with love in jigolo

მას შემდეგ, რაც ღმერთმა განდევნილი სულები ღორებში ჩაამწყვდია, ქატოს ჭამა დაიწყეს.
იმ სოფელში ერთი ფერმერი ცხოვრობდა, ჟიგოლო ერქვა. ყოველ დილით ღორებს შეავლებდა თვალს, ტალახიდან თუ ამოჰყვეს ტანიო და მოსუქების მიზნით ქატოს უყრიდა.
დანაყრებულ ღორებს კლავდა და სჭამდა.
თუ ღორები ქატოს სჭამდნენ, ჟიგოლო – ღორებს, ანუ ჟიგოლო ქატოს სჭამდა.
ნაირ-ნაირი ღორები ჰყავდა: შავ-თეთრი გინდოდა თუ შავი და თეთრი.
ერთხელაც ხორცის ჭამა მოსწყინდა, თავის ჟიგულს მოაჯდა და მეზობელი სოფლისკენ გააჭენა, რადგან იმ სოფელში ყველანი ღორებსა სჭამდნენ.
გზად მწვანე ბალახს წააწყდა, თუმცა მწვანის არსებობა მანამდე არ იცოდა. გაუკვირდა და დიასახლისს მიუკაკუნა, რომელიც ჭიშკართან ცომიანი ხელებით გამოვიდა.
ქალს ეგრევე შეუყვარდა ჟიგოლო. აქ შეიძლება მეთქვა მთელი გულითო, მაგრამ ინფარქტგადატანილ ქალს სულაც არ ჰქონდა გული მრთელი.
ასე ამბობდა მაინც, გულგატეხილი ქალი ვარო.
ქალი ჟიგოლოს პერიოდულად უგზავნიდა ფქვილისგან დამზადებულ მჭადებს, ჯვარს გაუკრავდა ხოლმე მასზე, ხორბლის ლუდს მიატანინებდა და სიგარეტს მოუხვევდა.
ჟიგოლოც, თავის მხრივ, ქატოსგან მოსუქებულ ხორცს უყოფდა ხორბლის თავ-თავივით სიფრიფანა ქალს კაბაში და ეს ორნი ერთად იზილებოდნენ.
მთების იქით წააწვენდა ხოლმე და შორიდან ღმერთი მათ ერთმანეთში ზელდა, ზელდა და ზელდა. იქამდე მაინც, სანამ შვილიშვილები არ გამოიზილნენ.
ზღაპარი ქატოთი და ფქვილით დაიწყო, მაგრამ სკლეროზნარევი მოგონებით დასრულდა, იყო თუ არ იყო რაო.
(ტრილოგიის დასასრული.)

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s