დედას

დედას ვეჩხუბე.
ხანდახან მგონია, რომ ხასიათი არ აქვს. უხასიათოს ვერ ვიტყვი, ეგეც კი არ აქვს.
ვფიქრობ, რამე სიტყვა შევუსაბამო და მგონია, იმდენი ხასიათი ჩადო ჩემში, მერე მეორე შვილში, რომ ამოიწურა, გაქრა.
ეტყობა ამას გრძნობს და ახლა მხოლოდ ჩვენით არსებობს.
ამ ბოლო დროს ტკივილები  დასჩემდა, მაგრამ ექიმთან არ მიდის. ამბობს, ფული უნდა შეგვინახოს და გაგვზარდოს. მაგრამ კითხვას არ სვამს: რა მინდა?
ფიქრობს, რომ არ მიყვარს. მე კი არ ვიცი თუ მიყვარს.
იმდენად გაქრა, რომ მენატრება, ვიდრე მიყვარს.

2 responses to “დედას

  1. ტკივილიანი პოსტია…არც ვიცი, რა დაგიწერო. რევაზ ინანიშვილმა თქვა, ჩვენ ყველა თავსაფრიანი დედაკაცების შვილები ვართო…მე არასდროს მიჩხუბია დედასთან, ვერ მოესწრო ჩემს იმ ასაკამდე გაზრდას, რომ მეჩხუბა, აი ბებოსთან კი მიჩხუბია ხოლმე და რომ იცოდე, როგორ მკლავს ამის გახსენება ახლა, როცა აღარაა…

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s