ყოფილი მეგობრების შესახებ

#1. იმდენად გამხდარი იყო, მიკვირდა, თავისი ზომის ტანსაცმელს სად იშოვნიდა. არც ეძებდა. მხრებზე ფართო და მძიმე პალტო აწვა. რომ ვუყურებდი, მხრები მტკიოდა. თითქოს გადმომედოო ზეწოლა და მოვიხარე.

 ჩემს წინ იდგა. კბილებით ტუჩებს იკვნეტდა. კანს ისე ჭამდა, თითქოს მთელი ტანი თავადვე შეეჭამა, მოენელა და ტუჩებს დესერტად აყოლებდა. მის ხმას ვაყოლებდი თითებს.

იხდიდა თანდათან. ჯერ ქუდი მოიხსნა, ბერეტივით რომ ედო თავზე, შუბლთან. მერე ღილების შეხსნა დაიწყო. თან აგრძელებდა მონოტონურად საუბარს საკუთარ სამსახურზე და ვინაიდან უავეჯო შენობა იყო, პარალელურად სივრცე სმენით აღიქმებოდა, – იმეორებდა ექო მის ნათქვამს. ექოს სიმძლავრით სივრცის გაზომვა თუ შეიძლება მეთქი, დავფიქრდი.

ვფიქრობ, მისი მონოტონური საუბარი უკვე ბოდვას გავდა. ბოდვა რეფლექსია. ტუჩებს კვნეტავს გავს და თითებით ხელებს ჭმუჭნის.

შეიძლება შეგეხო მეთქი, – ვიკითხე, რადგან ვიცოდი, უცნაურად მოეჩვენებოდა ჩემი შეხება. პასუხს დიდხანს ველოდებოდი. სიმართლე ისაა, რომ მისი კანის სიგლუვე თუ ხორკლიანობა მსურდა გამეგო. ამისთვის ხელი საშუალო სისწრაფით მოვუსვი. სისწრაფე ან სინელე არასწორ შედეგს მომცემდა. გაარკვიეო, – მკითხა. თავი დავუხარე.

სივრცის გარდა დროსაც აღვიქვამდი მისი ფეხის ბაკუნის რიტმში. შეიძლება ითქვას, სივრცის და დროის შერძნებას ის მაძლევდა, მაგრამ ის ისეთი გამხდარი იყო, ცოტა ხანში მიილია და გაქრა.

=0=

#2. მეორეს გადახატვის პათოლოგიური სურვილი ჰქონდა.

ვერ ვიტყვი, რომ საკუთარი თვისებები არ გააჩნდა, მეტიც, დაავადება მის გარეშე ვერ იპოვნიდა ასე მრავალფეროვან გამოვლინებებს.

ხშირად წინადადებას შუა გზაში წყვეტდა და საპირისპირო დებულების მტკიცებას იწყებდა, იქამდე, სანამ მასაც გაწყვეტდა და პირველს უბრუნდებოდა. ამას საკუთარი ცვალებადობით ხსნიდა და წუწუნებდა: ”ჩემი არ ესმით, ნეტა მუდმივა ვიყო”.

ყველაფერთან ერთად ხანმოკლე მეხსიერებაც ჰქონდა. მისი აღქმული პიროვნებები სიუჟეტებთან ერთად დახშულ წრეში მოძრაობდნენ და ფიგურირებდნენ, სანამ მათი ენერგიიდან განტვირთვა არ მოხდებოდა.

იცვლებოდა თავად, მაგრამ არა მისი გარემო. იქ, სადაც ახალი არაფერია, შეძენილი მოქმედების გამეორების წინაშე აყენებდა. ჰოდა, მასაც გადახატვის პათოლოგიური სურვილი ჰქონდა. ნიჭიც.

ზოგი კრიტიკოსი იმასაც წერდა, რომ ხელოვნებაა სიგიჟე და თუ არ იგიჟე.. მე კი მგონია, მას უბრალოდ ჩვევები ჰქონდა.

ჩვევების ქონა ნიშნავს გაუცხოვებას მსვლელ გარემოსთან იმით, რომ გახდე სტატიკური და გაშტერდე. მივხვდი, რომ მისი ცვალებადობაც წარსულის რეპროდუქციიდან იყო აღებული. აიღო და წრეზე წავიდა.

დროთა განმავლობაში დავცილდით უბრალო მიზეზის გამო: დროში ავცდით.

One response to “ყოფილი მეგობრების შესახებ

  1. რა მაგარია, როცა შენ ბლოგზე შემოვდივარ და ერთზე მეტი პოსტი მაქვს წასაკითხი.
    ვგიჟდები აქაურობაზე ❤

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s