თხრობის ინსტინქტებზედ

შეიძლება ერთხელაც, როცა პენსიაზე გავალ და შვილიშვილთა ერთადერთი სადარდებელი ჩემი წვალება იქნება, გავთალო ფანქარი და მემუარები ვწერო იმ დრამატულ დროზე, როცა სამსახურის საძიებლად გასაუბრებებზე დავდიოდი. გასაუბრებების ადგილი ზოგჯერ მრავალფეროვნებით გამოირჩეოდა და გასცდენია ოფისურ ფარგლებს: ჩატარებულა ქალაქგარეთ, ექსტრემალური სიტუაციების შექმნისთვის; კაფეში, რადგან სჯეროდათ, რომ მეგობრული აურის მიღებისას სამსახურის მძიებელი იდეებით აღივსებოდა; აი, დღეს მაკდონალდსშიც დამპატიჟეს ყავაზე, სადაც ინტერნაციონალური შთაბეჭდილების შექმნას შევეცდები და სხვა.
რუტინული შეკითხვებისგან განსხვავებით, ხშირად დაინტერესებულან სარწმუნოებით, ბავშვობის დეტალებით, არ დამავიწყდება შესავსები ბლანკი, სადაც ასაკის გასვრივ ზოდიაქოს მითითება იყო საჭირო. თუმცა სამსახურის დატოვება არასდროს მქონია პომპეზური ან რამენაირად აღსანიშნი, გარდა ბავშვობაში პიცერიაში ჩადენილი საიდუმლოსი, წამოსვლის წინ რომ უზარმაზარი პორციები მივირთვი და ისე გამოვიპარე. თავი ონავარი გოგო მეგონა, ნიავებით თვალებში.
გამომიცდია ფილმის პერსონაჟივით გასაუბრებაზე შემთხვევით დამგზავრებული დამქირავებელი, ვისაც იმდენი ველაპარაკე საკუთარ თავსა და მიმავალ ვაკანსიაზე, წარმოიდგინეთ, როგორ მომერიდებოდა საკრალური ფრაზისას: “მე იმ ორგანიზაციის დირექტორი ვარ”. რა თქმა უნდა, სამსახური მაინც შემომთავაზა და ახლაც კომედიით ვიხსენებთ ამბავს. მორგში ბავშვებთან წუწაობის დროსაც კი გამომიცდია სამსახურის მიღება, თავი რომ სველი გაქვს და მიცვალებულივით ლურჯი. მაგრამ ამბავი, რომელიც ბოლოს შემემთხვა, ყველაზე კომიკური მგონია:
წარმოიდგინეთ, მივდივარ იმდენად სოლიდურად ჩაცმული, რომ ჩემი სერიოზულობა გამოიხატოს, სახლში დაბრუნებისას კი თითქოს ლოგინის კიდეზე დაღლილი უნდა ჩამოვჯდე, წვივები ერთმანეთზე გადავაჯვარედინო, ქუსლიანი ფეხსაცმელი გავიძრო და თითებთან მასაჟი გავიკეთო, – აუცილებელი რიტუალია. ამ დროს კი გამსაუბრებელი მიყვება თავისი ოჯახის ისტორიებს 40 წუთის მანძილზე ტირილით და მისი დაწყნარება მიწევს. მერე იყო დადევნებული წერილები, რომ არავის მოვუყვე და თავის მოკვლის მუქარა.
მეც, რა თქმა უნდა, ვაჯერებ, რომ საიდუმლოს შენახვა ვიცი, და ამავე დროს ვითომ ვაჯერებ თავს, რომ ბლოგერებს სულაც არ გვიყვარს თხრობა. არა და ძალიან მიყვარს თხრობა. შეიძლება ერთხელაც, როცა პენსიაზე გავალ და ჩემი დამქირავებლები მკვდრები იქნებიან ან შვილიშვილთაგან ნაწამებნი, გავთალო ფანქარი და მემუარები ვწერო იმ კომიკურ დროზე, როცა სამსახურის საძიებლად გასაუბრებებზე დავდიოდი. თან მიხაროდეს, რომ პენსიაზე ვარ და აწი რასაც მინდა იმას ვაკეთებ.

tumblr_n2a9tvAtkF1qb94kko1_1280-1024x768

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s