უთავო

ჩემგან ღიმილის დანახვა უნდათ,
მე მებურცება თვალები და ვყეფ.

– მომეცით, თეთრი ხელსაწმენდები და ბოთლი არყით
საკუთარი პლასტმასის ჭიქით
ჩემი ბავშვობის თოჯინები უნდა დავათრო.
მე ისინი არა მაქვს მთელი.

დახლთან,
იატაკიდან რამდენიმე სანტიმეტრში ვაქანავებ ფეხებს სკამიდან
ვუჭახუნებ ჭიქას საფერფლეს.

– არ მოწიო, – მეუბნება მამა კვამლიდან
და მარტყამს კანზე მოზომილი განმეორებით.

ვეწევი.
მარტოსულია ჩემი მუცლის ბნელი ფუღურო
და როცა ვკოცნი პირველ შემხვედრს, ხვდება
მუცლის დასპირტულ სიცარიელეს.

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s