ერთხელ სოფელში

მზით გახუნებულ ხრეშზე
ნაბიჯებს ადგამს
დაწითლებულ ზურგზე
ნამგალშემოდებული ქმარი და
ცოლი თითებდატანებით უკოცნის
გაოფლილ სახეს,
შეხებით უშრობს
სველ კისერს და ამბობს:
– ახლახანს მოვრწყე, –
ბალახებზე, სადაც
თავშალი გარბის.

ჩვენ ხორბლის თავთავებში ვწევართ
და სამყურას ვაცლით ფურცლებს,
ვმკითხაობთ,
და გვიხარია, რომ ერთმანეთი გვიყვარს,
იქაც კი, სადაც არაა სარკე.

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s