თვითსინანული


მინდა ვიყვირო, რომ შევცდი. პასუხად მივიღო, დამცირება და თვითსინანული არ მოვიშირო.
ფეხებში მებლანდება ფოთლები და დედამიწის ქერქის ხორცმეტები. დამძიმებული ხელებით მიწას ვეყრდნობი, სახისკენ რომ მიექანებიან და გულაღმა ვვარდები. თავზე ზეწარივით გადავიხურე თმა. აქერცლილი ტუჩები გულივით მიფეთქავს. ირიბი სახით აღვიქვამ ფერებს. ვხედავ აზრებს კადრებად. თვითსინანული მაქვს. მორჩა.
მივხვდი, უხილავ მკვლელობას ჩავდივარ. მკვლელობას, რომელსაც ვერავინ ხედავს. არც ობიექტმა იცის ამის შესახებ. მეც არ ვიცი ვინაა ობიექტი. მაგრამ აღვადგენ.
მოდი, პლანეტების ბედი შევცვალოთო, კონცენტრაცია მივაწვდინოთ იგივე საგანს, – მეუბნება ჩემი თმა. ჰო, ორგანოებს ცალ-ცალკე აღვიქვამ, – დღეს დღესასწაულია: მე თვითსინანული მაქვს.
ამბობს, რომ ყველას თავისი ფუნქცია აქვს, არ ვიფიქრო, რომ არაფრის შეცვლა არ შემიძლია. მე შევეცადე ყველა აზრი უნებლიედ არ მექცია ფიქრად. ვაცნობიერო, ვუყურო, როგორც დამკვირვებელი და დაიწრიტება საცარელში, რომელსაც გონება ჰქვია. ამას ვერ შევძლებო, არ გამაგონო, – ჩავძახი ღეროებს, – და ვურჩევ, დილით გაღვიძებისთანავე ავდგე, ლოგინში არ ვიწრიალო. მოხეტიალე აზრებმა რომ გონება არ გამიფანტოს. ”ჩვენ გავფილტრავთ მას!” – ამბობს სხვა ღერო. შევეცდები ვისწავლო აზრის კონცენტრაცია. ხმაურში რომელიმე ხმა ავარჩიო და მივყვე, ან რომელიმე ავარჩიო და არ მესმოდეს. ”შეამჩნევ, რომ შენ  მბრძანებელი ხარ თავის.” თავი, რომელმაც ჯოჯოხეთი შექმნა სინდისისგან და სინანულის მოცილებით ჯოჯოხეთის გზას ვცდები. მაგრამ იქნებ გადავამეტე ადამიანის ფუნქცია. არც ვინმე მომიკლავს სუიციდური ფიქრებით წეღან. საკუთარ სიკვდილზე ფიქრით. იქნებ სიკვდილი არ მიმეზიდა. სარტრის ბუზებივით იქნებ ცოდვები არ მიმეზიდა.
ვისჯები, რამდენადაც ვისჯი.

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s