის სიმკვეთრეს,

გრძნობების ხმაურს,

ძვირია, ის შესწავლილი გონება ჯდება.

06.09.2010.

მე კიბორგი ვარ

 

1. ვთამაშობ ფიქრით:

ეს მე არა ვარ ან ყოველ დილას

საუზმის ფონზე გაზეთებს

ვფურცლავ და პოსტერებს

ვათვალიერებ იმ სახლში,

სადაც არაა სარკე.

2008.

2. დისტანციური მართვის ადამიანები

ოთახებში ლაგდებიან.

და საბნის ქვეშ ლოგინებს ავსებენ,

დილით რომ იმართონ.

ხდება რღვევა.

ცვლილებებამდე ღიმილი რჩება.

მიყვარდი(თ.

05.09.2010

3. ვიგონებ სითბოს

ხელოვნური რომ არ გეგონოთ.

ვაჭარბებ.

მივუბრუნდი ქრისტეს

შენგან არაფერი მინდა.

ამინ.

12.03.11.



მე რომ არიმანი ვიყო

მე რომ არიმანი ვიყო,
ვერტიკალურ მდგომარეობას
მივიღებდი და ეთერი
აღარ გვეტკინებოდა.
შევიდოდი შენში და დავღრღნიდი
არსებულ ღრუბლებს შენამდე.
ღრუბლები ხომ ისეთი უსარგებლოა.

მაგრამ მე არიმანი არ ვარ.
ის ჩემშია.
შენ ჩემშია.
და მე, ჩვენ,
სპირალის მსგავსად
შრეებს გავდივართ,
ოცნებას მაძლევ, და ვინ იცის
აღმა თუ ჩაღმა.

მარტის ჰაიკუ

ღმერთები მეცხრე სართულიდან
გაუწურავ ღრუბლებს ფენენ
უშპილკო ცაზე.

სარეცხის თოკზე დაკიდებულ
წვიმის წვეთების ქვეშ
მისველდება შუბლი დროდადრო.

დიასახლისი აივანზე გამოდის და
ქართან ერთად თეთრეულს წურავს
უშპილკო თოკებზე.

მე ფეხის წვერებზე ვდგები და
ვშლი შუბლს,
რათა წვეთები შიგნით შევიდეს.

დროდადრო თითებით ვიწურავ
თვალებს და ასფალტს
ჩუმად ვუტოვებ ლაქას.

ძილის პირული

ვიძინებ.
ქმარო, ჩააქრე შუქი,
სანამ დაწვები.
მომახვიე სერი ქურთუკი და
მომიყევი ზღაპარი:
როგორ გიყვარდი,
მიყვარდი.
ვიძინებ.
იძინებ.
ვიძინებ.
დილით უჩემოდ გრჩება
სერი ქურთუკი.
ჩუ!

აკვარიუმის თევზი

გაცურე.
ფარფლისგან ნაგრძნობი სისველით
ოკეანეში,
რომელსაც აკვარიუმი ჰქვია.

მე მუნჯი ვარ.
დავიმუნჯე მე დავამუნჯეთ ჩვენ
დამამუნჯე შენ დამამუნჯეთ თქვენ
დამამუნჯა მან დამამუნჯეს მათ

დუმილი ოქრიაო, ხო?
დუმილი ბოღმაა.
ე.ი. ბოღმით ბევრ რამეს ვიყიდი.

ყელში შეჯგუფებული ბგერების ხროვა და
ბურთად ქცევა.

გაცურე.
ფარფლისგან ნაგრძნობი სისველით
აკვარიუმში,
რომელსაც ოკეანე ჰქვია.