უცხო


შენ პირით ასფალტზე, ზურგით ძეგლისკენ, მუჭაში რამდენიმე ფოთლით და სილით წევხარ. მალავ სიშიშვლეს. წამწამებს ახამხამებ მიწაზე და გვი. სუნთქავ ჭიანჭველის ტვირთს, ბორბლებისგან დარჩენილ სიშავეს. იშავებ ტალახისგან სხეულს. გამოიარე რამდენიმე ასეული კილომეტრი ფეხით. მთვარის გავლით მარსიდან. ხარ მახინჯი. ხალხი აკვირდება შენს რკინის გენეტალიებს და გსჯის: „ნახე, წითელი აქვს“. სულაც არ არიან განვითარებულები იქ. ხვდები ადამიანს. ის წუწუნებს, რომ არ არის ამინდი, სიყვარული და დედამიწა წრეა. გიყენებენ მაგიდად, რვეულად, მრავალჯერადი მოხმარების ადამიანად. გარბიხარ. ბრუნდები სახლში. ჩვენ გატანთ წყალს, პროდუქტს ჩვენიანებისთვის, ბატონებად რომ მუშაობენ და ხანდახან ვკონტაქტობთ სკაიპში. მარსის ქვაზე აცხელებ ჩაის. გაკითხავთ სახლში. ვწევართ პირით ასფალტზე, ზურგით ძეგლისკენ, რამდენიმე ფოთლით და სილით. არ ვართ შეჩვეულნი სიშიშვლეს.

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s