აეროპორტთან

არქიტექტურა სულებს იტოვებს. აქ ჭიამაიამ დაკარგა დედა. ექსკურსია იყო ახალი ფოტოების შემძენი მოძრაობა და სათბობ მილებს მიუჯდა მერე. გათბა. დათბა.

მოუსმინე მუსიკას. წამწამები მჭიდროდ მიადე კანს. ნაოჭები დაიხაზება. გააღე. შედი. საფეთქელთან გებურცება ძარღვები. გესმის? ეს შენ დადიხარ, უსმენ მუსიკას და თითებ შუა გეღვრება მე.

სხვამ დაიხურა წამწამები ქვემოთ და პროჟექტორის სხივებს მიადო. მწვანე. ლურჯი. მწვანე. ფერადი. თმები არაა სწორი. გრაგნილი. შეხება იყო ცხელი. და გრძელი.

“საუბარი იცი?”

“ჩამოხვედით.”

გადაეცი აზრები გრძნობების გარეშე და თქვი თანხმობა დარჩენილ მანძილზე. აწოწებული სართულები იქნება დამეცეს. სანამ მოკვდები, თავი გეტკინება. კითხვები პოულობს ადრესატს. იკლაკნება თითებში თითები.

“პირველად იყო ქაოსი.”

“იყო.”

მიყვები შენს ცხოვრებას. გისმენ. გეკლაკნება თითებით თმები. მოყევი.

“დედა როგორაა?”

არ მპასუხობს. ხელახლა. არაფერი.

“გიყვარვარ?” და ბევრი სენტიმენტები. დაიხვია ჩემი გაკვირვება.

“შენზე ფილმს გადაიღებენ.”

ვიკვირვებ.

“ლამაზი ხარ.”

არ მჯერა.

მივდივარ. დარჩა.

გადავშენდებით დინოზავრებივით ქაოსში. ქაოსში ბევრი ნაგავი ყრია. ახალი რასა აღმოაჩენს ჩვენს ნაკვალევს და იტყვის: “რამხელა ფეხები ჰქონიათ.”

გამოთქვით აზრი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s