ბებიები

კანზე ღია წითელი ლაქები ჰქონდა.
შაჰმათის თამაშის დროს შევამჩნიე.
დავდგებოდი სარკის წინ და ვოცნებობდი, ამ უჩვეულო ლაქებს ჩემთვისაც გამოეყარა.
ერთხელაც აბაზანიდან გამოსულმა ხელებს შევხედე, წვრილი წითელი ხალები გამომსვლოდა, მაგრამ პირველი გაფიქრებიდან ახდენამდე წლები გავიდა.
დიახ, მე მჯერა, რომ აზრებით სპეციალურად გამოვიყარე.
წლების მანძილზე კი ბევრი შეიცვალა.
ქეთო ბებო გარდაიცვალა, მე კი მის ყოველ წითელ ლაქას ისე ვიმახსოვრებდი, რომ 15 წლის მერეც შემიძლია დავხაზო.

მამა ამბობს, რომ მოკვდა, ჩემი ბრალია.
რა მაინცდამაინც იმ დღეს ავიტეხე ბანბიქტონის თამაში 70-ს გადაცილებულ ქალთან.
დედა ამბობს, რომ ბევრი ხილი ჭამა, მაშინ, როცა ჰავა გამოიცვალა.
წლები იყო სახლიდან არ გასულა და უცებ მაღალმთიან რეგიონში მოხვდა. კი გახალისდაო, იხსენებს ხოლმე.
ზამთრისთვის ქეთო ბებო და მამაჩემი დედა ერთად ემზადებოდნენ.
მერე ჩვენ თბილისში წამოვედით და ბებიები მარტო დავტოვეთ.
არასდროს მიფიქრია მისთვის რამე მეთქვა უხეშად, პირიქით, დიდ პატივს ვცემდი, მაგრამ ეთერი ბებოს ვადარებდი.
ვამბობდი: ის უფრო მიყვარს. რადგან ჩვენთან არ ცხოვრობს.
თან ქეთოს სილამაზეს მაინც ყველა ხაზს უსვამდა, მე კი სულ მინდოდა მეეჭვიანებინა და ეთერზე დავიწყებდი ხოლმე საუბარს:
ქეთო ბებო, ნახე, ეთერი ბებო რა ლამაზია.
ისედაც, დედა რომ გათხოვდა, დედამთილზე ეჭვიანობდა.
დედაჩემი “დედას” რომ დაიძახებდა, ორივე მიტრიალდებოდა და თურმე დედამთილს ეძახდა.
მე კი სადისტურად, აი, მსიამოვნებდა, რომ ეჭვიანობდა.
ისევ სოფელში რომ დავბრუნდით, ვაპირებდი მეთქვა, რომ მიყვარს, მაგრამ სიტუაცია არ ჩამივარდა.
სანაცვლოდ კი ვკითხე: “წამო, ბანბიქტონი ვითამაშოთ”.

ისე უხაროდა, რომ საჭირო იყო, სიმღერის ხასიათზე მოვიდა.
დახვეწილი ქალი იყო. მწყობრი მანერებით.
დიდ მნიშვნელობას აქცევდა დეტალებს და გვიან გათხოვდა.
ეთერს უფრო პრობლემური ცხოვრება ჰქონდა.
ოჯახი ადრე შექმნა და დაენგრა კიდეც.
მერე ქეთოს გული გაეხა, იმდეჯერ, რომ ბოლო ორი თვე მხოლოდ წინა კედლით ცოცხლობდა.
როცა უკვე აღარ ესმოდა, დავუდგებოდი წინ და ლაპარაკი მინდოდა, მაგრამ სიტუაცია არ გამომდიოდა.
სანამ მოკვდებოდა, ბარგი ჩავალაგეთ.
როცა მოკვდა, არ მიტირია, მუცელი ამტკივდა.
ასე ვიცი, როცა ვნერვიულობ.
დედის მამიდა აღდგომობით მოგვყვებოდა საფლავზე, გემრმიელ პასკებს აცხობდა და ისე.
იქ ერთი მოხუცი კაცი ვნახეთ, ცოლისთვის სადღაც მოგლეჯილი ია მიჰქონდა.
გამიკვირდა, მოსაკრეფად როგორ დაიხარა.
მერე მამიდასაც სკლეროზი დაემართა და ლოგინად ჩავარდა.
ვისმენდი სადღეგრძელოებს, რომ წინაპრები გვხედავენ და ესმით.
ეს მათ გამოიგონეს, ვისაც ბევრი დარჩა სათქმელი თავის გასამართლებლად.
გადავწყვიტე არასდროს დავბერდე.
და მუცელი მხოლოდ მშობიერობისას მეტკინოს.
ასე მარტივად.

მსგავს თემებზე: მე
მუნჯი
სახლი, რომელშიც ვიპარებოდი

3 responses to “ბებიები

  1. ძალიან კარგი დიზაინია საიტის მაგრამ თვალებს მტკენს კითხვისას იქნებ გაითვალისწინო 🙂

  2. რაც შეეხება ნაწარმოებს სასიამოვნოდ მოსაწყენია დაჯექი ერთი ბოთლი ლუდი დაიდგი და იკაიფე გენიალურია დაახლოებით ისე როგორც ბუკოვსკის ცეკვა ფარდებთან

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s