წრიული

ნუ გეშინია ჭექა–ქუხილის,
ღმერთი არ არის.
უბრალოდ ასე იგონებენ მასწავლებლები.
არავინ ეფერება მათხოვარ ბავშვებს
ჩემი ქუჩის წინ. ხის კუნძებზე
ვეთამაშები ჯეირანს.

შევუშვირე ხელი
პლიტაზე დენგამტარ სპირალს,
ვსუნთქავდი ჩაიდნიდან გამოსულ ორთქლს
ამინდის ლოდინში.

ვბორძიკობ და
საკუთარ საყელოს ვეყუდები.
ვფიქრობ, გითხრა, რომ
გიღალატე.
მეტი არასდროს გამიშვა მარტო.

გრძნობების ეპილაციას ვიკეთებ.
საყელოებამდე ჩამოწოლილ ქუთუთოებზე,
ვენაში გადასხმულ დეენკაზე,
ფაიფურით შეცვლილ კბილებზე
და მომწონს.

არ მეცინება.
ჩემი ემოციები ფორმას კარგავენ, –
დეფორმირდებიან ოთხკუთხედებად.
მე ვთვლი, იცი ჩემი სისუსტეები
და ამიტომაც ვტრანსფორმირდები.

რენდგენი.
აჩონჩხლილი ძვლების ფონზე
საკუთარ სულს ვხედავ.
–ექიმო, ანთებულ მონიტორს
ხელებს მივადებ! –
მცივა.

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s