ისტორია გასაყარისა

ინდური ზღაპრის მოტივზე, სიამაყით აღვნიშნავ, რომ მე პირველი ვარ სამი ამოსუნთქვითა და ამდენიმე კივილით. თუმცა პირველობას ჩემი და იბრალებს, – ერთმანეთს ვგავართ, – ავერეოდითო. ერთდროულად არც კი ვახველებთ. ოჯახს უტანსაცმლოდ მივუწვენივართ და ერთმანეთს დავაგლიჯეთ ღინღილა თმები. ხელების შეგვეშინდა და რაც მეტად გვეშინოდა, მეტად ვაგლეჯდით.
– გოგო რომ გაჩნდეს? – ისე ეშინოდა ოჯახს, მშიშარას არ მოუგვიანდესო და ორი გოგო გავჩნდით, ორი ისტორიკოსი. თუ ვიცით, რომ ისტორია ერის შერცხვენაა, ოჯახურ ჭრილში მშობლები იმიტომ აჩენენ ბავშვებს, რომ თაობიდან თაობას გადაეცეს ოჯახის შერცხვენის ისტორიები. გოგოს დაბადებას კი იმიტომ შიშობენ, რომ შერცხვენის ამბავი დახურული სივრციდან სხვა ოჯახში გავა. ხოლო თუ დაბადების გაუგებრობას რელიგის მასშტაბით ვნახავთ, დედას სიცოცხლისთვის კი არ უნდა ვუთხრათ მადლობა, არამედ სიკვდილისთვის, მომაკვდავობა რომ გვაჩუქა.
საჩუქარზე გამახსენდა, დედაჩემი მამაჩემის იუბილეზე მოკვდა. ტორტი გამოუცხო და სანამ გაჭრიდნენ, შიგნით ჰაერი აღარ ეყო და გაიგუდა. ისედაც მზითვი იყო. ნამდვილი მზითვი. თავის დას მიჰყოლია ბატონების ოჯახში. მანამდე, სიამაყით აღვნიშნავ, რომ მსოფლიოში ყველაზე ძველ ხელობას მისდევდა.
სამაგიეროდ, ოჯახში მუდამ სიყვარული და დემოკრატია სუფევდა. ყური მომიკრავს, დემოკრატია ისაა, დიქტატორს შენი ნებით რომ ირჩევო. სიყვარული კი თავად მივხვდი, ბულვარში მეყვავილეს ყვავილები რომ გაასაღებინო, შემდგომ სახლის გასაღების გამო, ბოლოს მწვანილები შენზე რომ გაასაღოს.
ერთხელაც დას ყმაწვილი შეუყვარდა. ვიღაც ვიგინდარა, თანაც ლოთი. ბიჭი პირად გრძნობებზე მიჯაჭვული იყო, ეგოისტებს რომ ეძახით. ისეთი, ვნებასა და სიყვარულს, მხოლოდ ონანიზმისას რომ აერთიანებს. სამაგიეროდ, დამახასიათებელი ნაკვთები ჰქონდა. თუმცა მეტროთი მგზავრობისას მისი სახეც პასპორტის ფოტოს ჰგავდა.
დები გავიყავით, გუდა-ნაბადი ავიკიდეთ და აბრიან გზაჯვარედინთან დავდექით: ”იქით – სიკვდილი, აქეთ – ჩამოხრჩობა”. იქ, სადაც დები იყოფიან, ინდივიდუალურ ზღაპრებს ქმნიან.
ფული არც ერთს გვყოფნიდა: ორი ადამიანისას ვჭამდით და ვმუშაობდით ნახევარ-ნახევარ განაკვეთზე, მასში არასდროს ჩაგვიდია მთელი გული. ჩვენ ის ვართ, ვისზეც მასწავლებელი ამბობდა, უნიჭოები არიან, მაგრამ არა ზარმაცებიო. ხალხთან ორგულნი არ ვყოფილვართ, უბრალოდ გული ნახევარ-ნახევარი გვქონდა. ერთმანეთის დადებულ პირობებს ვარღვევდით და მათ აქეთ ვადანაშაულებდით: თუ ერთმანეთისგან ვერ გაგირჩევივართ, ჩვენი ღირსი არა ხართ მეთქი. ამიტომ მეგობრები თითქმის არ გვყავდა და როცა ერთმანეთს ვხვდებოდით, საკუთარი გაყრის ისტორიებს ვყვებოდით. ხალხს კი ეგონა, საკუთარ თავთან ვსაუბრობდი.
წარმოდგენა არ მაქვს ისტორია როგორ დავამთავრო. პირველ პირში არ ვწერდე, თავს მოვიკლავდი.

3 responses to “ისტორია გასაყარისა

  1. მე–თი წერა რატომღაც ყველაზე მოსახერხებელი მგონია, ერთი ეგაა როცა ვკითხულობ უნებლიედ ძალიან ვენდობი ხოლმე ავტორს, მგონია რომ ვერაფერს მოიგონებდა პირველ პირში, სისულელეა ვიცი.

    მომენატრა შენი ბლოგი და რამდენი რამ მქონია წასაკითხი.

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s